22/10/17:

Σου το είχα πει...
δεν είμαι σαν τους άλλους!
Θα νοσταλγώ τις στιγμές εκείνες
που γινόμουν παιδί μαζί σου!
Και ένας ανόητος έφηβος
που δεν λογαριάζει τα ξένα βλέμματα!
Δεν μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου
όσο σουβλερός και να είναι ο πόνος που νιώθω
πάνω στο μοναχικό ξανά κορμί μου
όλα όσα ζήσαμε σε αυτό τον περιορισμένο χρόνο
Έγινες η καλύτερη στιγμή της ζωής μου!
Το πιο γεμάτο καλοκαίρι μου!
Αλλά η ζωή ξέρει να παίρνει, όχι μόνο να δίνει!
Μου έδωσε ένα όνειρο
Και το ρούφηξα μέχρι το μεδούλι!
Carpe Diem!
Όπως έγραψε κάποτε
εκείνος ο Λατίνος ποιητής
Αλλά δεν μου αρκεί!
Μήπως είμαι αχάριστος;
Απλά δεν ήθελα να γίνεις ανάμνηση!
Δεν μου ταιριάζουν οι αναμνήσεις!
Όχι άλλες αναμνήσεις!
Θέλω να ζήσω!
Αυτό που δεν ζουν τα άλλα ζευγάρια!
Ξέρεις... εκείνα που κάνουν έρωτα στα μουγγά
με κλειστά φώτα, βιαστικά, σαν να κάνουν αγγαρεία
κλεισμένα σε εκείνα τα νοικιασμένα μίζερα δυάρια
με τους λερωμένους από τα καυσαέρια τοίχους
τους περίεργους γείτονες σε κάθε μεριά
και τις κοινές υποχρεώσεις που αποκαλούν ευθύνες!
Εκείνα τα ζευγάρια που μένουν μαζί
επειδή έχουν συνηθίσει μέχρι αηδίας
τις νοσηρές τους άκαμπτες υπάρξεις
Εκείνα τα ζευγάρια με τον νόμιμο τίτλο ΄΄Δεσμευμένοι΄΄
που ψάχνουν τρόπους για να ξεφύγουν
από την καθημερινή τους ρουτίνα
με πρόχειρους καβγάδες
ανόητες εκπομπές στην τηλεόραση
ξενύχτι στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα
και αφορμές για στήσιμο στις ουρές
κάποιας δημόσιας υπηρεσίας
Εκείνα τα ζευγάρια, που ακολουθεί
ο ένας τον άλλο, για να βγάλουν μια υποχρέωση
όπως επισκέψεις σε γάμους
συναντήσεις σε ταβέρνες και μπαρ
με ανθρώπους που τους είναι τόσο όμοιοι
ώστε βρίσκουν πάντα χρόνο
για να μιλήσουν για την κοινή τους μοίρα!
Δεν είναι αυτή μια επιθυμητή ζωή
Είναι μια διαρκή βλασφημία
προς τις καλές πλευρές της ανθρώπινης φύσης
Όσες καλές πλευρές έχουν απομείνει
σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς
Δεν μου ταιριάζει η κοινή αντίληψη
της ήδη επιλεγμένης ζωής
από τρίτους παράγοντες
Μου ταιριάζει το ξάφνιασμα
ενός αναπάντεχου ξυπνήματος
Με φιλιά, χάδια και λόγια βγαλμένα
από τα πιο ειλικρινή αισθήματα
Μου ταιριάζει η ευχάριστη ανωριμότητα
απόδειξη της νεανικότητας και της Ζωής
Θέλω να με κοιτάζουν συγκινημένα μάτια
και να φιλώ τρεμάμενα χείλη
Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα
αν δεν έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο
που δεν φοβάσαι να αγαπήσεις!
Στο είχα πει....
Δεν είμαι σαν τους άλλους!

