26/12/19:

Να χεις ποίηση μέσα σου!
Το σώμα μιας γυναίκας
είναι ένα ταξίδι σε θάλασσα
η κίνηση του σε παρασέρνει
σε κόσμους ξένους, μαγευτικούς
ώστε να γεμίζεις ιστορίες
όπως οι ναυτικοί τα περασμένα χρόνια
Να δημιουργείς το μύθο
να τον διατηρείς και να τον μεταδίδεις
από στόμα σε στόμα
όπως το φιλί!
Και η αίσθηση των τρεμάμενων ηδονών
θρησκεία πιστευτή του κόσμου όλου
μυστικά κρυφή, δοξαστικά παγανιστική
Χωρίς ενοχές και φόβους
δικαιώνεται το σώμα
Χωρίς κεκαλυμμένες σιωπές
και λόγια περιττά
Μονάχα τα μάτια λένε την αλήθεια!
Εκείνος που σέβεται τη Ζωή
είναι εκείνος που γεύεται τη στιγμή
Τίποτε περισσότερο δεν αξίζει
παρά μονάχα να χεις ποίηση
στον Έρωτα!

19/10/19:

Ένα καλοκαίρι ολάκερη η ζωή μου!
Τρεις μήνες που έμοιαζαν με τρεις ζωές
Ήρθες και έφυγες σαν μια ακόμη εποχή
και νόμιζα πως θα επέστρεφες ξανά
μετά από έναν ολόκληρο χρόνο
όπως κάθε άλλη εποχή
Δεν ήρθες όμως ποτέ ξανά!
Κι εγώ που πρόσμενα την αίσθηση του φιλιού
πάνω στα χείλη μου
όποτε ο νοτιάς σήμαινε την κυριαρχία του Ήλιου
Νιώθω τον βοριά το φθινόπωρο
και την υγρασία ως τα κόκαλα μου
όπως τότε που με άφησες
με πρόσχημα πως σου αρκούσε ένα μονάχα καλοκαίρι
εσύ που λόγια μεγάλα έλεγες
πως δεν θα με αφήσεις!
Αλλά αξίζω κάτι περισσότερο από μια εποχή
μια λέξη, ένα περαστικό χάδι, και ένα δάκρυ
Αξίζω το χαμόγελο που δεν σβήνει
εκείνο που αντιστέκεται πεισματικά στη θλίψη
Και ένα δώρο φτιαγμένο από τα χέρια σου
κάτι μικρό που όμως θα εκφράζει την Αγάπη!
Αξίζω το ερωτικό παιχνίδι
χωρίς κανόνες και ανούσιους περιορισμούς
Αυτά είναι για όσους νομίζουν
πως η ζωή είναι μια επανάληψη του κόσμου γύρω τους!
Όχι! Η ζωή είναι η έντονη επιθυμία να φεύγεις μακριά
από ανόητες υποχρεώσεις και ευθύνες
Για αυτό ερωτεύθηκα εκείνο το χέρι
που με τράβαγε μακριά από την καθημερινότητα
Εκείνο το απαλό χέρι που ήξερε να αγγίζει τρυφερά
να παρηγορεί κάθε μαύρη σκέψη
και να εξαφανίζει κάθε βεβαιότητα

8/10/19:

Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έχασαν οι λέξεις την μαγεία τους πια
την δυναμική τους
τη σημασία τους
Εγώ που πίστευα κάποτε τόσο πολύ στις λέξεις
έχασα πια την πίστη μου
Τις φοβάμαι όσο τίποτε άλλο!
Αν θέλεις να μου πείς κάτι
πές το με τα μάτια σου
με το χαμόγελο σου
και με το άγγιγμα σου
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έγιναν οι σχέσεις λόγια σκορπισμένα στον αέρα
και σύννεφα που πήραν μορφή για λίγο
κάποιας θελκτικής μορφής
Δεν θέλω πια να μιλάω!
Κουράστηκα!
Ξόδεψα τις λέξεις μου δω κι εκεί άδικα
εγώ που τις σύλλεγα μια, μια
και τις φυλούσα ώς κόρη οφθαλμού
σαν πολύτιμο λίθο
για τις χαρίσω σε όποια
μπορούσε να τις νιώσει
κλείνοντας τα μάτια
και αναστενάζοντας λέγοντας το όνομα μου!
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Άφησε με απλά να σε σφίξω στην αγκαλιά μου
σαν κάποια που ποτέ δεν θα ξαναδώ
σαν κάποια που αποχαιρετώ από τη ζωή μου
μετά από την τελευταία μας ημέρα και νύχτα
Εκείνη την αξημέρωτη νύχτα!
Θέλω να γευθώ τα δάκρυα που κύλησαν στα χείλη σου
Είναι το Σ΄ αγαπώ εκείνο
που ειλικρινά πιστεύεις!
Θέλω να κοιμηθώ στα στήθη σου
αφού πρώτα τα φιλήσω
Θέλω να αφήσω σημάδια πάνω στο λαιμό σου
και εκδορές στα χείλη σου
Για να με θυμάσαι όλη σου τη Ζωή!
Οι λέξεις τελικά μόνο σβήνουν
σαν μελάνι που βράχηκε
σε κάποιο τετράδιο που πετάχτηκε
σαν κάθε ανάμνηση που πιάνει απλά χώρο
στη μνήμη μου
Στο σώμα σου σύντομα θα σβηστεί
η σκιά από το δικό μου σώμα
Όμως για πάντα θα με θυμάται
επειδή κατάφερα να γίνω
κομμάτι του εαυτού σου!

20/9/19:

Κι αν χαραμιζομαι σε ξένους αφιλόξενους τόπους

Και πιάνω κουβέντα πάντα με τους λάθος ανθρώπους

Είναι που ψάχνω όσο θυμάμαι, μόνο εσένα

Δεν θα δώσω αξία ξανά σε απωθημένα

Κι αν ολοένα βυθιζομαι σε θάλασσες μακρινές

Είναι που τα αστέρια μου, αχ τα έσβησαν στο χθές

Και έγινα κάτι που δεν με αγγίζει ο χρόνος

Το άπειρο του ουρανού, θαυμασμός και πόνος

Όσο συλλογίζομαι σκυμμένος σε κάθε βιβλίο

Ποια είν' η αλήθεια, κουράστηκα να αναλύω

Μου λείπει μονάχα μια αγκαλιά που χωράει

Κάθε πίκρα, κάθε χαρά, αλλά μου ξεγλιστράει

Όσο λυπάμαι τη φωνή δεν πρόκειται να ακούσω

εντός μου μια ντροπή που πρέπει να αντικρούσω

Μοιάζει ο πόνος μου με πουλί κρυμμένο στη βροχή

Που ο μικρός του κόσμος το γεμίζει ενοχή

13/9/19:

7/9/19:

Πλέον η ''ματαίωση''

ένα άχαρο άγαλμα

που στέκεται στη μέση του δρόμου

Μου κόβει την πορεία

με την σιχαμερή μορφή του

που κάποιος ατάλαντος του έδωσε

που όμως ασκεί μεγάλη επιρροή

εξαιτίας της μεγάλης της αποδοχής

από τους παραιτημένους

Είναι τόσοι πολλοί...

Ναι! Είναι τόσοι πολλοί!

Που σχεδόν όλοι μας ακολουθούμε

όνειρα χωρίς φαντασία

και ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα

που θα δώσει ξαφνικά νόημα

σε αυτό το δημόσιο έκτρωμα

μήπως και καταφέρουμε να κλέψουμε

τη μόνη δόξα που αντέχουμε στον κόσμο

Αυτή της κοινωνικής αποδοχής

Και έτσι, εξαρτημένοι βαδίζουμε

με δέος μπροστά σε αυτό το άγαλμα

που λίγοι θα σταθούν
με την περιφρονηση στα μάτια τους

και θαρραλέα θα πουν την αλήθεια

για τις αξίες που πρεσβεύει

η κακόγουστη αυτή φάρσα της ζωής

6/8/19:

Αξίζω τον Έρωτα σου!

Επί σειρά ετών τα βράδια μου

έγραφα για εσένα

Άυπνος σε μια κατάσταση ανάμεσα στον ύπνο

και το θάνατο

σε ονειρευόμουν να έρχεσαι

μες το σκοτάδι

που γινόταν αντιληπτός ο ερχομός σου

από τα σιγανά σου βήματα

και την ανεπαίσθητη αίσθηση

της κοντινής σου ανάσας

Αξίζω τον Έρωτα σου!

επειδή προσπάθησα πραγματικά

με όλες μου τις δυνάμεις

να κερδίσω κάθε άλλον

που ήθελε να σε κατακτήσει

ενώ προσπαθούσε να σε προσεγγίσει πρώτα

με συνηθισμένα λόγια

που θα έλεγε στην οποιαδήποτε

με κινήσεις χωρίς φαντασία

και με δόλο

ακόμη και με κλεμμένα σχέδια

για μια μελλοντική ελκυστική ζωή

Κι άν η φωνή μου ακούγεται

σαν ηχώ που πέφτει πάνω στα κοφτερά βράχια

ενός αβύθιστου γκρεμού

Μην με φοβάσαι!

Για αρκετό καιρό πετούσα εκεί

την ψυχή μου

και την άφηνα να γκρεμοτσακιστεί

για να μην πέσω ποτέ ο ίδιος!

Αξίζω τον Έρωτα σου

γιατί παραμένω ζωντανός

εξαιτίας της επιμονής μου

να γνωρίσω εσένα

που από πάντα επιθυμούσα!

27/7/19:

Οι παλιοί μας Έρωτες δεν ξεχνιούνται!
Είναι μια ανάμνηση που πονά
περισσότερο από κάθε άλλη αλήθεια!
Είναι η γεμάτη αίσθηση του παρελθόντα χρόνου
που φθάνει ώστε να γεμίζει για πάντα
ολάκερη τη ζωή μας
ως το τέλος!
Είναι μια ανάμνηση που δεν ξεψυχά
αφού αγκιστρώθηκε για πάντα
στην καρδιά μας
από τη στιγμή που μετατράπηκε σε ύλη
μέσα στου μυαλού μας
τα απύθμενα βάθη!
Μοιάζει με πλοίο που ξεκίνησε για ξένα νερά
μα πάντα καταλήγει στης πατρίδας του
τα ποθητά λιμάνια!
Αχ η πραγματικότητα είναι μία!
πως δεν πεθαίνει όσο και αν το θελήσεις
όσο και να προσπαθήσεις να το μισήσεις
αυτό που αισθάνθηκες τότε!
Όσο μεγάλος και αν ξεκίνησες
όσο μικρός και αν κατέληξες
στο χρόνιο ταξίδι της λησμονιάς
ψάχνοντας δω κι εκεί
για άλλες συγκινήσεις...
Αυτό το μεγάλο πλοίο
που με βαρκούλα μοιάζει
σαν την χτυπούν τα κύματα
και την οδηγούν οι πειρασμοί
σε άλλες φαντασιώσεις
και προσδοκίες
Πάντα θα επιστρέφει
σε εκείνο το λιμάνι
που αγκυροβόλησε για λίγο!