28/12/17:

Μου λέγανε: τι τους θές τους έρωτες;
Κοίταξε εσύ καλά να περνάς
να νιώθεις το γυναικείο κορμί
και τα φιλιά σου να σπαταλάς
για να έχεις μια πραγματικά γεμάτη ζωή!
Αλλά εγώ δεν τους άκουγα!
Μου λέγανε: Αυτό που ζητάς
μπορείς πάντα να το έχεις
Αν διεκδικείς μόνο τότε θα είσαι κερδισμένος
Αλλά εγώ δεν τους άκουγα!
Μου λέγανε: Άφησε τα βιβλία
κοίταξε να παντρευτείς
κέρδισε κι εσύ το δικαίωμα
στην τεμπελιά των συμβιβασμένων
στων δίχως νόημα και ουσία
περιττών ασθενειών του μυαλού
Αλλά εγώ δεν τους άκουγα!
Μου λέγανε: κλείσου στο σπίτι
να έχεις σύζυγο και παιδί
αυτή είναι η μόνη ουσία στη ζωή!
Ήξερα πολύ καλά όμως
πως για όλους αυτούς
ο έρωτας δεν υπήρχε στη ζωή τους
επειδή είχαν χάσει την πίστη τους!
Κι αν όλοι τους έμοιαζαν κοινότοποι
η αλήθεια που δεν παραδέχονται σχεδόν ποτέ
είναι πως ήντουσαν απογοητευμένοι
από τις παλιές τους νεανικές αγάπες!
Κουρασμένοι πια από τη θλίψη του πόνου
ζητούσαν την ασφάλεια και την ηρεμία
που μονάχα ένα ζεστό σπίτι
θα μπορούσε να τους προσφέρει
Ζητούσαν πλέον μονάχα την καθημερινότητα
των υποχρεώσεων για να τους γεμίζει το χρόνο
και την φθηνή ανούσια διασκέδαση
πίσω από μια τηλεόραση ή έναν υπολογιστή
Μου λέγανε να μην κοιτάζω τη θάλασσα τις νύχτες
για να καταφέρνω να πατάω γερά τις ημέρες!
Αλλά εγώ δεν τους άκουγα!
Οι σκέψεις μου ταξίδευαν σαν πλοία
προς τις άγνωστες χώρες των ονείρων μου!
Δεν μου ταιριάζει η σταθερότητα της στεριάς
επειδή η ακινησία σκοτώνει τη Ζωή!

22/12/17:

Θέλω να σου μιλήσω φίλε μου
για τη μοναξιά του ερωτευμένου!
Εκείνου που περιμένει ένα τηλέφωνο
μα ποτέ δεν τον καλούν!
Εκείνου που περιμένει ένα μήνυμα
που ποτέ δεν του στέλνεται!
Εκείνου που κοιμάται μόνος του
και αγκαλιάζει το σώμα του
για να φανταστεί πως αγκαλιάζει ένα άλλο!
Εκείνου που σφίγγει το μαξιλάρι
με όλη του τη δύναμη στις γροθιές του
Εκείνου που κοιμάται σε εμβρυακή στάση
επειδή νιώθει απροστάτευτος
Εκείνου που εξαπατήθηκε
από λόγια μεγάλα, τόσο πιστευτά!
Εκείνου που πρόσμενε να αντικρίσει μια ανατολή
Την ανατολή του προσωπικού του Ήλιου!
Εκείνου που ξενυχτά γράφοντας ακόμη
για εκείνη που αγάπησε με όλη του τη δύναμη
Εκείνου που ξυπνά νωρίς, επειδή η νύχτα του
ήταν τόσο άδεια, όσο ποτέ του δεν είχε νιώσει!
Εκείνου που τα όνειρα και οι προσδοκίες του
καταποντίστηκαν από την πρακτικότητα της ζωής!
Εκείνου που σπαταλά τη ζωή του
εισπνέοντας το διοξείδιο του άνθρακα
των υπολοίπων, αλλά επιθυμεί το οξυγόνο
Εκείνου που συνεχίζει να αντιστέκεται
στις εύκολες σαρκικές απολαύσεις
και στις εφήμερες σχέσεις από ανάγκη και μόνο
Εκείνου που δεν διστάζει να κάνει φανερές
τις αδυναμίες του, και τα λάθη του
Εκείνου που εξιδανικεύει την ομορφιά
και τις εκφράσεις των γυναικείων προσώπων
Εκείνου που το πάθος του είναι η μεγαλύτερη Αρετή του
και οι πράξεις του η μεγαλύτερη καταδίκη του!
Εκείνου που θέλει να πιστεύει ακόμη
στην ύπαρξη του Έρωτα!
Τελικά δεν υπάρχει Έρωτας
για τον ίδιο λόγο που δεν υπάρχει και Θάνατος!

18/12/17:

Οι ποιητές είναι φτιαγμένοι από τα υλικά των άστρων! Γι' αυτό με φλόγα πάντα μοιάζει η ζωή τους!

18/12/17:

Είδα στις κόρες των ματιών σου
να καθρεφτίζεται ως έρωτας η μορφή μου!
Αυτό που πίστεψα σε εσένα
ήταν τα χαμογελαστά σου μάτια
όποτε με κοιτούσες!
Δεν ξέρω αν ποτέ άλλοτε
θα κοιτάξω χωρίς φόβο
τα μάτια κάποιας άλλης
για να διαπιστώσω
αν η αγάπη της για εμένα
είναι όντως πραγματική!
Ξέρω πως αυτά τα μάτια
ήταν για εμένα ο έρωτας
και οι ελπίδες μου!
Η ειλικρινή χαρά μου
αλλά και η τωρινή καταστροφή μου!
Ίσως τα λυπημένα μάτια
να είναι αυτά που θα μου ταιριάξουν
επειδή θα κρύβουν μέσα τους
μια πραγματικά ευτυχισμένη ψυχή!

16/12/17:

Το χρώμα του δειλινού

είναι σημάδι πως τελειώνει

απλώς μια ημέρα για κάποιους

ή μια ζωή για άλλους!

Ακόμη και ο θάνατος

μπορεί να έχει τόσο ελκυστικά

και μαγευτικά χρώματα!

Το μόνο είδος θανάτου που σημαίνει Ζωή!

Να πεθαίνεις μέσα στον άλλο!

Ο πιο γλυκός ύπνος

είναι όταν έχεις για μαξιλάρι

ένα όμορφο γυναικείο σώμα!

Ο μόνος ύπνος που δεν θέλεις να ξυπνήσεις!

Ο μόνος ύπνος που ακόμη και το όνειρο

σημαίνει Ζωή!

Αν ο θάνατος όπως συνηθίζουν να λένε

είναι μια κάποια μορφή της συνέχειας της ζωής

αυτή είναι η μόνη απόδειξη που υπάρχει!

10/12/17:

Η μοναξιά κάνει αισθητή την παρουσία της
όταν τα σκεπάσματα τις κρύες νύχτες
πέφτουν κάτω από το μονό κρεβάτι
σαν να τα τράβηξε εκείνη
που προτιμούσες κάποτε να σκεπάζεις τρυφερά.
Όταν ψάχνεις δίπλα σου ένα κορμί
για να ακουμπήσεις το κεφάλι σου
Και κάποια χείλη για να μοιραστείς το πάθος σου
Όταν κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι
για να παρηγορήσεις την επιθυμία του ονείρου
με εικόνες από το παρελθόν, λόγια και πράξεις
Η μοναξιά είναι η Μόρα που σε ξυπνά άξαφνα
Και σε κρατά ακινητοποιημένο
για να βλέπεις γύρω σου τα πάντα σαν θεατής
ανήμπορος να συμμετέχεις
ανίκανος να αντιδράσεις
Είναι μια δύναμη παραλυτική
που αν αφεθείς σε θανατώνει
Ψήγματα ζωής, σκιές αναμνήσεων
σε κρατούν πάντα πίσω!
Η ζωή όμως προχωρά!
Μάθε επιτέλους πως η στασιμότητα
δεν έχει τη μυρωδιά των λουλουδιών
Έχει τη μυρωδιά των στάσιμων νερών!
Γίνε ποταμός, και η θάλασσα ο τελικός
προορισμός σου!

