Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020

18/7/20:

Έκανα λάθος που θέλησα
τον Έρωτα στις σκέψεις μου να φυλακίσω!
Του στέρησα τον αυθορμητισμό
Τη μοναδική αίσθηση ελευθερίας!
Τον σκέφτηκα ως μια εγωιστική παρόρμηση
Κίνηση απελπισίας
σε δύσκολους μοναχικούς καιρούς
Αντί για μια αγχολυτική κατάσταση
Απόλυτης δημιουργίας
Απόλυτης ελευθερίας
Και εκφραστικής ηδονής!
Ε λοιπόν εγώ ο ίδιος που τον έκλεισα σε ένα κελί
Εγώ ο ίδιος θα τον απελευθερώσω!
Φοβάμαι μονάχα μήπως ποτέ δεν με συγχωρέσει
για αυτό το μεγάλο λάθος μου
που τον θεώρησα αντικείμενο για κατοχή μου!
Ακούς εκεί να χρησιμοποιώ
την κτητική αντωνυμία "μου"!
Ποιος ήμουν λοιπόν;
Παρά ένας ανάξιος
που θεώρησε την κατοχή δικαίωμα του!
Αν αγαπάς λένε
άστον να φύγει!

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

4/7/20:

Δεν φοβάμαι μήπως παρεξηγηθώ
φοβάμαι μην νιώσω!
Είμαι γεμάτος
από αισθήματα που περιμένουν υπομονετικά
τη λογική ώστε να μπορέσουν
να βρούν το δρόμο τους
Είμαι γεμάτος από όνειρα μοναχικά
που περιμένουν υπομονετικά μια αγκαλιά
για να μην μετατραπούν σε ανεπιθύμητους εφιάλτες
Είμαι ένας χαμένος Εαυτός
στο χάος του κόσμου!
Μοναχικός πεζοπόρος
ανάμεσα από πλήθη αγνώστων
μια σκιά που έχει πιάσει μια γωνιά
και φοβάται ο Ήλιος μην τη δει
και την εξαφανίσει για πάντα
Είμαι άδειος!
Χωρίς την αίσθηση των χειλιών σου
και των χεριών σου την τρυφερότητα
Ένα μονάχα ζήτησα!
Να με προσμένει ένα πλατύ χαμόγελο
και δυο μάτια λαμπερά να με κοιτάζουν
σαν να έχω επιστρέψει από ένα μακρινό ταξίδι!
Κι όμως!
Επέστρεψα από τον κάτω κόσμο
αυτό που οι άλλοι ονομάζουν ζωή
Είδα πολλά στην επιφάνεια
Ανθρώπινα μέλη να επιπλέουν σε μια θάλασσα
γνωστών - αγνώστων
που προσπαθούν να αγγίξουν το ένα το άλλο
για να μην νιώθουν μόνα τους στον κόσμο
Αυτό όμως δεν είναι έρωτας!
Είναι η απόγνωση ενός πνιγμένου
που προσπαθεί μάταια να πιαστεί από κάπου
μήπως και σώσει από τα συντρίμμια του ναυαγίου του
έστω κάποια αίσθηση της ματαιότητας
την επιστροφή δηλαδή στην μοναδική
αίσθηση της ζωής!

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

23/6/20:

Ξανά η ίδια κατάσταση!
Άνθρωποι γύρω μου πολλοί!
Με πνίγουν!
Με τις πράξεις τους
Τα υποκριτικά χαμόγελα τους
την σιωπηλή αποδοχή τους
Με τον συμβιβασμό τους
σε αυτή την καταναγκαστική πορνεία!
Το να κάνεις κάποιον πλούσιο
ακόμη πιο πλούσιο!
Και μην ξεχνάς!
Μην δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει!
Χρόνος είναι αυτός που σου επιτρέπουμε να έχεις εμείς!
Καθορισμένο στα δικά μας μέτρα
Αυτά τα χρήματα μόνο αξίζεις!
Αυτούς τους συναδέλφους!
Σας σιχάθηκα πια!
Με τις παλαιωμένες αντιλήψεις σας!
Με το συνηθισμένο σκεπτικό σας
Με τη νοητική σας ανιικανότητα
για τα πάντα γύρω σας!
Σαν να μην είσαστε Εσείς
ποτέ ο Εαυτός σας!
Πάντα μιλάτε αντιπροσωπεύοντας κάποιον ξένο
Κάνετε δηλαδή το δικηγόρο του διαβόλου!
Αυτή λοιπόν είναι η στριμωγμένη
άβολη θεσούλα σας στον κόσμο;
Δεν γεννηθήκατε με αυτές τις αντιλήψεις!
Δεν γινήκατε ξένοι μπροστά στον Εαυτό σας
σε μια μόλις βραδιά
μετά το πέρασμα κάποιου ονείρου
που είχε την αίγλη ενός εφιάλτη!
Πέρασαν χρόνια πολλά
όλες σας οι ηλικίες
ώσπου να γίνει συνήθεια η Ζωή!
Μια απεχθή πράξη αγνωμοσύνης!
Και δεν αλλάζετε τίποτα!
Όλα σας τα συναισθήματα
πλαστικές επεμβάσεις στα πρόσωπα σας
που κοστίζουν φθηνά
πολύ φθηνά!
Όπως πλέον οι ίδιες οι ψυχές σας!
Σταματήστε αυτό το τρένο να κατέβω!
Αυτό το τρένο που κυλάει μονότονα στις ράγες
στο ίδιο πάντα ταξίδι
για τον ίδιο προορισμό
που ονομάζεται Θάνατος!
Όχι!
Δεν παραδόθηκα ακόμα ολοκληρωτικά!
Θα κατέβω στον επόμενο σταθμό!
Πριν από εσάς!
Για εμένα!
Η έννοια της ισότητας άλλωστε
είναι αφηρημένη
Και η ομορφιά του ανθρώπινου γένους
βρίσκεται στην ποικιλομορφία
άρα στην ανισότητα!
Όχι ρε!
Δεν έχω τις ίδιες ανάγκες με εσάς!

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

18/5/20:

Θα πέθαινα από αγάπη!
Μ' ακούς;
Γιατί τότε μόνο ο θάνατος
παίρνει αξία!
Ε! Σε εσένα μιλάω!
Εσένα που δάγκωνες νευρικά τα χείλη σου
ώσπου να ματώσουν
Που τσάκισες τα χέρια σου
χτυπώντας τα πάνω σε τοίχους
Που δόθηκες χωρίς όρους και όρια
Σε εσένα που πόνεσες
έπαψες να κοιμάσαι
να τρως
να διασκεδάζεις
να έχεις ενδιαφέροντα
Σε εσένα που εμπνεύστηκες από ένα χάδι
Που έδωσες υποσχέσεις και τις τήρησες
Που γέλαγες αυθόρμητα
και έκλαιγες δυνατά
Σε εσένα που ο Έρωτας
σε ώθησε να υπερβείς την πραγματικότητα!

Έχω πεθάνει από αγάπη χιλιάδες φορές
όσες οι μέρες που μετρώ, ενώ είμαι μακριά σου
Στέκει από επάνω μου ένα Φεγγάρι διαυγές
και όλα τα αστέρια που κοιτούσες, εύρημα σου!

Έχω πεθάνει όμως αναπνέω από πείσμα
Υπάρχει υποψία ζωής, ακόμη μέσα μου
Βλέπω τα πάντα μέσα από ένα άλλο πρίσμα
Δεν με πείθει κανένας, πως ήσουν ένα πταίσμα μου

Σε παρομοίασα με μια αχτίδα φωτός ζωής
Σ' αυτό το τσιμεντένιο δάσος γεμάτο ανθρώπους
Όταν βρέθηκες μπροστά μου, μια ευτυχία αίφνης
φυλακίστηκε σε άγνωστους για εμένα τόπους

Σε παρομοίασα με κάποιο κρυφό ανθότοπο μου
που μπόλιαζα μες στο μυαλό μου, λέξεις για τα πάντα
Μα έγινε η χαρά ρυτίδα στο μέτωπο μου
όταν έφυγες έκλεισα τον Ήλιο σε μια χάντρα

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2020

11/5/20:

Βία είναι...
τα κοινωνικά πρέπει
τα παράλογα θέλω
και οι περιττές ανάγκες
Οι κατασκευασμένες φιλίες
οι εκλιπόντες έρωτες
και οι ερωτευμένοι που δεν κοιμούνται
ποτέ στο ίδιο κρεβάτι
Η εγωιστική αποφυγή μιας αγκαλιάς
Το παράλογα διογκωμένο Εγώ που επιβάλλεται
και η απαιτητική προσοχή του ανασφαλή
Τα ψεύτικα χαμόγελα
η υποκριτική ευδιαθεσία
Η επιλεγμένη σιωπή στους γνωστούς
και η παρορμητική εξομολόγηση σε αγνώστους
Ο θυμός που δεν εξωτερικεύεται
και η καλοσύνη που δεν βρίσκει ανταπόκριση