20/10/17:

Πριν ήταν μόνο η φαντασία

που βασάνιζε τις ημέρες και τις νύχτες μου

Ο πόνος, μια σιωπηλή αξεδιάλυτη έκφραση

Σφιγμένες γροθιές, μελαγχολικό βλέμμα 

αρνητικές σκέψεις, ακόμη και τα καλοκαίρια...

Το σκηνικό ήταν κατασκευασμένο

σύμφωνα με τις απαιτήσεις του καιρού

Κλειστά παράθυρα, σκοτεινή κάμαρα

χαμηλό φως. σκισμένες σελίδες

μισοτελειωμένα στυλό, παλιά αντικείμενα

κρυμμένα από τα αδιάκριτα βλέμματα

και φυλαγμένα με φροντίδα

στων αναμνήσεων το συρτάρι

γεμάτο με παιδικές ελπίδες

εφηβικές αγωνίες

και ενήλικες απογοητεύσεις

Παρέμενε ανοιχτό στα άκαρπα χρόνια

μπροστά από τα γεμάτα απορία μάτια

Τώρα πλέον υπάρχει η πραγματικότητα

που μου χτυπά την κλειστή πόρτα

Ο ήχος της ένα εκκωφαντικό ''θυμήσου''

που χτυπά μέσα στο κεφάλι μου επίμονα

και δεν με αφήνει να ησυχάσω!

Είναι πιο δυνατές οι αναμνήσεις

από κάθε ονειρεμένη χώρα!

Κλείνουν πόρτες δυνατά σαν από δυνατό άνεμο

και τα παράθυρα τις ηλιόλουστες ημέρες

Τρεμάμενα χέρια σφίγγουν το μαξιλάρι

πόδια λυγίζουν προς την κοιλιά

υγρά μάτια, ήχος αναφιλητών, και στεγνά χείλη

Ένας σπασμένος καθρέπτης στο μπάνιο

μαρτυρά την μη αποδεκτή εικόνα του εαυτού

Αξύριστα γένια, και ένα απεριποίητο σώμα

κουρασμένο από την ανέλπιδη αναμονή

να νιώσει ξανά νέο και όμορφο

Δεν είναι όμως ο Ήλιος που πονά την ημέρα

μήτε η φεγγαρόλουστη θάλασσα τη νύχτα

που τα βιώνεις με μια απέραντη θλίψη

Είναι η ενθύμηση του φθαρτού αυτού κόσμου

των εφήμερων στιγμών και υποσχέσεων

Μονάχα η επίμονη, θαρραλέα προσμονή

μπορεί να κρατήσει το όνειρο ζωντανό
και το ατελείωτο ταξίδι προς τον ορίζοντα!

14/10/17: Το Χέρι

Έμαθα να περπατάω μόνος μου
σε κάθε είδους δρόμο
Τα πόδια μου είχαν νιώσει
την αίσθηση του βασανιστηρίου της φάλαγγας
σε κάθε τσιμέντο, πέτρα, χώμα, γρασίδι,
βράχια, χαλίκια, βότσαλα, άμμο
ακόμη και στο νερό!
Αλλά συνέχιζα
Έμαθα να ανεβαίνω στα βουνά
να περπατώ χαλαρά πάνω στα ξερά στάχυα
να εξερευνώ τα ερείπια παλιών κατοικιών
Ώστε να γεμίσω τη ζωή μου με εμπειρίες!
Απέφευγα για καιρό τα χέρια των άλλων
Χρησιμοποιούσα τα δικά μου
για να κρατιέμαι από τα κλαδιά και από τα βράχια
Για να σηκώνομαι κάθε ημέρα!
Για να κρατώ πάντα στυλό και χαρτί!
Και με αυτούς τους τρόπους ένιωθα
πως η Ζωή είναι ευλογία!
Πως να μην είναι άλλωστε
όταν τα χέρια σου νιώθουν
την υγρασία του γρασιδιού
τα πεσμένα κλαδιά των δέντρων
την πέτρα, το χώμα, τα βράχια
τα χαλίκια, τα βότσαλα, και την άμμο;
Ώσπου άξαφνα μια ημέρα
καθώς ανέμελος τριγυρνούσα
αναζητώντας νέες συγκινήσεις
Ένιωσα στο δεξί μου χέρι κάτι πολύ διαφορετικό
από το μεγαλείο της φύσης!
Ένιωσα κάτι οικείο, ανθρώπινο
Με κρατούσε ένα χέρι!
Ένα μικρό χέρι, με κοντά δάχτυλα
που τόσο απαλό δεν είχα ξανανιώσει!
Με τράβηξε απότομα και με παρέσυρε μακριά
από την καθορισμένη μου πορεία!
Τα πόδια μου περπάτησαν σε άλλα μέρη!
Πάνω σε πέτρα, ξύλο, πλακάκια, τσιμέντο, και άμμο!
Επισκέφτηκα δωμάτια που δεν ήταν ερημικά
Ένιωσα με τα χέρια μου το ξύλο και το μέταλλο
Τα ζεστά σεντόνια, τα διπλά στρώματα
και τα βρεγμένα πλακάκια
Ένιωσα ένα κατάλευκο γυναικείο σώμα
στην ολότητα του!
Ένιωσα τη ζεστασιά του!
Πως είναι δυνατόν να επιστρέψεις
μετά από ένα τέτοιο ταξίδι;

11/10/17:

Πενθώ για αυτόν τον άδοξα χαμένο έρωτα

και αφήνω στο κρεβάτι τα σεντόνια ξέστρωτα

να μου θυμίζουν, τότε που δεν ήμουν πια μόνος

και αγκαλιά κοιμόμασταν, δεν υπήρχε ο πόνος

Ζεστό είναι το χάδι σου στο κορμί μου ακόμα

και κάθε τι εδώ θυμίζει το δικό σου σώμα

που άγγιζα με πάθος, ήθελα θυσία να γίνω

τον φόβο της μοναξιάς μου τώρα πρέπει να σβήνω

Κώστας Ουράνης - Ἡ ἀγάπη

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ

καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·

ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ, 

καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό, 

τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε, 

κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»

ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς... Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.

Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ

κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς, 

καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς, 

ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, - ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

4/10/17:

Θα με θυμάσαι στην απουσία ποιημάτων

και στην εκμετάλλευση των κρύων αγκαλιών

Στο αλόγιστο ξόδεμα των χρημάτων

και στη γεύση όλων των άνοστων φιλιών

Θα με θυμάσαι σαν ξαπλώνεις σε κρεβάτια

για μια σύντομη απόλαυση λίγων λεπτών

Θα επιστρέψεις συνειδητά στα σκοτάδια

και θα έχεις συνήθειες ανθρώπων πρακτικών

Θα νοσταλγήσεις το χθες και θα σε λυπάσαι

χάθηκε εκείνο το πλατύ χαμόγελο

Μπροστά στον καθρέπτη σου με στολίδια θα'σαι

μα θα σου λείπει ένα υπέροχο μυαλό

Θα κάνω την προσπάθεια για να μην μισήσω

την γυναίκα που μου δωσε άλλον εαυτό

Στη Ζωή τις πόρτες δεν πρόκειται να κλείσω

και θα βρω τον δικό μου άνθρωπο, ταιριαστό

Ναι θα πενθήσω τον χαμένο έρωτα μας

και το κέρινο ομοίωμα της μορφής σου

Μα πρέπει όμως να κοιτάξουμε μπροστά μας

δεν ήταν απύθμενο το βάθος της ψυχής σου

Δεν μου ταιριάζει για στήριγμα δεκανίκι

μήτε της λύπης η ταπεινωτική θωριά

Οικόσημο της περηφάνιας μου η νίκη

Σαν Οδυσσέας θα ψάξω μόνιμη στεριά

Δεν μου φαίνεται τόσο μακρινή η μέρα

που θα λάβω την αγάπη όπως αξίζω

Εχθρέ χρόνε συ μου μολύνεις τον αέρα

Μοναξιά την σαπίλα σου δεν θα μυρίζω

Με τον καιρό αποτίναξα την υπανθρωπία

μου δίδαξαν στη Ζωή την πλάτη να γυρίσω

Και αν σου μοιάζει το μέλλον μου ουτοπία

δεν είμαι Δόν Κιχώτης να τα παρατήσω

Η ποίηση είναι μεγάλη αρετή μου

τι κι αν με κάνει αυτό πλάσμα ευαίσθητο;

Δεν γεμίζω με καυσαέρια την πνοή μου

δεν δέχομαι έναν εαυτό αναίσθητο

Εσύ δέχεσαι την ταπεινωτική δουλεία

την υποκρισία ως απασχόληση σου

Με συγχωρείς δεν συντηρούμαι σε ψυγεία

δεν είναι ένα κομμάτι κρέας η ζωή σου

Τα λόγια μου είναι σκληρά και σε πονάνε

απλώς ενίσταμαι στο δικαστήριο σου

που έστησες για να μου πεις πως πρέπει να'μαι

Με σθένος αντιστέκομαι στο δηλητήριο σου

Εύκολα λες λόγια αγάπης για αντίο

έπρεπε να υποπτευθώ τα συμφέροντα σου

Ήσουν ψέμα και δεν είναι τόσο αστείο

δεν με ήθελες πραγματικά κοντά σου

Σε αγάπησα αι αυτό το ξέρεις ήδη

αποδέχθηκες όμως τον παλιό εαυτό σου

Δεν μου αξίζει να γίνομαι σκουπίδι

αλλάζεις εύκολα, χαρακτηριστικό σου

Πως νιώθεις ανασφάλεια δεν το πιστεύω

δεν διακρίνεις καθόλου τον δυναμισμό μου;

Παράτησα τα πάντα επειδή γυρεύω

Αγάπη! Μην περιμένεις τον γυρισμό μου

Τουλάχιστον εγώ δεν είμαι αυταπάτη

είμαι αληθινός όπως το διαδίδω

Μες τα μάτια μου έριχνες σκόπιμα στάχτη

της αγάπης τα λόγια ποτέ δεν προδίδω

Ζήτησα τα πειστήρια για τον έρωτα σου

Η αμοιβαιότητα να γίνει κλειδί

που θα μου ξεκλείδωνε τα αισθήματα σου

Ήθελα να παραμείνω για πάντα παιδί

Ξέρω πως δεν ήμουν ο άντρας που ζητούσες

αλλά δεν θα σβήσω ποτέ τα ποιήματα σου

Για να σου θυμίζουν πως κάποτε ζούσες

με κείνον που του άρεσαν τα βλέμματα σου

Δεν έζησα το όνειρο για να απαλύνω

τον πόνο της ερωτικής μου απουσίας

Αφέθηκα στα χέρια σου, μα σε αφήνω

δεν μου άρεσε η σχέση άνευ ουσίας!

2/10/17:

Σε ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου
και έγινες του έρωτα γλυκειά ζάλη
Που υπήρξες έστω για λιγο η αυγή μου
Ένα ποίημα μου, βάλε στο προσκεφάλι

30/9/17:

Κοιτάζω στο γραφείο μια φωτογραφία
και κουρνιάζω στο κρύο μου μονό κρεβάτι
Ότι ζήσαμε πλέον σβησμένη φρυκτωρία
Αχ, και αυτό το βράδυ δεν θα κλείσω μάτι

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Τα παράθυρα πριν κλείσω και ο ύπνος με πάρει
Τα σύννεφα κοιτάζω, είναι πλέον πυκνά
Θυμάμαι, κοιτάζαμε μαζί το φεγγάρι
Και είχε στις διακοπές μας παντού ξαστεριά

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Κοιτάζω ξανά μόνος το ίδιο ταβάνι
Το μικρό φως ανάβω, δημιουργεί μια σκιά
Στον τοίχο δίπλα μου η μορφή θα με τρελάνει
Γυρνάω το πλευρό και κάνω μια αγκαλιά!