7/12/17:

Στροβιλιζόμαστε σαν φύλλα
παγιδευμένοι μέσα σε μικρούς
αδύναμους ανεμοστρόβιλους
Οι αντίθετοι άνεμοι που συγκρούονται
Ο ένας του προσωπικού μας ονείρου
και ο άλλος της πραγματικότητας
Και οι δυο το ίδιο ισχυροί
Μα πάντα νικά εκείνος
που οι πολλοί υποστηρίζουν
Μια μάχη ειναι η ζωή με άνισους κανόνες
Δεν λογαριάζει τους αμάχους και τους αδύναμους
που χωρίς τη δική τους θέληση
εξακολουθούν να στροβιλίζονται
αφήνοντας σε κάτι που ονομάζουν μοίρα
την βαριά ευθύνη των ζωών τους
Στροβιλίσου φίλε μου!
Νιώσε τους ανέμους αυτούς
Αφέσου σαν ανήμπορο μικρό σπουργίτι
και άξαφνα εκεί που μοιάζεις μόνος και νωχελικός
άνοιξε τα φτερά σου ορμητικά σαν αετός
και οδηγήσου από τον άνεμο
του προσωπικού σου ονείρου
ώστε να ξεφύγεις από τη μανία της μοίρας!

1/12/17:

Θέλω να πάω στη χώρα που πεθαίνει ο λυγμός

και τα δάκρυα είναι έκφραση χαράς, όχι πόνου

Να μην με απασχολεί το αν υπάρχει γυρισμός

και να μην με βαραίνει πια η ύπαρξη του χρόνου

Θέλω να αποσαφηνίσω του μυαλού μου τις φωνές

να ξέρω ποιες είναι αυτές που πρέπει να ακούω

Για να πάψουν να δημιουργούν τόσο βαθιές πληγές

με εφόδιο το όνειρο, τα πάντα αντικρούω

24/11/17:

Ακόμη και στο μυαλό μου
ήταν γραμμένο το όνομα σου!
Χαραγμένο βαθιά, για να μην σβήσει ποτέ
από το πέρασμα του χρόνου!
Κόντεψα να ξεχάσω πως υπάρχω!
Έχασα την προσωπική μου ταυτότητα
οικειοθελώς
Γιατί έμαθα πως Αγάπη είναι
αυτό που δεν διστάζει να αποκαλύψει
τις αδυναμίες σου!
Κάτι που σου δίνει την κατάλληλη δύναμη
ώστε να μην διστάζεις να εκτεθείς γυμνός
από οποιοδήποτε ρούχο
όπως αυτό του Εγωισμού!
Άλλωστε ποιό το νόημα
να μην εμπιστεύεσαι τυφλά τη ζωή σου
στα χέρια που σου σκουπίζουν τα δάκρυα
στα χέρια που ξέρουν να αγκαλιάζουν
και να χαϊδεύουν ακόμη και τις πιο
σκοτεινές σου σκέψεις;
Ποιό το νόημα να φοβάσαι και να μην αφήνεσαι
περιορίζοντας το πάθος
και παραβιάζοντας ακόμα
και την ιδιωτικότητα της μνήμης;
Άνθρωπος άξιος για σ' ένα
είναι εκείνος που ξέρει να σέβεται
περισσότερο τις αδυναμίες σου!
Και να εκτιμά χωρίς να σε ανταμείβει
με δώρα την κάθε σου θυσία!
Η φυσική ιδιότητα της Αγάπης
είναι να καλεί τους πάντες
στη γιορτή της!
Ακόμη και εκείνους
που το προσωπικό τους συμφέρον
προσπαθεί να μειώσει την αξία της μάχης
της τελευταίας της Ελπίδας!

