Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

14/10/17: Το Χέρι

Έμαθα να περπατάω μόνος μου
σε κάθε είδους δρόμο
Τα πόδια μου είχαν νιώσει
την αίσθηση του βασανιστηρίου της φάλαγγας
σε κάθε τσιμέντο, πέτρα, χώμα, γρασίδι,
βράχια, χαλίκια, βότσαλα, άμμο
ακόμη και στο νερό!
Αλλά συνέχιζα
Έμαθα να ανεβαίνω στα βουνά
να περπατώ χαλαρά πάνω στα ξερά στάχυα
να εξερευνώ τα ερείπια παλιών κατοικιών
Ώστε να γεμίσω τη ζωή μου με εμπειρίες!
Απέφευγα για καιρό τα χέρια των άλλων
Χρησιμοποιούσα τα δικά μου
για να κρατιέμαι από τα κλαδιά και από τα βράχια
Για να σηκώνομαι κάθε ημέρα!
Για να κρατώ πάντα στυλό και χαρτί!
Και με αυτούς τους τρόπους ένιωθα
πως η Ζωή είναι ευλογία!
Πως να μην είναι άλλωστε
όταν τα χέρια σου νιώθουν
την υγρασία του γρασιδιού
τα πεσμένα κλαδιά των δέντρων
την πέτρα, το χώμα, τα βράχια
τα χαλίκια, τα βότσαλα, και την άμμο;
Ώσπου άξαφνα μια ημέρα
καθώς ανέμελος τριγυρνούσα
αναζητώντας νέες συγκινήσεις
Ένιωσα στο δεξί μου χέρι κάτι πολύ διαφορετικό
από το μεγαλείο της φύσης!
Ένιωσα κάτι οικείο, ανθρώπινο
Με κρατούσε ένα χέρι!
Ένα μικρό χέρι, με κοντά δάχτυλα
που τόσο απαλό δεν είχα ξανανιώσει!
Με τράβηξε απότομα και με παρέσυρε μακριά
από την καθορισμένη μου πορεία!
Τα πόδια μου περπάτησαν σε άλλα μέρη!
Πάνω σε πέτρα, ξύλο, πλακάκια, τσιμέντο, και άμμο!
Επισκέφτηκα δωμάτια που δεν ήταν ερημικά
Ένιωσα με τα χέρια μου το ξύλο και το μέταλλο
Τα ζεστά σεντόνια, τα διπλά στρώματα
και τα βρεγμένα πλακάκια
Ένιωσα ένα κατάλευκο γυναικείο σώμα
στην ολότητα του!
Ένιωσα τη ζεστασιά του!
Πως είναι δυνατόν να επιστρέψεις
μετά από ένα τέτοιο ταξίδι;

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

11/10/17:

Πενθώ για αυτόν τον άδοξα χαμένο έρωτα
και αφήνω στο κρεβάτι τα σεντόνια ξέστρωτα
να μου θυμίζουν, τότε που δεν ήμουν πια μόνος
και αγκαλιά κοιμόμασταν, δεν υπήρχε ο πόνος

Ζεστό είναι το χάδι σου στο κορμί μου ακόμα
και κάθε τι εδώ θυμίζει το δικό σου σώμα
που άγγιζα με πάθος, ήθελα θυσία να γίνω
τον φόβο της μοναξιάς μου τώρα πρέπει να σβήνω

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Κώστας Ουράνης - Ἡ ἀγάπη

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ, 
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό, 
τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε, 
κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς... Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς, 
καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς, 
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, - ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

4/10/17:

2/10/17:

Σε ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου
και έγινες του έρωτα γλυκειά ζάλη
Που υπήρξες έστω για λιγο η αυγή μου
Ένα ποίημα μου, βάλε στο προσκεφάλι

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

30/9/17:

Κοιτάζω στο γραφείο μια φωτογραφία
και κουρνιάζω στο κρύο μου μονό κρεβάτι
Ότι ζήσαμε πλέον σβησμένη φρυκτωρία
Αχ, και αυτό το βράδυ δεν θα κλείσω μάτι