27/9/17:

Εγώ είμαι σκοτεινός

Ένας Ήλιος με χλωμό φώς

Μέσα μου καιει

Εγώ είμαι ουρανός

και ο πόθος μου κρυφός

στις φλέβες μου ρέει

Εγώ ειμαι ένα αστέρι

μικρό εκεί πέρα μακριά

μικρό κόσμο ζεσταίνει

Έλα κράτα με απ το χέρι

να γίνουμε δροσιά

γιατί ο φόβος βαραίνει

Εσύ είσαι φωτεινή

λευκότατο ζεστό κορμί

που με φροντιζει

Επιθυμία βραδυνή

θαλλάσια ορμή

που βράχια εναρμονίζει

11/9/17:

Μάθε με να αγαπώ κάτι που μου είναι ξένο

το πως να ξεκουράζομαι στα στήθια σου ασφαλής

Να γίνω για εσένανε φεγγαρι δακρυσμένο

το φώς και το σκοταδι σου θα είμαι αν με καλείς

Μάθε με πως να ζητώ τα όσα ειναι χαμένα

στιγμές που δεν θα ανήκουνε σε αυτό το χρόνο

Κι αν πρεπει να σου σκουπίσω τα ματια τα θλιμμένα

δεν είναι λάθος μάτια μου, να αγαπω τον πόνο

31/8/17:

Χρόνια μονάχος προσπαθώ

να βρω τρόπο που να επιτρέπει να ζω
Και μια αξία
την πεμπτουσία
για να κλείνω της καρδίας μου το κενό

Μοιάζω σαν ηττημένος
και από τις ιδέες μου προδομένος
ζητούσα να βρω την ουσία στον σκοπό
Μα είναι τόσο ανώφελο
όταν κοιτάζω το δικό σου χαμόγελο
να ζητάω κάτι πιο πάνω από Άνθρωπο

Προσπαθώ να αγαπήσω
έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

Για καιρό αναζητούσα
αν υπάρχει κάπου, τους πάντες ρωτούσα
αυτό που είχα μες το δικό μου μυαλό
Αλλά ήμουν ανέτοιμος
οι δρόμοι μου σαν απέραντη έρημος
που δεν υπήρχε όαση με νερό

Τα βράδια που ξενυχτούσα
το μαξιλάρι πολύ σφιχτά κρατούσα
Βαρέθηκα τον ουρανό να κοιτάζω
Αλλά πλέον το τώρα
που ήρθε σαν μια καλοκαιρινή μπόρα
Στέκομαι αποσβολωμένος και θαυμάζω

Προσπαθώ να αγαπήσω
Έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

25/8/17:

Όνειρο ζωής να βρεθείς με κάποιον
να αγκαλιάζεις, να αφεθείς
να νιώθεις ασφαλής
Όνειρο ζωής στων καιρών των σάπιων
εσύ να δακρύζεις, και να χαθείς
όρκους να μην αθετείς

Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα

Δεν είναι οι άνθρωποι αυτό που καθορίζεις
μάθε να αγαπάς
πέρα από αυτό που ζητάς
Δεν υπάρχει σιωπή
παραιτείσαι όταν ελπίζεις
Άδικα ξενυχτάς ψεύτικες εικόνες φιλάς

Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις

αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα

1

16/8/17:

Έζησα τόσα χρόνια με τη λογική

Η καρδιά μου έμαθε να ζει σιωπηλή

Συγχώρεσε με που δεν λέω Σ' αγαπώ

Δεν έχω μάθει πως να ζω χωρίς σκοπό

Μαζί σου χάνω το χρόνο, ζω τη στιγμή

Πώς θα απελευθερωθώ από τα γιατί;

Ζώ ένα όνειρο, που μου είναι ξένο

Είμαι μες τα χέρια σου πουλάκι φοβισμένο

15/8/17:

Εσύ δεν ήσουν που με αγκάλιαζες χθες

Πάνω στης θάλασσας τη δροσερή άμμο

Κάτω απ' τα αστέρια έλεγες πως με θες

Με τα χέρια μου ζητούσες να σε ζεστάνω

Εσύ δεν ήσουν που ζητούσες να σε φιλώ

Σαν να μην υπάρχει αύριο να ενωθούμε

Ο χρόνος πέρασε, στο κρεββάτι το διπλό

Στην άκρη κάθεσαι δεν θες να ζεσταθούμε

Είναι υγρά τα μάτια μου και το φοβάμαι

Πως πέρασα το όνειρο για την αλήθεια

Μόνος μου στη ζωή δεν θέλω ξανά να' μαι

Ξέρω πως θα με σκοτώσει η συνήθεια

9/8/17

Ψάχνω να βρω μες τα βάθη του μυαλού μου

το ποίημα που είχα αφήσει στη μέση

Οι στιγμές του άβουλου ονείρου μου

πίκρα παιδιού που δεν μπορεί να παίξει

Μου λες πως είσαι παιδί ακόμα, Σόνια

μεγάλη που δεν ξέρεις να κάνεις πίσω

Με δάκρυα λερώνω τώρα τα σεντόνια

τη μυρωδιά σου θέλω ξανά να μυρίσω

Με φειδώ λένε η αγάπη ξεκινά
δεν μου δόθηκε ευκαιρία να μάθω
Κοιτώ πάνω στη θάλασσα τα φωτεινά
αστέρια, που τον χάρτη τους αναπλάθω

Προσγειώνομαι άτσαλα απ' τον ουρανό

βλέπω τα πράματα τελικά πως έχουν

και ύστερα παρακαλάω τον καιρό

να εμφανιστούν σύννεφα που βρέχουν

Δεν μου ταιριάζει αυτή η εποχή μάλλον

είναι φωτεινή για μένα και δεν αντέχω

Άλλαξε άξαφνα το δικό μου περιβάλλον

θέλω ξανά στην αγκαλιά μου να σ' έχω

3/8/17

Είσαι τόσο μακριά εσύ
Μοιάζει η φλόγα μου σβηστή
Και η κραυγή μου σιωπηλή

Το κρεβάτι μου αδειανό
Πότε θα έρθεις σε ρωτώ
Θέλω πολύ να σε ξαναδώ

Το καλοκαίρι μας κρατάει ακόμα
Η ψυχή μου μοιράζεται ένα σώμα
Νιώθει σαν να βρίσκεται σε φυλακή
Μόνη ελευθερία είναι η Ζωή

Τα δικά σου τα ποθητά Σ' αγαπώ
Μοιάζουν με μια ευχή, που πέφτει στο κενό
Θέλω τώρα, Ναι!, να πέσω και να χαθώ
Παλιότερα το έχω ζήσει, το μισώ

Όλων των ονείρων μου η εικόνα
Μέσα στου μυαλού μου την ζεστή κρυψώνα
Με προσμένει καρτερικά για να παιχτεί
Σαν μια κοινή ταινία πάνω στο πανί

Δεν θέλω το σώμα μου να ασκητέψει
Μήτε ένα χέρι να με προστατέψει
Νέος είμαι, πρέπει όλα να τα ζήσω
Προσπαθώ χωρίς φόβο να αγαπήσω

Μοιάζει ο χρόνος με ένα φαιδρό ψέμα
Η καρδιά ανεξήγητα βάζει φρένα
Στα δικά σου τα υπέροχα φιλιά
Που κρατούν καλά τα απόκρυφα κλειδιά

Μεγάλο μυστήριο ο έρωτας σου
Μου συμβαίνει κάτι, εμένα φαντάσου
Έπειτα από χρόνια αναμονή
Η ποίηση αποκτά δική της φωνή

24/6/17:

Λίγες ημέρες κοντά σου είναι Ζωή

Ανατέλλει και δυει για σένα ο Ήλιος

Στον ουρανό της πόλης θα πρωτοφανεί

Άστρο που θα με επισκεφτεί σαν φίλος

Ξυπνώ μακριά σου, τι μεγαλο βάσανο!