21/11/17:

Είμαι σαν ένα ξερό κλαδί
πεσμένο πάνω στο τσιμέντο
Έρμαιο κάθε δυνατού ανέμου
Χωρίς φύλλα
Χωρίς ζωή
Παρασέρνομαι εύκολα
από τα βρόχινα νερά
Και από τις ρόδες των αυτοκινήτων
Διαμελίζομαι από πόδια
Και με σπάνε χέρια
Κι όμως!
Συνεχίζω να υπάρχω
έστω και αν φαίνεται πως δεν ζω!
Ήμουν μέρος κάποτε
ενός ανθισμένου δέντρου!
Και η ανάμνηση αυτή
είναι πιο δυνατή από κάθε θάνατο!

Η σημασία της ποίησης στη Ζωή μου!

Η ποίηση είναι τα πάντα για μένα! Αντικατέστησε πλήρως την έμφυτη θρησκευτική ανάγκη του ανθρώπου! Είναι η απόδειξη της ευγένειας και της ομορφιάς του ανθρώπινου γένους! Και ίσως ένα μέσο για την ενδοκοσμική δόξα! Είναι η βαθιά φιλοσοφία, με κέντρο της την Αγάπη για τη Ζωή! Είναι η έκφραση της παντοτινής νεότητας, με κύρια χαρακτηριστικά την αντίδραση στην κάθε ασχήμια, την αφοσίωση στην δημιουργία, και την εξιδανίκευση του Έρωτα και της Φιλίας!

15/11/17:

Κάθε ημέρα είναι ένας μικρός θάνατος
Μας σκοτώνει αργά και βασανιστικά
Οι στιγμές μας είναι σταγόνες από μνήμες
που πέφτουν πάνω στα μάτια
Και εμείς ανήμποροι να αντιδράσουμε
απλά υποφέρουμε την επανάληψη
αυτού του μαρτυρίου!
Κάποιος ανόητος θα πει να μην υποφέρουμε
από αυτές τις μικρές σταγόνες
Από σταγόνες όμως σαν αυτές
δημιουργούνται οι λίμνες και τα ποτάμια!
Μελαγχολούμε στη σκέψη πως θα μπορούσαν
να μην χάνονται τόσο στιγμιαία
Να μην δημιουργούν σκηνές σαν από ταινία
πάνω στα κλειστά από φόβο μάτια
Να μην σπάνε σε μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες εικόνες
σαν αιχμηρά κομμάτια ενός καθρέπτη 
Περαστικοί είμαστε σε αυτή τη ζωή
Πεθαίνουμε σαν να μην υπήρξαμε ποτέ!
Το ποιος θα μας θυμάται, ο μεγαλύτερος μας φόβος!
Από τις μνήμες όμως δημιουργείται ο κάθε άνθρωπος
Είτε τις επιλέγει είτε όχι!

8/11/17:

Έχω μια ποιητική καρδιά
Γεννήθηκα με αυτή!
Μπορώ να αισθανθώ διαφορετικά
την χαρά και τον πόνο
Πρέπει να υποστώ
τα αδιάκριτα βλέμματα
Να μην φοβηθω μήπως χαρακτηριστώ
ανόητος και ονειροπόλος
Η δική μου καρδιά είναι λαβωμένη
από τους σύγχρονους καιρούς
Αλλά δεν στάζει αίμα!
Στις φλέβες μου κυλούν
τα δάκρυα σαν ποτάμι
Τα μάτια μου ψάχνουν μάταια
το δρόμο της χαράς
Τα χέρια μου σφίγγουν
το κρύο μαξιλάρι
Και τα πόδια μου ψάχνουν ζεστασιά
κάτω από τις κουβέρτες
Κι όμως!
Γεννήθηκα για να κοιτάζω το λάγνο βλέμμα
για να με κρατούν ποθητά χέρια
και να με μην με αφήνουν να αποδράσω
τα πόδια που με σφίγγουν από τη μέση!
Ώσπου να σβήσω μέσα στης ερωμένης μου
τη φλόγα της ηδονής!
Έχω μια ποιητική καρδιά!
Για τη γυναίκα που θα αγαπώ
χρέος μου είναι να είμαι άξιος εραστής!
Και για την κοινωνία γύρω μου
να είμαι ένας αντιδραστικός στοχαστής
Ποτέ επαίτης!
Η καρδιά μου είναι αυτή που είναι!
Αυτή με οδηγεί!
Είναι η υλική υπόσταση της ψυχής μου!

