7/11/16:

Πείτε μου τι δεν μπορώ να κάνω

αμφιβάλλω όμως εξαιτίας μου

Δεν έχεις ποτέ καλές προθέσεις

όποτε φιλικά συμβουλέψεις

Το άστρο της ζωής μου να μη δω

Βίαια η πραγματικότητα σου

που διδάσκει μόνο υποτάσσου

και με θέλει στα πάντα φτωχό

Συμπέρασμα επί της ουσίας

επανάληψη της ιστορίας

που με έμαθαν στο δημοτικό

Μεγάλωσα πια και από τώρα

Χωρίς να με φοβίζει η μπόρα

Κάτω απ' το κρεβάτι θα κρυφτώ

Με ζήλο πρέπει να αφοσιωθώ

Σε καθετί που το αγαπάω

μέσα στο δικό μου χρόνο να ζω

Γιατί η ζωή είν΄ εφήμερη

Εσύ ζητάς να κυλά ήρεμη

στην έρημο όμως πάντα διψώ

Ζω και χωρίς καμία ελπίδα

Οδηγούμαι και χωρίς πυξίδα

Χωρίς αφεντικό, έχω εαυτό

Στείρα είναι η ελευθερία

Μια ακόμη σκληρή ουτοπία

Όνειρο συχνό και ανέφικτο

Έμαθες μονάχα να πιστεύεις

Σε κατασκευασμένες υποσχέσεις

Να μην έχεις ευθύνη και σκοπό

Και πάλι ξέφρενα θα γιορτάσεις

Ψάχνεις κάλυψη για να διστάσεις

Σαν τρελός θα βρεις το γυρισμό

22/9/16:

Συνολική αποτίμηση της περασμένης εποχής
Σαν ξημέρωσε η μέρα αυτή
των ποιητών καταραμένη
Και των μελαγχολικών αστών
που κοιτάζουν τη βροχή μέσα από το τζάμι
Φθινοπώριασε!
Ο καιρός μας θέλει πλέον
κουκουλωμένους κάτω από τα σκεπάσματα
Μοναχικούς, να προσπαθούμε να απαλύνουμε
τον πόνο που δημιουργεί η ίδια θέλησή μας
να υπερβούμε τον κόσμο!
Όχι από υπεροπτική μηδαμινότητα
αλλά από αναγκαία πλέον επιθυμία
να αντικρίσουμε τον Άνθρωπο
σε όλο του το μεγαλείο!
Σταματήστε να κοιτάτε μέσα από τα τζάμια λοιπόν!
Σταματήστε να θέλετε συνεχώς να προστατεύεστε
κάτω από ομπρέλες, σαν να είναι η βροχή της φύσης απειλή!
Σταματήστε να κουκουλώνεστε, αδύναμοι, μίζεροι και ανύπαρκτοι
κάτω από τα σκεπάσματά σας!
Να δημιουργείτε μικρόκοσμους
τους οποίους κανείς δεν πρόκειται να επισκεφτεί!
Το γνωρίζετε πολύ καλά αυτό!
Το επιδιώκετε μάλιστα, ώστε να κερδίζετε το δικαίωμα
να στέκεστε μελαγχολικοί τα βράδια πίσω από τα τζάμια
του άθλιου διαμερίσματος σας
που ο σύγχρονος άνθρωπος ονόμασε σύγχρονη κατοικία!
Το επιδιώκετε για να έχετε το δικαίωμα να παραπονιέστε
και να γεμίζετε τον ούτως ή άλλως περιορισμένο σας χρόνο
Δεν μου ταιριάζει ο μελαγχολικός Ήλιος
και ο ψυχρός άνεμος
Μονάχα τα πεσμένα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων
που κείτονται πάνω στο χώμα
Περιμένοντας τον βόρειο άνεμο να τα πάρει μαζί του!

9/6/16:

Κουράστηκα το να βλέπω τον εαυτό μου παντού

τους ανθρώπους ως καθρεφτισμένες μορφές

επάνω στα γυάλινα σκουπίδια

Κουράστηκα να έχω γεμάτο με έννοιες το νου

αναζητώ στις ευθύνες τους ενοχές

ανοίγω σκέψεις με αντικλείδια

Του κόσμου που δεν ξέρει αν επιθυμεί να ζήσει

στην ανημποριά του ζητά παρηγοριά

στην καθημερινή του ρουτίνα

Αναζητά ποικίλους τρόπους να αυτοκτονήσει

γιατί η ζωή έχει άκομψη θωριά

μοιάζει σαν αδύναμη αχτίνα

Δεν κάνουν έρωτα τα θύματα της ονείρωξης

ξέρουν τι σημαίνει να ερωτεύεσαι;

