Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

16/12/17:

Το χρώμα του δειλινού
είναι σημάδι πως τελειώνει
απλώς μια ημέρα για κάποιους
ή μια ζωή για άλλους!
Ακόμη και ο θάνατος
μπορεί να έχει τόσο ελκυστικά
και μαγευτικά χρώματα!
Το μόνο είδος θανάτου που σημαίνει Ζωή!
Να πεθαίνεις μέσα στον άλλο!
Ο πιο γλυκός ύπνος
είναι όταν έχεις για μαξιλάρι
ένα όμορφο γυναικείο σώμα!
Ο μόνος ύπνος που δεν θέλεις να ξυπνήσεις!
Ο μόνος ύπνος που ακόμη και το όνειρο
σημαίνει Ζωή!
Αν ο θάνατος όπως συνηθίζουν να λένε
είναι μια κάποια μορφή της συνέχειας της ζωής
αυτή είναι η μόνη απόδειξη που υπάρχει!

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

10/12/17:

Η μοναξιά κάνει αισθητή την παρουσία της
όταν τα σκεπάσματα τις κρύες νύχτες
πέφτουν κάτω από το μονό κρεβάτι
σαν να τα τράβηξε εκείνη
που προτιμούσες κάποτε να σκεπάζεις τρυφερά.
Όταν ψάχνεις δίπλα σου ένα κορμί
για να ακουμπήσεις το κεφάλι σου
Και κάποια χείλη για να μοιραστείς το πάθος σου
Όταν κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι
για να παρηγορήσεις την επιθυμία του ονείρου
με εικόνες από το παρελθόν, λόγια και πράξεις
Η μοναξιά είναι η Μόρα που σε ξυπνά άξαφνα
Και σε κρατά ακινητοποιημένο
για να βλέπεις γύρω σου τα πάντα σαν θεατής
ανήμπορος να συμμετέχεις
ανίκανος να αντιδράσεις
Είναι μια δύναμη παραλυτική
που αν αφεθείς σε θανατώνει
Ψήγματα ζωής, σκιές αναμνήσεων
σε κρατούν πάντα πίσω!
Η ζωή όμως προχωρά!
Μάθε επιτέλους πως η στασιμότητα
δεν έχει τη μυρωδιά των λουλουδιών
Έχει τη μυρωδιά των στάσιμων νερών!
Γίνε ποταμός, και η θάλασσα ο τελικός
προορισμός σου!


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Κ.Γ.Καρυωτάκης - Η ψυχή μου

Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει
ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς
τα περασμένα, κι έτσι θ' απομείνει.

Κατάμονη σε μι' άκρη, όπως εκείνη,
σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.
Ενας ακόμη θα 'σουνα νεκρός,
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Σαν αδερφούλα η κόρη αυτή σου μοιάζει
που γέρνει, συλλογίζεται και αργεί
χαμένην ευτυχία να νοσταλγεί.

Δικό σου λέω, ψυχή μου, είναι μαράζι
όσα, το βράδυ, δάκρυα, την αυγή,
στα ρόδα κατεβαίνει και μοιράζει.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

7/12/17:

Στροβιλιζόμαστε σαν φύλλα
παγιδευμένοι μέσα σε μικρούς
αδύναμους ανεμοστρόβιλους
Οι αντίθετοι άνεμοι που συγκρούονται
Ο ένας του προσωπικού μας ονείρου
και ο άλλος της πραγματικότητας
Και οι δυο το ίδιο ισχυροί
Μα πάντα νικά εκείνος
που οι πολλοί υποστηρίζουν
Μια μάχη ειναι η ζωή με άνισους κανόνες
Δεν λογαριάζει τους αμάχους και τους αδύναμους
που χωρίς τη δική τους θέληση
εξακολουθούν να στροβιλίζονται
αφήνοντας σε κάτι που ονομάζουν μοίρα
την βαριά ευθύνη των ζωών τους
Στροβιλίσου φίλε μου!
Νιώσε τους ανέμους αυτούς
Αφέσου σαν ανήμπορο μικρό σπουργίτι
και άξαφνα εκεί που μοιάζεις μόνος και νωχελικός
άνοιξε τα φτερά σου ορμητικά σαν αετός
και οδηγήσου από τον άνεμο
του προσωπικού σου ονείρου
ώστε να ξεφύγεις από τη μανία της μοίρας!


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

1/12/17:

Θέλω να πάω στη χώρα που πεθαίνει ο λυγμός
και τα δάκρυα είναι έκφραση χαράς, όχι πόνου
Να μην με απασχολεί το αν υπάρχει γυρισμός
και να μην με βαραίνει πια η ύπαρξη του χρόνου

Θέλω να αποσαφηνίσω του μυαλού μου τις φωνές
να ξέρω ποιες είναι αυτές που πρέπει να ακούω
Για να πάψουν να δημιουργούν τόσο βαθιές πληγές
με εφόδιο το όνειρο, τα πάντα αντικρούω


Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

24/11/17:

Ακόμη και στο μυαλό μου
ήταν γραμμένο το όνομα σου!
Χαραγμένο βαθιά, για να μην σβήσει ποτέ
από το πέρασμα του χρόνου!
Κόντεψα να ξεχάσω πως υπάρχω!
Έχασα την προσωπική μου ταυτότητα
οικειοθελώς
Γιατί έμαθα πως Αγάπη είναι
αυτό που δεν διστάζει να αποκαλύψει
τις αδυναμίες σου!
Κάτι που σου δίνει την κατάλληλη δύναμη
ώστε να μην διστάζεις να εκτεθείς γυμνός
από οποιοδήποτε ρούχο
όπως αυτό του Εγωισμού!
Άλλωστε ποιό το νόημα
να μην εμπιστεύεσαι τυφλά τη ζωή σου
στα χέρια που σου σκουπίζουν τα δάκρυα
στα χέρια που ξέρουν να αγκαλιάζουν
και να χαϊδεύουν ακόμη και τις πιο
σκοτεινές σου σκέψεις;
Ποιό το νόημα να φοβάσαι και να μην αφήνεσαι
περιορίζοντας το πάθος
και παραβιάζοντας ακόμα
και την ιδιωτικότητα της μνήμης;
Άνθρωπος άξιος για σ' ένα
είναι εκείνος που ξέρει να σέβεται
περισσότερο τις αδυναμίες σου!
Και να εκτιμά χωρίς να σε ανταμείβει
με δώρα την κάθε σου θυσία!
Η φυσική ιδιότητα της Αγάπης
είναι να καλεί τους πάντες
στη γιορτή της!
Ακόμη και εκείνους
που το προσωπικό τους συμφέρον
προσπαθεί να μειώσει την αξία της μάχης
της τελευταίας της Ελπίδας!

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

21/11/17:

Είμαι σαν ένα ξερό κλαδί
πεσμένο πάνω στο τσιμέντο
Έρμαιο κάθε δυνατού ανέμου
Χωρίς φύλλα
Χωρίς ζωή
Παρασέρνομαι εύκολα
από τα βρόχινα νερά
Και από τις ρόδες των αυτοκινήτων
Διαμελίζομαι από πόδια
Και με σπάνε χέρια
Κι όμως!
Συνεχίζω να υπάρχω
έστω και αν φαίνεται πως δεν ζω!
Ήμουν μέρος κάποτε
ενός ανθισμένου δέντρου!
Και η ανάμνηση αυτή
είναι πιο δυνατή από κάθε θάνατο!

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η ποίηση είναι τα πάντα για μένα! Αντικατέστησε πλήρως την έμφυτη θρησκευτική ανάγκη του ανθρώπου! Είναι η απόδειξη της ευγένειας και της ομορφιάς του ανθρώπινου γένους! Και ίσως ένα μέσο για την ενδοκοσμική δόξα! Είναι η βαθιά φιλοσοφία, με κέντρο της την Αγάπη για τη Ζωή! Είναι η έκφραση της παντοτινής νεότητας, με κύρια χαρακτηριστικά την αντίδραση στην κάθε ασχήμια, την αφοσίωση στην δημιουργία, και την εξιδανίκευση του Έρωτα και της Φιλίας!

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

15/11/17:

Κάθε ημέρα είναι ένας μικρός θάνατος
Μας σκοτώνει αργά και βασανιστικά
Οι στιγμές μας είναι σταγόνες από μνήμες
που πέφτουν πάνω στα μάτια
Και εμείς ανήμποροι να αντιδράσουμε
απλά υποφέρουμε την επανάληψη
αυτού του μαρτυρίου!
Κάποιος ανόητος θα πει να μην υποφέρουμε
από αυτές τις μικρές σταγόνες
Από σταγόνες όμως σαν αυτές
δημιουργούνται οι λίμνες και τα ποτάμια!
Μελαγχολούμε στη σκέψη πως θα μπορούσαν
να μην χάνονται τόσο στιγμιαία
Να μην δημιουργούν σκηνές σαν από ταινία
πάνω στα κλειστά από φόβο μάτια
Να μην σπάνε σε μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες εικόνες
σαν αιχμηρά κομμάτια ενός καθρέπτη 
Περαστικοί είμαστε σε αυτή τη ζωή
Πεθαίνουμε σαν να μην υπήρξαμε ποτέ!
Το ποιος θα μας θυμάται, ο μεγαλύτερος μας φόβος!
Από τις μνήμες όμως δημιουργείται ο κάθε άνθρωπος
Είτε τις επιλέγει είτε όχι!

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

8/11/17:

Έχω μια ποιητική καρδιά
Γεννήθηκα με αυτή!
Μπορώ να αισθανθώ διαφορετικά
τον πόνο και την χαρά
Πρέπει να υποστώ
τα αδιάκριτα βλέμματα
Να χαρακτηριστώ ανόητος
και ονειροπόλος
Η δική μου καρδιά είναι λαβωμένη
από τους σύγχρονους καιρούς
Αλλά δεν στάζει αίμα!
Στις φλέβες μου κυλούν
τα δάκρυα σαν ποτάμι
Τα μάτια μου ψάχνουν μάταια
το δρόμο της χαράς
Τα χέρια μου αγγίζουν ξανά
το κρύο μαξιλάρι
Και τα πόδια μου ψάχνουν ζεστασιά
κάτω από τις κουβέρτες
Κι όμως!
Γεννήθηκα για να κοιτώ το λάγνο βλέμμα
για να με κρατούν θελκτικά χέρια
και να με μην με αφήνουν να αποδράσω
τα πόδια που με σφίγγουν από τη μέση!
Ώσπου να σβήσω μέσα στης ερωμένης μου
τη φλόγα της ηδονής!
Έχω μια ποιητική καρδιά!
Για τη γυναίκα που θα αγαπώ
χρέος μου είναι να είμαι άξιος εραστής!
Και για την κοινωνία γύρω μου
να είμαι ένας αντιδραστικός στοχαστής
Ποτέ επαίτης!
Η καρδιά μου είναι αυτή που είναι!
Αυτή με οδηγεί!
Είναι η υλική υπόσταση της ψυχής μου!