1/11/17:

Είμαστε τώρα ζωντανοί
δεν μας ταιριάζει ο τρόμος
Δεν μας αντέχει το σχοινί
Η αλήθεια που θα φανεί
μας κόβει σαν λαιμητόμος

Οι ζωές δίχως ουσία
πλέουν στα βρόμικα νερά
Δημιουργεί η αφασία
ποιητική αναισθησία
πάνω σε σώματα ιερά

1

28/10/17:

Ω εσείς που εξιδανικεύσατε την μοναξιά
και μάθατε μόνο το μονοπάτι του πόνου
Καλώς μιλήσατε στους ανθρώπους
για των βουνών τον φρέσκο αέρα, και τη γνώση
Καλώς απομονωθήκατε από τα πλήθη
ώστε να σώσετε κάτι από τον εαυτό σας
Καλώς υποφέρατε τα άδεια βλέμματα
που σας κοιτούσαν με απορία, θυμό, και κρυφή ζήλια
Επειδή αποδεικνύατε πως μπορείτε να κάνετε
και χωρίς την κακοήθεια της κοινωνίας τους
Καλώς που βρήκατε στη ζωή τον δικό σας λόγο
για να μιλήσετε και τον δικό σας σκοπό
Καλώς που διδάξατε με σιδερένια θέληση
παρά τις αντιξοότητες
Καλώς που αντισταθήκατε στην ανοησία
την προχειρότητα και την αχρηστία
Αλλά....
Ενώ είστε οι μεγάλοι της ανθρωπότητας στοχαστές
οι μεγάλοι ιδεολόγοι με την ξεχωριστή αγάπη
την ασυνήθιστη ζωή και το παραδειγματικό σθένος
Ενώ σας απασχολεί το σώσιμο της ομορφιάς
του ανθρώπινου γένους, και ο περιορισμός του δράματος
της μοναδικής πραγματικής γνώσης
πως είμαστε εμείς οι ίδοι οι δημιουργοί κάθε ασχήμιας
έρμαια της φύσης μας, αδύναμα όντα, τραγικά
Παρόλα αυτά είστε οι μεγάλοι χαμένοι!
Αγιοποιήσατε την απομόνωση σας
για να δικαιολογήσετε τις αδυναμίες σας!
Ξεχάσατε πως η ζωή είναι τα πάντα!
Είναι το γέλιο και το δάκρυ
το γλέντι και ο χορός
η συντροφικότητα και η μοναχικότητα
η αναμελιά αλλά και η δημιουργία!
Η ζωή χρειάζεται τα πάντα για να έχει νόημα
Μη την περιορίζεις!

24/10/17:

Βρέχει...

Ακόμη ένα σημάδι της εποχής που τελείωσε οριστικά
Κοιτάζω τους βρεγμένους δρόμους με θλίψη
και η μυρωδιά του ελάχιστου μέσα στην πόλη
βρεγμένου χώματος, ξυπνάει μνήμες!
Ο ουρανός αστράφτει και ο ήχος της βροχής
με ξαφνιάζει τόσο πολύ, που με τρομάζει
σαν μικρό παιδί που δεν έχει μάθει ακόμη τον κόσμο
Δεν ξέρω τι να προσδοκώ σε αυτή την άγνωστη σε εμένα εποχή
Μου συνέβησαν τα πάντα μες το καλοκαίρι!
Η διαπίστωση πως το επόμενο αργεί να έρθει
ένας κόμπος στο λαιμό που την ανάσα πνίγει!
Είναι και αυτός ο κρύος αέρας
που μου θυμίζει άλλες εποχές
Στιγμές που κουκουλωνόμουν μέσα στο παλτό μου
για να αποφύγω τα αδιάκριτα βλέμματα
και να προστατευθώ από τα αιχμηρά νύχια του κόσμου
Δεν αποφεύγεις όμως τον κόσμο με μια πρόχειρη κρυψώνα!
Πάντα θα βρίσκει λόγους για να εισβάλει στη ζωή σου
με ύπουλους τρόπους και κοινωφελείς σκοπούς!
Η ενθύμηση των περασμένων χρόνων
είναι μια πόρτα που πρέπει επιτέλους να κλείσει!
Έστω και αν ο φθινοπωρινός καιρός
έχει δώσει τέλος και σε αυτό το υπέροχο καλοκαίρι!