Να ξέρω πως υπάρχεις εκεί πέρα μακριά

Να σε αγγίξω με το νού μου προσπαθώ

Δεν είναι όμως σαν τα χάδια και τα φιλιά

Λάμπερά μάτια, χαμογέλαστό πρόσωπο

Θέλω να με ξυπνούν κάθε μου ημέρα

Νανούρισμα η φωνή σου πριν κοιμηθώ

Όμως ο χρόνος βαραίνει τον αέρα

20/6/17:

Πετούσα πετρες κάποτε στον ουρανό

για να πληγώσω όσους ζήσαν στα αστέρια

Ξέρω πως ειναι να έχεις κάποιο σκοπό

και να χάνεις της ζωής τα καλοκαιρια

Κοιτάξα κάτω της αβύσσου τη σκοτεινιά

αλλά το βήμα μου το έκανα πισω

Σαν διψασμένος προχωρώ στην ερημιά

δεν θέλω καμιά φωνή να ακολουθήσω

Οι ψυχές των άλλων δεν με έλκυσαν ποτέ

πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις

Έναν άνθρωπο σε μια αγορά σικέ

εξιδανίκευα το χάδι με τις λέξεις

Έμεινα μόνος στης ζωής το πουθενά

σαν σκιά ζητούσα τις αχτίνες του Ήλιου

Χάθηκα μές τα μάτια σου τα φωτεινά

με έσωσαν απ' τη χώρα του αιώνιου ύπνου

16/6/17

Πίνω τα δάκρυα που έχυσα μες τα χρόνια
Ζωής κομμάτια που μου βαραίνουν τη ψυχή
Είναι η ανάσα σου επιθυμία αιώνια
Που πρέπει να νιώσω για να σώσω το κορμί

Κοιτάζω εικόνες μου παλιές και τρομάζω
Για όσα χρόνια εξαιτίας μου έχουν χαθεί
Και αυστηρά όλες τις πράξεις μου δικάζω
Που δεν με προσγείωσαν νωρίτερα στη Γη

Γιατί υπάρχεις σαν στεριά που γερά πατώ
Εγώ τη θάλασσα αγάπησα για πάντα
Είμαι πλοίο που ψάχνει πανιά στον ουρανό
Ακόμη και τώρα που πλησιάζω τα σαράντα!

Μες το ποτήρι μου θέλω να μπεις
και γλυκιά γουλιά να γίνεις
Μια σταγόνα που ξέρει να μεθά
Εσύ μικρή μου να το δεις
Αν πιστέψεις μέσα σου θα μπορείς
Μια καρδιά με ναι απαντά

Στεγνώνω τα δάκρυα που κύλισαν στα μάτια
Είναι μια φούσκα η ζωή με κενούς λόγους
Και ονειρεύομαι πως τα δικά σου χάδια
Αγγίζουν το σώμα μου με χιλιάδες τρόπους

Έψαξα σε όλους τους καιρούς και εποχές
Αναζήτησα απαντήσεις μα δε βρήκα
Και γεμίζω τον εαυτό μου με ενοχές
Που έψαχνα στα σκοτάδια μια ηλιαχτίδα

Τα βιβλία μπορεί να μου έδωσαν χαρά
Στον κόσμο αυτό, που δεν μπορώ να ζήσω
Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά
Μια σελίδα στο τετράδιο σου να γεμίσω