το κρεβάτι τους κρύο σαν μνήμα

Τα λεφτά είναι αποτέλεσμα επιδίωξης

και εσύ προς το μέλλον τους πορεύεσαι

υποκρινόμενος ένα θύμα

Είναι τόσο εύκολο να κοιτάζεις πέρα ψηλά

όλα εκείνα που ποτέ δεν θα φτάσεις
επενδύεις τα πάντα στο γέλιο
Αδυνατείς να ανέβεις μόνος στα ψηλά βουνά
εδώ κάτω φοβάσαι μήπως ξεγράψεις
στίχους στο κίβδηλο ευαγγέλιο

20/4/16:

Θέλω επιτέλους να μιλήσω με λέξεις
που δεν θέλω εσύ να τις διαλέξεις
Εξουσία με ακούς; Εγώ υπάρχω
και για εσένα ενάντια πάντα γράφω
Ο λόγος μου είναι ουσιώδης διαμαρτυρία
η ποίηση των δρόμων η αφετηρία
Η φωνή του λαού που ξέρει να ζει
χωρίς την ανάγκη σας την πενιχρή
Ξέρω ακριβώς ποια είναι τα πρέπει μου
δεν είναι οι ανάγκες σας τα θέλω μου
Μπορώ να ζήσω και χωρίς ουσία
ανοησία όμως δεν δέχομαι για αξία
Έχετε επηρεάσει τους πάντες γύρω μου
δεν δέχομαι για πρώτους τους υπό μου
Μπορεί να είμαι μόνος μα έχω φωνή
πηγάζει από αυτή τη στιχουργική
Που δεν έχει ανάγκη καθόλου το μέτρο
μονάχα τη ρήμα για σύντροφο

Βαρέθηκα να επαιτώ για ψίχουλα
δεν είμαι εκείνος που ζει ύπουλα
Θυσιάζοντας στον βωμό σας τα όνειρα μου
ότι θέλετε τολμήστε το μπροστά μου
Δεν με υπολογίζετε το ξέρω υποκριτές
γιατί είστε πολλοί που δεν ζείτε με ενοχές
Τις περιουσίες σας θαρρείτε για αξία
τρέφετε εναντίον σας μια προσοδοφόρα βία
Χαρείτε για τελευταία φορά την ουρά σας
κάποια στιγμή όταν βρεθώ μπροστά σας
Θα είναι αργά όμως για να ξεφύγετε
από το λαό που θέλετε να αποφύγετε
Με πράξεις ξεπεσμένες της νοοτροπίας σας
έρχεται η σειρά μου να κρατήσω τα ηνία σας
Άλογοι μπορεί να είναι οι μεροκαματιάρηδες
εκβιαστές της χώρας οι Παγκόσμιοποιημένοι νοικάρηδες
Κάποια στιγμή άξαφνα οι φτωχοί θα αφυπνιστούν
και τις σκατόφατσες σας μαζικά θα απαρνηθούν

Ελεύθερη έκφραση είναι η ανθρώπινη ανάγκη
που δεν χρειάζεται των κριτικών σας τη φραγή
Χρειάζομαι επιτέλους να φωνάξω απάτη
στους τελευταίους τίτλους όμως ζητάω πυγμή

Στην κρίση σας που συνεχώς βαθαίνει
ο λαός είναι αυτός που όλα τα υπομένει
Καλοπερασάκιδες, ξερόλες της πίπας
σας ταιριάζει ένας βωμολόχος Αντύπας
Δεν είμαι δάσκαλος κανενός το ξαναλέω
απλώς ένας διαμαρτυρόμενος που πλέω
Με ένα πλοίο που ναύλωσα μονάχος
δεν παραιτούμαι ακόμα κι αν με σκίσει βράχος
Ζω με όπλο μου την θαρραλέα επιμονή
καταφέρνω πολλά και δεν θα γίνω μουνί
Όπως εσείς που τόσο εύκολα ξεπέφτετε
από τη βουλή ψηλά θέλω  να σας δω να πέφτετε
Στο κοντάρι της σημαίας μας που ψηλά κυματίζει
πόρνη η σιωπή που το σώμα της λικνίζει
Τα λεφτά σας δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο
Έχω για όπλο το beat μου και μόκο
Κοιτάζω ψηλά όχι σαν ονειροπαρμένος
το ξέρω πως σύντομα θα βρεθώ δικαιωμένος