23/10/17:

Θα προσκαλέσω την μελαγχολία
σε αυτή την μίζερη φάρσα γιορτή
Είναι η μόνη που άντεξε φιλία
Είναι της αλήθειας μου η αρετή

Γιατί η χαρά που θα σου δίνουν
πάντα οι άνθρωποι που είναι ξένοι
Είναι παιχνίδι που έξυπνα στήνουν
Έχουν φαντασία αρρωστημένη

Αχ να μπορούσα να γυρίσω πίσω
να μην με βαραίνει, πέτρα ο χρόνος
Λουλούδια σε μνημείο θα αφήσω
Ενθάδε κείται... τι ύπουλος φόνος

Επιστρέφω άθελα στο σκοτάδι
Η απουσία φωτός με τρομάζει
Συ Περσεφόνη βρέθηκες στον Άδη
Ξέρω πόσο η άνοιξη σου μοιάζει

Δεν σου αξίζει καθόλου η χαρά;
τα δικά μου χέρια να σε φροντίζουν;
Τα αισθήματα έκανα φανερά
Αλλά οι ποιητές ποτέ δεν κερδίζουν

Αχ να μπορούσα να γυρίσω πίσω
να μην με βαραίνει, πέτρα ο χρόνος
Λουλούδια σε μνημείο θα αφήσω
Ενθάδε κείται... τι ύπουλος φόνος

22/10/17:

Σου το είχα πει...
δεν είμαι σαν τους άλλους!
Θα νοσταλγώ τις στιγμές εκείνες
που γινόμουν παιδί μαζί σου!
Και ένας ανόητος έφηβος
που δεν λογαριάζει τα ξένα βλέμματα!
Δεν μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου
όσο σουβλερός και να είναι ο πόνος που νιώθω
πάνω στο μοναχικό ξανά κορμί μου
όλα όσα ζήσαμε σε αυτό τον περιορισμένο χρόνο
Έγινες η καλύτερη στιγμή της ζωής μου!
Το πιο γεμάτο καλοκαίρι μου!
Αλλά η ζωή ξέρει να παίρνει, όχι μόνο να δίνει!
Μου έδωσε ένα όνειρο
Και το ρούφηξα μέχρι το μεδούλι!
Carpe Diem!
Όπως έγραψε κάποτε
εκείνος ο Λατίνος ποιητής
Αλλά δεν μου αρκεί!
Μήπως είμαι αχάριστος;
Απλά δεν ήθελα να γίνεις ανάμνηση!
Δεν μου ταιριάζουν οι αναμνήσεις!
Όχι άλλες αναμνήσεις!
Θέλω να ζήσω!
Αυτό που δεν ζουν τα άλλα ζευγάρια!
Ξέρεις... εκείνα που κάνουν έρωτα στα μουγγά
με κλειστά φώτα, βιαστικά, σαν να κάνουν αγγαρεία
κλεισμένα σε εκείνα τα νοικιασμένα μίζερα δυάρια
με τους λερωμένους από τα καυσαέρια τοίχους
τους περίεργους γείτονες σε κάθε μεριά
και τις κοινές υποχρεώσεις που αποκαλούν ευθύνες!
Εκείνα τα ζευγάρια που μένουν μαζί
επειδή έχουν συνηθίσει μέχρι αηδίας
τις νοσηρές τους άκαμπτες υπάρξεις
Εκείνα τα ζευγάρια με τον νόμιμο τίτλο ΄΄Δεσμευμένοι΄΄
που ψάχνουν τρόπους για να ξεφύγουν
από την καθημερινή τους ρουτίνα
με πρόχειρους καβγάδες
ανόητες εκπομπές στην τηλεόραση
ξενύχτι στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα
και αφορμές για στήσιμο στις ουρές
κάποιας δημόσιας υπηρεσίας
Εκείνα τα ζευγάρια, που ακολουθεί
ο ένας τον άλλο, για να βγάλουν μια υποχρέωση
όπως επισκέψεις σε γάμους
συναντήσεις σε ταβέρνες και μπαρ
με ανθρώπους που τους είναι τόσο όμοιοι
ώστε βρίσκουν πάντα χρόνο
για να μιλήσουν για την κοινή τους μοίρα!
Δεν είναι αυτή μια επιθυμητή ζωή
Είναι μια διαρκή βλασφημία
προς τις καλές πλευρές της ανθρώπινης φύσης
Όσες καλές πλευρές έχουν απομείνει
σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς
Δεν μου ταιριάζει η κοινή αντίληψη
της ήδη επιλεγμένης ζωής
από τρίτους παράγοντες
Μου ταιριάζει το ξάφνιασμα
ενός αναπάντεχου ξυπνήματος
Με φιλιά, χάδια και λόγια βγαλμένα
από τα πιο ειλικρινή αισθήματα
Μου ταιριάζει η ευχάριστη ανωριμότητα
απόδειξη της νεανικότητας και της Ζωής
Θέλω να με κοιτάζουν συγκινημένα μάτια
και να φιλώ τρεμάμενα χείλη
Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα
αν δεν έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο
που δεν φοβάσαι να αγαπήσεις!
Στο είχα πει....
Δεν είμαι σαν τους άλλους!

20/10/17:

Πριν ήταν μόνο η φαντασία

που βασάνιζε τις ημέρες και τις νύχτες μου

Ο πόνος, μια σιωπηλή αξεδιάλυτη έκφραση

Σφιγμένες γροθιές, μελαγχολικό βλέμμα 

αρνητικές σκέψεις, ακόμη και τα καλοκαίρια...

Το σκηνικό ήταν κατασκευασμένο

σύμφωνα με τις απαιτήσεις του καιρού

Κλειστά παράθυρα, σκοτεινή κάμαρα

χαμηλό φως. σκισμένες σελίδες

μισοτελειωμένα στυλό, παλιά αντικείμενα

κρυμμένα από τα αδιάκριτα βλέμματα

και φυλαγμένα με φροντίδα

στων αναμνήσεων το συρτάρι

γεμάτο με παιδικές ελπίδες

εφηβικές αγωνίες

και ενήλικες απογοητεύσεις

Παρέμενε ανοιχτό στα άκαρπα χρόνια

μπροστά από τα γεμάτα απορία μάτια

Τώρα πλέον υπάρχει η πραγματικότητα

που μου χτυπά την κλειστή πόρτα

Ο ήχος της ένα εκκωφαντικό ''θυμήσου''

που χτυπά μέσα στο κεφάλι μου επίμονα

και δεν με αφήνει να ησυχάσω!

Είναι πιο δυνατές οι αναμνήσεις

από κάθε ονειρεμένη χώρα!

Κλείνουν πόρτες δυνατά σαν από δυνατό άνεμο

και τα παράθυρα τις ηλιόλουστες ημέρες

Τρεμάμενα χέρια σφίγγουν το μαξιλάρι

πόδια λυγίζουν προς την κοιλιά

υγρά μάτια, ήχος αναφιλητών, και στεγνά χείλη

Ένας σπασμένος καθρέπτης στο μπάνιο

μαρτυρά την μη αποδεκτή εικόνα του εαυτού

Αξύριστα γένια, και ένα απεριποίητο σώμα

κουρασμένο από την ανέλπιδη αναμονή

να νιώσει ξανά νέο και όμορφο

Δεν είναι όμως ο Ήλιος που πονά την ημέρα

μήτε η φεγγαρόλουστη θάλασσα τη νύχτα

που τα βιώνεις με μια απέραντη θλίψη

Είναι η ενθύμηση του φθαρτού αυτού κόσμου

των εφήμερων στιγμών και υποσχέσεων

Μονάχα η επίμονη, θαρραλέα προσμονή

μπορεί να κρατήσει το όνειρο ζωντανό
και το ατελείωτο ταξίδι προς τον ορίζοντα!