5/5/26: 00:08

Η πατρίδα μου...

Ένα τεράστιο τουριστικό θέρετρο

για να διασκεδάζουν ξένοι!

Μια ξεπουλημένη γη

κάποτε στο παρελθόν ευλογημένη

μα πλέον μια καμένη έκταση σε κάθε καλοκαίρι!

Η πατρίδα μου ένα κέντρο διερχομένων

απροστάτευτη, αδύναμη, άδοξη

παρά του παρελθόντος τις σκιές

που σαν από κλαδιά δέντρων

πέφτουν πάνω στους αρχαίους βράχους

και έχουν τη δύναμη να τους σκίσουν στα δύο!

Κανένας δεν την προστατεύει!

Παρά μονάχα εκείνοι που ξέρουν να λυπούνται

κάθε φορά που όπου ταξιδέψουν

η Ελλάδα τους πληγώνει!

Η πατρίδα μου ένα καρτέλ οικονομικό

ένα κραχ επιτηδευμένο από ξένες δυνάμεις!

Ένα καρτέλ κοκαίνης και χασίς...

Γειτονιές γκέτο τα βράδια που φοβάσαι να διασχίσεις!

Οι πόλεις φαντάσματα κατοίκων

Τα χωριά ερειπωμένα

στέκουν μέσα σε δάση σιωπηλά

με σπίτια με πεσμένες σκεπές

και παλιές πόρτες που πήραν τη θέση τους κορμοί δέντρων

και πηγάδια που δεν χρησιμοποιεί κανείς!

Τα νησιά κάνουν ένα σταθερό ταξίδι στις θάλασσες

και μοιάζουν με ναυαγούς

που το χέρι τους δίνουν ξένοι όχι για να σώσουν

αλλά για να αρπάξουν!

Με παραλίες τεράστιες επιχειρήσεις

που εκμεταλλεύονται με νόμο τους ίδιου του κράτους

ακόμη και ένα απλό μπάνιο στη θάλασσα!

Χτίζουν ουρανοξύστες παρά τη θέληση μας!

Φτιάχνουν πόλεις των 15 λεπτών

μας διαφημίζουν μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς

και οι υπήκοοι που δεν τόλμησαν να γίνουν ποτέ πολίτες διασκεδάζουν διαρκώς ανούσια

ώστε να ξεχνάνε τη μιζέρια της ύπαρξης τους!

Στην πατρίδα μου, την αγαπημένη, την ταλαίπωρη, την πράα

Της αξίζουν εκείνοι που μιλούν και καταλαβαίνουν

τη γλώσσα της εποχής του λιμναίου οικισμού του Δισπηλιού

των κυκλαδίτικων ειδωλίων

και της Πυραμίδας του Ελληνικού!

Έτσι για να αναφέρω ορισμένες μόνο εποχές

όπου η μητέρα Ελλάς

ήταν υπολογίσιμη πολιτιστική γενέτειρα του κόσμου!

28/3/26: 5:48 Για την Noelia Castillo

Τι ειρωνεία!

Στην αρχή της άνοιξης

ενώ τα λουλούδια ανθίζουν

κάποιο απομονωμένο

επέλεξε να σβήσει

να κρυφτεί ανάμεσα σε αγριόχορτα

να μην το βλέπει ο Ήλιος!

Κάποια κοπέλα στοχαζόταν

σε μια τόσο μικρή ζωή

την κάθε της πικρή στιγμή

Αναρωτιόταν για την ίδια τη ζωή

σαν τα αθώα παιδάκια

και έλεγε από μέσα της

με αγαπά, δεν με αγαπά

μαδώντας ένα ένα

τα μικροσκοπικά πέταλα

μιας καθόλου τυχαίας μαργαρίτας

Και ενώ είχε όλη την καλή διάθεση

όπως όλοι μας στα νιάτα μας

να παίρνει την απάντηση που λαχταρούσε

Επέλεξε η ίδια η ζωή

τη χαρά να της στερήσει!

Τόσο βάναυσα, τόσο νωρίς, τόσο άδικα!

Ώσπου ο θάνατος έγινε ένα ταλαίπωρο γιατί

γραμμένο στην είσοδο της καρδιάς της

που πλέον είχε κλείσει

για τον κόσμο που φτιάξαμε

οι δειλοί οραματιστές

μιας φαντασιόπληκτης εξέλιξης

Και έφυγε όμορφη όπως το ήθελε!

Βάφτηκε και φόρεσε το πιο όμορφο φόρεμα της!

Όποιος άνθρωπος παλεύει

για το δικαίωμα του να πεθάνει

αυτό σημαίνει πως αποτύχαμε ως ανθρωπότητα

να προστατεύουμε τη Ζωή του!

Τη μια!

Τη μοναδική!