Απορώ που ήσυχοι κοιμάστε ακόμα!
πρέπει επιτέλους να πέσετε σε κώμα
Σε μια κλινική όπως αυτές που μας φτιάξατε
με τα φακελάκια σας γιατροί μας ρημάξατε
Χωρίς υγεία και με ανύπαρκτα σχολεία
γνωρίζετε πως να δημιουργείτε άχρηστα πτυχία
Ανθρώπους που ανθρώπινοι δεν είναι
κυρίους με γραβάτες που ψεύτικοι είναι
Όσο και αν μου κλέψατε χρόνο γνωρίζω
ποιος είμαι και στον εαυτό μου θυμίζω
Το παρελθόν για να έχω άλλοθι όταν σας αποτινάξω
σαν έντομα και ύστερα τις έδρες σας να κάψω
Το σύστημα σας μου είναι απεχθές
όπως το χρέος σας που δεν με γεμίζει ενοχές
Δεν το δημιούργησα εγώ, όμως ξέρω τους άλλους
καίω εξίσου media και παπαγάλους!
Όμως σε αυτό το σημείο πρέπει να τελειώσω
βαρέθηκα να μιλάω, πρέπει να σας ανταμώσω!

Ελεύθερη έκφραση είναι η ανθρώπινη ανάγκη
που δεν χρειάζεται των κριτικών σας τη φραγή
Χρειάζομαι επιτέλους να φωνάξω απάτη
στους τελευταίους τίτλους όμως ζητάω πυγμή

2/2/16:

Το να χάνεις την αίσθηση του χρόνου
είναι η μοναδική πραγματική Ελευθερία!
Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται
να χάσουν τη σιγουριά
που τους παρέχει η βεβαιότητα
της δήθεν υπαρκτής στιγμής!
Επειδή γνωρίζουν μόνο πως υπάρχουν
κρατώντας αγκαζέ, με σχεδόν ερωτικό τρόπο
τον Χρόνο, ως μόνο στήριγμα στη ζωή τους!
Οι άθλιοι!
Αντιλαμβάνονται τον Χρόνο
όπως τον δήθεν Έρωτα τους!
Στήριγμα αντί για ευδαιμονία
Σκλαβιά αντί για Ελευθερία
Συμφέρον εξαιτίας ενός ακαθόριστου φόβου
Δουλεία αντί για εθελοντική Εργασία!
Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός της Ζωής!
Και αγαπάμε τον Χρόνο εξαιτίας αυτού του παράλογου Φόβου!
Μας καλοπιάνει με την νοσταλγία των περασμένων στιγμών
Μας φοβίζει με τη σκέψη πως πέρασαν τα χρόνια και έγιναν μνήμες
Μας σκλαβώνει με τη νοσταλγία της περασμένης νεότητας
Και μας προδίδει με την επιβεβαίωση της Ανυπαρξίας
Μας κοροϊδεύει με τεχνάσματα όπως μερικά καλά ταξίδια και εξερευνήσεις
Διασκέδαση με τους ανθρώπους που αγαπάμε να είμαστε μαζί τους
Καλοπέραση ξοδεύοντας χρήματα που μαζέψαμε με κόπο
Γεμίζοντας γήπεδα, συναυλιακούς χώρους, κέντρα διασκέδασης
Συμβιβασμένες κοινωνικές δομές, όπως ο Γάμος και οι Παρέες
Και ύστερα από μερικές δεκαετίες
Ανήμπορος να αλλάξεις το καθετί
Απόλυτα συγκεντρωμένος στις υποχρεώσεις σου
Να βλαστημάς που έγινε μεγάλος εχθρός ο Χρόνος!
Ποτέ δεν ήταν φίλος σου!
Ήταν μια ανόητη δικαιολογία
για όσα συνεχώς ανέβαλες
Όπως οι πραγματικά δικές σου επιθυμίες
Που θεώρησες πως είναι τα Θέλω
που σου επέβαλε με πρόφαση την μόνη σου πραγματικότητα
Το κίβδηλο Εγώ σου!
Μεγαλώνοντας μόνο αναγνωρίζεις
όλα εκείνα που ο Χρόνος σου στέρησε
Επειδή θέλησες να τον ακολουθήσεις!
Γι' αυτό πρέπει να χάνεις την αίσθηση του Χρόνου!
Όπως όταν διαβάζεις ένα καλό βιβλίο
Γράφεις τις σκέψεις σου αυθόρμητα πάνω στο χαρτί
Ζωγραφίζεις χωρίς να κοιτάζεις κάτι
παρά μόνο με ότι βλέπει το μυαλό σου
Ταξιδεύεις μόνος, απολαμβάνοντας το τοπίο γύρω σου
Παίζεις μουσική
Γράφεις ένα ποίημα
Ή κάνεις Έρωτα!
Οι στιγμές που ο χρόνος δεν γίνεται αντιληπτός
είναι οι μοναδικές γεμάτες στιγμές της Ζωής σου!