Η ήρεμη διαμαρτυρία
παραμιλώντας στο δρόμο
Η καθημερινή αϋπνία
σε στρωμένο κρεβάτι
Οι ανήσυχες σκέψεις
που δεν τελειώνουν ποτέ
Η μοναχική δικαίωση
και η ανύπαρκτη δικαιοσύνη
Η βολική ηθική των πολλών
που κυριαρχεί τις συνειδήσεις
Οι αργά κινούμενες σκιές ανθρώπων
με σκυμμένο το κεφάλι
κάτω από έναν αταίριαστο Ήλιο
Τα σύννεφα ονείρων
που γίνονται καταφύγια άδειων ζωών

Τα μίζερα σπίτια παλιών πολυκατοικιών
Οι πόλεις των στριμωγμένων ανθρώπων
Τα μαζεμένα σκουπίδια
στα πεζοδρόμια και τα πάρκα
Τα αδέσποτα πεινασμένα και διψασμένα ζώα
Η περιορισμένη άγρια ζωή
Τα σπίτια που χτίστηκαν
στη θέση των καμένων δασών
Οι μολυσμένες καλλιέργειες
από τα νόμιμα φυτοφάρμακα
Η οργισμένη Γη μας που ξεσπά
προσπαθώντας μάταια να μας αποβάλλει
από τον οργανισμό της

Η εργατική τάξη που πλουτίζει τα αφεντικά
για ένα κομμάτι ψωμί
Η διαμάχη ανάμεσα στους έχοντες
και στους μη έχοντες
Η ολιγαρχία που ελέγχει το χρήμα
και επιβάλλει τον καπιταλισμό
Οι τρομερές ανισότητες
ακόμη και στους ανθρώπους της ίδιας τάξης
Οι τραπεζίτες με άψογη εμφάνιση
που κλέβουν περιουσίες
Οι άδικοι φόροι χωρίς αντίκρισμα
Τα άθλια δημόσια νοσοκομεία
Τα στρατευμένα σχολεία

Το αρχαιότερο επάγγελμα
που έχει ακόμη ζήτηση
Τα γεμάτα μπαρ με γυναίκες
από το πρώην ανατολικό μπλοκ

Η δημιουργημένη από χρόνια αντιδικία
ανάμεσα στους νόμιμους
και τους παράνομους μετανάστες
Οι χαμένες πατρίδες και η επιβολή
μιας μη ανθρωπιστικής παγκοσμιοποίησης

Ο έλεγχος που νομιμοποιείται
Η διαπόμπευση των αντιφρονούντων
Οι κάμερες ασφαλείας για ''το καλό μας''
Οι στρατιές ανθρώπων με το ίδιο βήμα
Οι κακές ειδήσεις που μοιάζουν φυσιολογικές
Ο πολιτισμός σε κρίση!

Η βία πλέον δεν είναι ανάγκη
να στάξει ούτε μια σταγόνα αίματος!
Είναι σιωπηλή και ύπουλη
Εκπολιτίστηκε όπως τα πάντα γύρω μας!

4/5/20:

Σε ψάχνω όπως με ψάχνεις κι εσύ
Σε κάθε όνειρο
Σε κάθε ηθελημένη πλάνη
Κάτω από τα σκεπάσματα
πίσω από κουρτίνες
Καθισμένος μπροστά από το γραφείο μου
η πάνω στο κρεβάτι
Πίσω από ένα κλειστό τζάμι
Στην άμμο που βαθαίνει ελαφρά
και παίρνει τη μορφή ενός γυναικείου σώματος
Στον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας
η στο απαλό αεράκι
που σαν γυναικείο χέρι
παίζει με τα φύλλα των ανθισμένων δέντρων
Σε κάθε όμορφο ποίημα
που ξυπνά έντονα συναισθήματα
Σε κάθε τελειωμένο στυλό
σκόρπιες λέξεις γραμμένες
σε πρόχειρο κομμάτι από χαρτί
Μέσα σε βιβλία πολύτιμα
Σε τραγούδια μελαγχολικά
Σε περιόδους απομόνωσης
η μοναχικών εξόδων
Σε λόγια που διάβασα από περαστικες γυναίκες της ζωής μου
Σε λόγια που άκουσα ενθουσιασμένος
Σε αγκαλιές που δέχτηκα υποταγμένος
Ακόμη αναρωτιέμαι πού θα σε βρω
Εσένα της ζωής μου αγαπημένη!

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2020

30/4/20:

Έκλεισα τα μάτια να νιώσω λίγο ξένος
αφού μες τους ανθρώπους νιώθω απομονωμένος
Κι ήμουν κάποτε παιδί που έπαιζε στα χώματα
έφηβος που φιλούσε και έβλεπε χρώματα
Έκλεισα πόρτες, για να αφήσω απέξω
τα σύννεφα, τον Ήλιο, και να επιλέξω
Μιαν άλλη ζωή, άχρωμη και στείρα
αποφάσισα να κλείσω της καρδιάς μου τη θύρα
Απογοητευμένος, επέτρεψα στις μνήμες
να γίνουν οι προσωπικές μου θαλάσσιες δίνες
Για να έχω κάτι να απασχολώ το χρόνο μου
εκείνον που μου έκλεψαν στον πρώτο φόνο μου
Γύρισα την πλάτη σε εκείνο το παρελθόν
που με έπειθε να είμαι πλέον απών
Στη μόνη βέβαιη ζωή που υπάρχει
και να παραδοθώ σε μια άνιση μάχη

Δεν ήμουν ποτέ ξανά ο εαυτός μου
εκείνος που αγάπησα έγινε ο εχθρός μου
Κοιτάζω ένα πρόσωπο στον καθρέπτη
δεν με αναγνωρίζω και με αποκαλώ ψεύτη

Γύρω από τα μάτια μου υπάρχουν ρυτίδες
ο χρόνος τις ζωγράφισε με αιχμηρές λεπίδες
Δεν θέλω να αντικρίζω αυτό που είμαι
και για αυτό στο κρεβάτι μου κείμαι
Σκεπασμένος κάτω από τα σεντόνια μου
κλείνω τα μάτια και ζητάω πίσω τα χρόνια μου
Εκείνα που μου έκλεψαν όλες οι ρίμες
προσπαθούσα να επικοινωνήσω με παντομίμες
Με λάθος ανθρώπους που χανόντουσαν
και κάθε τόσο, όποτε ήθελαν φανερωνόντουσαν
Αρκεί να ήθελαν κάτι από εμένα
και για αυτό επέλεξα να τους βάλω φρένα
Να εξαφανιστώ, και για όλους εκείνους να γίνω
λανθάνουσα μνήμη, για να μην με αναγνωρίζουν με ντύνω
με διαφορετικά ρούχα, και άλλες συνήθειες
που μου επιτρέπουν να μην ζητήσω βοήθειες

Αρκετά νόμιζα πως τους είχα ανάγκη
βρήκα τον εαυτό μου, μα έπεσα σε φαράγγι
Εκεί στα σκοτεινά που δεν με ενοχλούν
όσοι με υποτίμησαν δεν με απειλούν

Δεν ήμουν ποτέ ξανά ο εαυτός μου
εκείνος που αγάπησα έγινε ο εχθρός μου
Κοιτάζω ένα πρόσωπο στον καθρέπτη
δεν με αναγνωρίζω και με αποκαλώ ψεύτη

Μα απόμεινα μόνος και δεν μπορώ να στείλω
κάποιο μήνυμα γραμμένο με ζήλο
Να με ακούσουν όλοι εκείνοι οι ξένοι
που τους νιώθω κοντά μου, μα η ελπίδα πεθαίνει
στον πραγματικό κόσμο να τους γνωρίσω
βαρέθηκα να κοιτάζω οθόνες, το κορμί θα σαπίσω
Η μοναξιά μου απαίσια αίσθηση
μα δεν παραιτούμαι έχω προαίσθηση
Δεν πρόκειται εύκολα να τα παρατήσω
και σε φυλακή τις σκέψεις μου να κλείσω
Τα όνειρα μου τα έχω ελεύθερα να πετάνε
σε ουρανούς φιλόξενους που τα αστέρια μιλάνε
Κάθε βράδυ που ξαπλώνω σε μια παραλία
και ας με θεωρούν οι ξένοι μια εύκολη λεία
Εγώ έχω τη δυνατότητα να βγω να φωνάξω
στη φύση που με παρηγορεί, που ποτέ δεν θα βλάψω!

Δεν ήμουν ποτέ ξανά ο εαυτός μου
εκείνος που αγάπησα έγινε ο εχθρός μου
Κοιτάζω ένα πρόσωπο στον καθρέπτη
δεν με αναγνωρίζω και με αποκαλώ ψεύτη


Πέμπτη, 30 Απριλίου 2020

25/4/20:

Μου είπαν μην περιμένεις τα όνειρα για να ζήσεις
Είναι αδυναμία!
Πως η νύχτα είναι ένα μικρό μέρος της ζωής μας
Ξεκουράσου! Μόνο ξεκουράσου!
Για να έχεις τη δύναμη να υπηρετήσεις
τις ευθύνες που φέρνει το φως!
Μα εγώ είχα μάθει ήδη
πως να ξεγελάω την ημέρα
οπότε έκλεινα τα παντζούρια
και τις κουρτίνες
για να φέρω λίγη ακόμα νύχτα στη ζωή μου!
Το φως σας δεν μου αρκεί!
Δεν μου φτάνει το ψεύτικο φως
του δικού σας μικρού ήλιου!
Επειδή αυτό το φως φτάνει μόνο
μέχρι εκεί που μπορείτε να δείτε!
Είναι περιορισμένο
μια μόλις αδύναμη και αντανακλώμενη αχτίδα
από έναν θαμπό καθρέπτη
που χρησιμοποιήσατε ήδη ως μάσκα
επειδή θέλατε να προβάλετε
κάποιον άλλο επάνω σας!
Ονομάζεται κοινωνική ταυτότητα
και είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί
σε ένα ον που δεν έχει αποκτήσει ακόμα υπόσταση!
Για αυτό τα όνειρα είναι η προσωπική δύναμη
του καθένα μας!
Επειδή συμβάλουν στην διατήρηση του εαυτού
και δημιουργούν ταυτότητα με τη μοναδικότητα τους!
Η διατήρηση τους πλέον
είναι ο πιο ευγενικός σκοπός στη ζωή μας
Σε μια εποχή που τα ανταλλάσσουμε τόσο εύκολα
με υλικά "αγαθά" ή με κάποια πεζή ζωή
Η συνάντηση δύο παρόμοιων ονείρων
ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα
η μόνη ευλογία σε αυτή τη ζωή
που μπορεί να αποδειχθεί!

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

1/4/20:

Αφήστε τους ανθρώπους να ερωτεύονται!
Βρήκατε ξανά λόγους
για να τους κλείσετε στον εαυτό τους!
Μέσα στο μυαλό τους!
Μέσα σε σπίτια με κλειδωμένες πόρτες!
Φυλακισμένους στην προσωπική τους ουτοπία
πως υπάρχει Ελευθερία
πως υπάρχει προσωπική ζωή!
Αφήστε τους ανθρώπους να ονειρεύονται!
Σκοτώσατε τον ύπνο τους
με τα άγχη της επόμενης ημέρας
Μιας προκαθορισμένης ημέρας!
Μέσα στο σπίτι λοιπόν!
Δίχως όνειρα!
Έτσι για να μην έχουν την αίσθηση κάποιας ζωής
έστω και δυστυχισμένης!
Αφήστε τους ανθρώπους να έχουν συνειδητά
δική τους επιλογή!
Χωρίς επιρροές από τα μέσα που χρησιμοποιείτε
για να προπαγανδίζετε συνεχώς
τις δικές σας προθέσεις
Επιτέλους εξαφανιστείτε!
Από κάθε ρουτίνα, ανάγκη, καθημερινότητα
Για να ανήκουν στον καθένα, ακόμη και τα λάθη του!

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

20/3/20:

Πόσες φορές ευχήθηκα να φύγω
από όλους και από όλα
Απλά να απολαύσω
μια πεζοπορία σε κάποιο βουνό
ακούγοντας τον ήχο του ανέμου
ανάμεσα στα πεύκα ή τα έλατα
Να νιώθω την υγρασία του δάσους
το υγρό χώμα και τα βρύα
να περπατώ βαριανασαίνοντας
χωρίς συγκεκριμένο προορισμό
Αλλά η παρόρμηση της σκέψης μου
με σταμάτησε απότομα
όταν η λογική με κράτησε πίσω
τόσο λίγη σε εμένα
μα τόσο δυνατή!
Η μοναξιά μου
σαν ανοιξιάτικο χρυσαλιφούρφουρο
δραπέτευσε από τη φύση
σαν να μην της ανήκε
σαν να μην ήθελε ποτέ ξανά
να ανήκει κάπου!
Και σαν κλέφτης όπως τα ονομάζαμε παλιά
να έμπαινε σε σπίτια ξένα
ώσπου να γίνει μέρος τους
έστω για λίγο
Ποτέ μου δεν ευχήθηκα
να εγκλωβιστώ σε μια γωνιά
και να μαδήσω από αόρατες δυνάμεις
Παρά μονάχα κάποιο χέρι
τρυφερά να με μαζέψει
και χείλη ελαφρά κλειστά σαν να φυλάνε
να με αφήσουν να αισθανθώ μια εκπνοή
και ύστερα να χαθώ για πάντα
σκορπώντας παντού σαν φύλλα τη χαρά μου!
Ε λοιπόν...
αυτός είναι ο μόνος θάνατος που μου αξίζει!

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020