Την τελευταία

όλων εκείνων που δεν γεννήθηκαν

σε ευνοϊκές συνθήκες

Πόσο λυπηρό

Αντί να την υποδεχθεί με λουλούδια

κάποτε ο άνθρωπος της

Θα την συνοδεύουν λουλούδια

στην τελευταία της κατοικία

Τη μονη ήρεμη

που είχε ποτέ όσο ζούσε!

Καλό ταξίδι!

8/2/26: 23:35

Οι παλιές μνήμες

σαν φωτογραφίες ξεθωριασμένες

που ο χρόνος περνά

μα τις αφήνεις να παραμένουν

κλειστές σε ένα ντουλάπι

Δεν θέλεις να τις πετάξεις

δεν θέλεις να τις βλέπεις

Σου αρκεί να ξέρεις

πως υπάρχουν κάπου φυλαγμένες

σαν παιδικός θησαυρός

κλεισμένος σε χαρτονένιο κουτί παπουτσιών!

Και όσο υπάρχουν

συνεχίζεις να υπάρχεις κι εσύ!

Τι άλλο μας απομένει στη ζωή

εκτός από την αξία των αναμνήσεων μας;

Όσο συλλέγω αναμνήσεις

ξέρω πως συνεχίζω να ζώ!

Η σταθερότητα είναι αργός θάνατος

χειρότερος από τον πραγματικό!

Θα κρατήσω για πάντα την ανάμνηση ανθρώπων

σε τυπωμένες φωτογραφίες σε εκείνο το ντουλάπι

Για να ξέρω πάντα ποιος είμαι

που ανήκω, και πως υπάρχω!

Ακόμη και κάποιους έρωτες

που χάθηκαν σαν ονειροπολήσεις

στο αμυδρό φως της ημέρας

λίγο πριν τη συναντήσει η μακριά νύχτα

που είναι βασανιστικά αργή

για τα μάτια που δεν κλείνουν ως το ξημέρωμα

Διότι η αναμονή μιας νέας ημέρας

κρατά στο σκοτάδι την ελπίδα

του αγγίγματος των λευκών χεριών

της αίσθησης από τις ζεστές ανάσες

και των μπλεγμένων κορμιών

με την επιθυμία μιας σιωπηλής ενατένισης!

Έχω καθήκον να συνεχίσω να υπάρχω

για να έχουν νόημα εκείνες οι φωτογραφίες

που αποδεικνύουν πως έζησα κάποτε

τη γλυκιά παραδοχή της ήττας του εγωισμού!

4/2/26: 10:45

Θα αντιστέκομαι στην ανηθικότητα

φανερώνοντας στο πρόσωπο μου

την έκφραση της βαθιάς απέχθειας

χωρίς την παραμικρή παραμόρφωση

σαν τα δήθεν όμορφα χαμόγελα

που μου προκαλούν την αίσθηση ναυτίας

με την έντονη τάση για εμετό

Θα αντιστέκομαι μόνος και ακέραιος

διότι χρειάζεται το σθένος

ενός αποφασισμένου μοναχικού λύκου

για να αντισταθείς σε μια ξεπεσμένη αγέλη

Και θα στέκομαι όρθιος σαν γυμνό από φύλλα δέντρο

που μοιάζει να μην έχει ζωή στους γύρω του

όμως αντιστέκεται στα χτυπήματα του ανέμου

ενώ οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά μέσα

στις λεπτές σχεδόν αόρατες σχισμές ενός βράχου

Και θα δημιουργώ Ζωή αντί να σας μάχομαι

αυτή η συνετή αίσθηση αντίστασης

χωρίς να στάξει μια στάλα αίμα

Διότι δεν σκοπεύω να σπαταλήσω

στον κόσμο τον δικό σας

τίποτα απολύτως από την ενέργεια μου

για να μην γίνω ποτέ δικό σας απεχθές ομοίωμα

ένας ακόμη φοβισμένος ανθρωπάκος

που παίρνει κάποια αίσθηση αξίας η ζωή του

μονάχα όταν νιώθει πως ανήκει σε ένα σύστημα!

Ανήκω στους ανθρώπους εκείνους

τους κρυφούς διασώστες της μνήμης

στους δημιουργικούς καταφατικούς συλλέκτες ιδεών

φιλοσοφικών ρευμάτων, και ιδεολογικών μαχητών

στους αφανούς ήρωες της μοναχικής θλίψης

και της δυναμικής πάντα επιστροφής στον κόσμο

ύστερα από κάθε τους υποθετικά χαμένη μάχη

διότι ο αντιστασιακός δεν χάνει ποτέ στην πραγματικότητα

παρά μόνο εκείνος που έχει παραιτηθεί στωικά

διότι τον κούρασε για πάντα η θέση του στον κόσμο!