Τι ειρωνεία!
Στην αρχή της άνοιξης
ενώ τα λουλούδια ανθίζουν
κάποιο απομονωμένο
επέλεξε να σβήσει
να κρυφτεί ανάμεσα σε αγριόχορτα
να μην το βλέπει ο Ήλιος!
Κάποια κοπέλα στοχαζόταν
σε μια τόσο μικρή ζωή
την κάθε της πικρή στιγμή
Αναρωτιόταν για την ίδια τη ζωή
σαν τα αθώα παιδάκια
και έλεγε από μέσα της
με αγαπά, δεν με αγαπά
μαδώντας ένα ένα
τα μικροσκοπικά πέταλα
μιας καθόλου τυχαίας μαργαρίτας
Και ενώ είχε όλη την καλή διάθεση
όπως όλοι μας στα νιάτα μας
να παίρνει την απάντηση που λαχταρούσε
Επέλεξε η ίδια η ζωή
τη χαρά να της στερήσει!
Τόσο βάναυσα, τόσο νωρίς, τόσο άδικα!
Ώσπου ο θάνατος έγινε ένα ταλαίπωρο γιατί
γραμμένο στην είσοδο της καρδιάς της
που πλέον είχε κλείσει
για τον κόσμο που φτιάξαμε
οι δειλοί οραματιστές
μιας φαντασιόπληκτης εξέλιξης
Και έφυγε όμορφη όπως το ήθελε!
Βάφτηκε και φόρεσε το πιο όμορφο φόρεμα της!
Όποιος άνθρωπος παλεύει
για το δικαίωμα του να πεθάνει
αυτό σημαίνει πως αποτύχαμε ως ανθρωπότητα
να προστατεύουμε τη Ζωή του!
Τη μια!
Τη μοναδική!
Την τελευταία
όλων εκείνων που δεν γεννήθηκαν
σε ευνοϊκές συνθήκες
Πόσο λυπηρό
Αντί να την υποδεχθεί με λουλούδια
κάποτε ο άνθρωπος της
Θα την συνοδεύουν λουλούδια
στην τελευταία της κατοικία
Τη μονη ήρεμη
που είχε ποτέ όσο ζούσε!
Καλό ταξίδι!