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Τα παράθυρα πριν κλείσω και ο ύπνος με πάρει
Τα σύννεφα κοιτάζω, είναι πλέον πυκνά
Θυμάμαι, κοιτάζαμε μαζί το φεγγάρι
Και είχε στις διακοπές μας παντού ξαστεριά

Κενή φωτογραφία
δίχως ανθρώπους
μια σβησμένη ιστορία
Κενή φωτογραφία
ψάχνω τους τρόπους
να τη γεμίσω με φαντασία

Κοιτάζω ξανά μόνος το ίδιο ταβάνι
Το μικρό φως ανάβω, δημιουργεί μια σκιά
Στον τοίχο δίπλα μου η μορφή θα με τρελάνει
Γυρνάω το πλευρό και κάνω μια αγκαλιά!

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

27/9/17

Εγώ είμαι σκοτεινός
Ένας Ήλιος με χλωμό φώς
Μέσα μου καιει
Εγώ είμαι ουρανός
και ο πόθος μου κρυφός
στις φλέβες μου ρέει

Εγώ ειμαι ένα αστέρι
μικρό εκεί πέρα μακριά
μικρό κόσμο ζεσταίνει
Έλα κράτα με απ το χέρι
να γίνουμε δροσιά
γιατί ο φόβος βαραίνει

Εσύ είσα φωτεινή
λευκότατο ζεστό κορμί
που με φροντιζει
Επιθυμία βραδυνή
θαλλάσια ορμή
που βράχια εναρμονίζει

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

11/9/17:

Μάθε με να αγαπώ κάτι που μου είναι ξένο
το πως να ξεκουράζομαι στα στήθια σου ασφαλής
Να γίνω για εσένανε φεγγαρι δακρυσμένο
το φώς και το σκοταδι σου θα είμαι αν με καλείς

Μάθε με πως να ζητώ τα όσα ειναι χαμένα
στιγμές που δεν θα ανήκουνε σε αυτό το χρόνο
Κι αν πρεπει να σου σκουπίσω τα ματια τα θλιμμένα
δεν είναι λάθος μάτια μου, να αγαπω τον πόνο

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

31/8/17:

Χρόνια μονάχος προσπαθώ
να βρω τρόπο που να επιτρέπει να ζω
Και μια αξία
την πεμπτουσία
για να κλείνω της καρδίας μου το κενό

Μοιάζω σαν ηττημένος
και από τις ιδέες μου προδομένος
ζητούσα να βρω την ουσία στον σκοπό
Μα είναι τόσο ανώφελο
όταν κοιτάζω το δικό σου χαμόγελο
να ζητάω κάτι πιο πάνω από Άνθρωπο

Προσπαθώ να αγαπήσω
έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

Για καιρό αναζητούσα
αν υπάρχει κάπου, τους πάντες ρωτούσα
αυτό που είχα μες το δικό μου μυαλό
Αλλά ήμουν ανέτοιμος
οι δρόμοι μου σαν απέραντη έρημος
που δεν υπήρχε όαση με νερό

Τα βράδια που ξενυχτούσα
το μαξιλάρι πολύ σφιχτά κρατούσα
Βαρέθηκα τον ουρανό να κοιτάζω
Αλλά πλέον το τώρα
που ήρθε σαν μια καλοκαιρινή μπόρα
Στέκομαι αποσβολωμένος και θαυμάζω

Προσπαθώ να αγαπήσω
Έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

25/8/17:

Όνειρο ζωής να βρεθείς με κάποιον
να αγκαλιάζεις, να αφεθείς
να νιώθεις ασφαλής
Όνειρο ζωής στων καιρών των σάπιων
εσύ να δακρύζεις, και να χαθείς
όρκους να μην αθετείς

Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις

αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα

Δεν είναι οι άνθρωποι αυτό που καθορίζεις

μάθε να αγαπάς
πέρα από αυτό που ζητάς
Δεν υπάρχει σιωπή
παραιτείσαι όταν ελπίζεις
Άδικα ξενυχτάς ψεύτικες εικόνες φιλάς


Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα