Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

16/8/17:

Έζησα τόσα χρόνια με τη λογική
Η καρδιά μου έμαθε να ζει σιωπηλή
Συγχώρεσε με που δεν λέω Σ' αγαπώ
Δεν έχω μάθει το να ζω χωρίς σκοπό

Μαζί σου χάνω το χρόνο, ζω τη στιγμή
Πώς θα απελευθερωθώ από τα γιατί;
Ζώ ένα όνειρο, που μου είναι ξένο
Μέσα στα χέρια σου πουλάκι φοβισμένο

15/8/17:

Εσύ δεν ήσουν που με αγκάλιαζες χθες
Πάνω στης θάλασσας τη δροσερή άμμο
Κάτω απ' τα αστέρια έλεγες πως με θες
Με τα χέρια μου ζητούσες να σε ζεστάνω

Εσύ δεν ήσουν που ζητούσες να σε φιλώ
Σαν να μην υπάρχει αύριο να ενωθούμε
Ο χρόνος πέρασε, στο κρεββάτι το διπλό
Στην άκρη κάθεσαι δεν θες να ζεσταθούμε

Είναι υγρά τα μάτια μου και το φοβάμαι
Πως πέρασα το όνειρο για την αλήθεια
Μόνος μου στη ζωή δεν θέλω ξανά να' μαι
Ξέρω πως θα με σκοτώσει η συνήθεια

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

9/6/17

Ψάχνω να βρω μες τα βάθη του μυαλού μου
το ποίημα που είχα αφήσει στη μέση
Οι στιγμές του άβουλου ονείρου μου
πίκρα παιδιού που δεν μπορεί να παίξει

Μου λες πως είμαι παιδί ακόμα, Σόνια
μεγάλος που δεν ξέρω να κάνω πίσω
Με δάκρυα λερώνω τώρα τα σεντόνια
τη μυρωδιά σου θέλω ξανά να μυρίσω

Με φειδώ λένε η αγάπη ξεκινά
δεν μου δόθηκε ευκαιρία να μάθω
Κοιτώ πάνω στη θάλασσα τα φωτεινά
αστέρια, που τον χάρτη τους αναπλάθω

Προσγειώνομαι άτσαλα απ' τον ουρανό
βλέπω τα πράματα τελικά πως έχουν
και ύστερα παρακαλάω τον καιρό
να εμφανιστούν σύννεφα που βρέχουν

Δεν μου ταιριάζει αυτή η εποχή μάλλον
είναι φωτεινή για μένα και δεν αντέχω
Άλλαξε άξαφνα το δικό μου περιβάλλον
θέλω ξανά στην αγκαλιά μου να σ' έχω

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

3/8/17

Είσαι τόσο μακριά εσύ
Μοιάζει η φλόγα μου σβηστή
Και η κραυγή μου σιωπηλή

Το κρεβάτι μου αδειανό
Πότε θα έρθεις σε ρωτώ
Θέλω πολύ να σε ξαναδώ

Το καλοκαίρι μας κρατάει ακόμα
Η ψυχή μου μοιράζεται ένα σώμα
Νιώθει σαν να βρίσκεται σε φυλακή
Μόνη ελευθερία είναι η Ζωή

Τα δικά σου τα ποθητά Σ' αγαπώ
Μοιάζουν με μια ευχή, που πέφτει στο κενό
Θέλω τώρα, Ναι!, να πέσω και να χαθώ
Παλιότερα το έχω ζήσει, το μισώ

Όλων των ονείρων μου η εικόνα
Μέσα στου μυαλού μου την ζεστή κρυψώνα
Με προσμένει καρτερικά για να παιχτεί
Σαν μια κοινή ταινία πάνω στο πανί

Δεν θέλω το σώμα μου να ασκητέψει
Μήτε ένα χέρι να με προστατέψει
Νέος είμαι, πρέπει όλα να τα ζήσω
Προσπαθώ χωρίς φόβο να αγαπήσω

Μοιάζει ο χρόνος με ένα φαιδρό ψέμα
Η καρδιά ανεξήγητα βάζει φρένα
Στα δικά σου τα υπέροχα φιλιά
Που κρατούν καλά τα απόκρυφα κλειδιά

Μεγάλο μυστήριο ο έρωτας σου
Μου συμβαίνει κάτι, εμένα φαντάσου
Έπειτα από χρόνια αναμονή
Η ποίηση αποκτά δική της φωνή

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

24/6/17:

Λίγες ημέρες κοντά σου είναι Ζωή
Ανατέλλει και δυει για σένα ο Ήλιος
Στον ουρανό της πόλης θα πρωτοφανεί
Άστρο που θα με επισκεφτεί σαν φίλος

Ξυπνώ μακριά σου, τι μεγαλο βάσανο!
Να ξέρω πως υπάρχεις εκεί πέρα μακριά
Να σε αγγίξω με το νού μου προσπαθώ
Δεν είναι όμως σαν τα χάδια και τα φιλιά

Λάμπερά μάτια, χαμογέλαστό πρόσωπο
Θέλω να με ξυπνούν κάθε μου ημέρα
Νανούρισμα η φωνή σου πριν κοιμηθώ
Όμως ο χρόνος βαραίνει τον αέρα

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

20/6/17:

Πετούσα πετρες κάποτε στον ουρανό
για να πληγώσω όσους ζήσαν στα αστέρια
Ξέρω πως ειναι να έχεις κάποιο σκοπό
και να χάνεις της ζωής τα καλοκαιρια

Κοιτάξα κάτω της αβύσσου τη σκοτεινιά
αλλά το βήμα μου το έκανα πισω
Σαν διψασμένος προχωρώ στην ερημιά
δεν θέλω καμιά φωνή να ακολουθήσω

Οι ψυχές των άλλων δεν με έλκυσαν ποτέ
πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις
Έναν άνθρωπο σε μια αγορά σικέ
εξιδανίκευα το χάδι με τις λέξεις

Έμεινα μόνος στης ζωής το πουθενά
σαν σκιά ζητούσα τις αχτίνες του Ήλιου
Χάθηκα μές τα μάτια σου τα φωτεινά
με έσωσαν απ' τη χώρα του αιώνιου ύπνου

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

16/6/17

Πίνω τα δάκρυα που έχυσα μες τα χρόνια
Ζωής κομμάτια που μου βαραίνουν τη ψυχή
Είναι η ανάσα σου επιθυμία αιώνια
Που πρέπει να νιώσω για να σώσω το κορμί

Κοιτάζω εικόνες μου παλιές και τρομάζω
Για όσα χρόνια εξαιτίας μου έχουν χαθεί
Και αυστηρά όλες τις πράξεις μου δικάζω
Που δεν με προσγείωσαν νωρίτερα στη Γη

Γιατί υπάρχεις σαν στεριά που γερά πατώ
Εγώ τη θάλασσα αγάπησα για πάντα
Είμαι πλοίο που ψάχνει πανιά στον ουρανό
Ακόμη και τώρα που πλησιάζω τα σαράντα!

Μες το ποτήρι μου θέλω να μπεις
και γλυκιά γουλιά να γίνεις
Μια σταγόνα που ξέρει να μεθά
Εσύ μικρή μου να το δεις
Αν πιστέψεις μέσα σου θα μπορείς
Μια καρδιά με ναι απαντά

Στεγνώνω τα δάκρυα που κύλισαν στα μάτια
Είναι μια φούσκα η ζωή με κενούς λόγους
Και ονειρεύομαι πως τα δικά σου χάδια
Αγγίζουν το σώμα μου με χιλιάδες τρόπους

Έψαξα σε όλους τους καιρούς και εποχές
Αναζήτησα απαντήσεις μα δε βρήκα
Και γεμίζω τον εαυτό μου με ενοχές
Που έψαχνα στα σκοτάδια μια ηλιαχτίδα

Τα βιβλία μπορεί να μου έδωσαν χαρά
Στον κόσμο αυτό, που δεν μπορώ να ζήσω
Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά
Μια σελίδα στο τετράδιο σου να γεμίσω

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

9/6/17:

Ψάχνω τα σημάδια, που άφησες πάνω στο κορμί σου
Θέλω να ξέρω, ποιος κόσμος σε πλήγωσε κι απόψε
Η ζωή είναι ένα δώρο, όχι η φυλακή σου
Κι αν είναι σκοτεινά, ο Ήλιος θα βγει και απόψε

Δεν είναι εύκολο το ξέρω, να μη λυπάσαι
Και να σου φαίνονται τα πάντα μαύρα στη ζωή
Είσαι η μόνη Λάμψη μου, αυτό να το θυμάσαι
Σου απλώνω το χέρι, μα χάνεσαι σε μια στιγμή

Πες μου που πας και που πρόκειται να ξενυχτήσεις
Μήπως μπροστά στη θάλασσα για να κάνεις προσευχή;
Μην ξεχαστείς, στα βαθιά μην πας να κολυμπήσεις
Κοντά σου δεν θα μαι, να σε σταματήσω με μια κραυγή

Ψάχνω τα σημάδια της ψυχής σου και ματώνω
Για όσα μου έχεις απ' την καρδιά εκμυστηρευτεί
Να θυμάσαι, κάθε πληγή με νότες επουλώνω
Καθένας έχει διαφορετικά τον κόσμο ονειρευτεί

Μέσα μου σε νιώθω σαν από χρόνια να σε ξέρω
Η απόσταση είναι απλά μια ακόμη αφορμή
Πρόσμενε νοσταλγικά τα δώρα που θα σου φέρω
Θα σε πλησιάσω μόνο με ποίηση και μουσική!

Κι αν είναι γραφτό ποτέ μας να μην ιδωθούμε
Μου αρκεί τουλάχιστον που υπάρχεις εκεί έξω
Των τοίχων μας τη σιωπή να σπάσουμε μπορούμε
Από την κοινή μας πορεία, αναμνήσεις θα συλλέξω!

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

13/5/17:

Κυλήστικες για χρόνια μες τη λάσπη
απεχθή μορφή των άσημων αστών
Το βλέμμα σου τυχαία πάντα χάσκει
σε έναν ορίζοντα άνευ σκοπών

Κι αν προχώρησες με μια μονάχα ιδέα
αισθάνθηκες πως σου φεύγει η ζωή
Υπάρχει πάντοτε σε μια καρδιά νέα
το πάθος για να γίνεις χαραυγή

Στο παρελθόν ξέπεσες με τα συντρίμμια
ζωής κομμάτια που σημαίνουν θάνατο
Πέταξες από πάνω σου κάθε στολίδια
μάσκες παρμένες από ένα όνειρο φρικτό

Σε κατηγόρησαν πως μόνο ειρωνεύεσαι
και πως χλευάζεις εύκολα το καθετί
Πως είσαι αφελής και πορεύεσαι
στον κόσμο όπως δεν έχει άλλος φανταστεί

Με κάθε συνεχή μικρή προσπάθεια
συλλογική, που σέβεται όμως τη ζωή
Ξεφεύγεις εύλογα από την κατάντια
της απραξίας που λέγεται προσευχή

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

14/4/17:

Γνώρισα θλίψη στη ζωή
και μοίρασα τον πόνο
Ήταν δική μου επιλογή
κατάλαβα στο χρόνο

Ζήτησα από τις σκέψεις
να γίνουν η χαρά μου
Μην με συμβουλέψεις
φύγε από μπροστά μου

Προχώρησα με τον σωρό
μα προκοπή δεν είδα
Αχ, της ζωής το βάσανο
είναι μια παντομίμα

Όρισα σύνορα φοβούμενος
την εισβολή των ξένων
Δεν  φτιάχνεις διαιρούμενος
μια Γη ανθρώπων μονοιασμένων

Δεν ντράπηκα στη φοβερή
την όψη της ζωής να κλάψω
Ως Άνθρωπος με μια ωδή
την μοίρα θα χαράξω

Δίχως ταυτότητα και αριθμό
ελεύθερος θα είμαι
Δεν με απασχολεί ποτέ
χωρίς αυτά τι θα απογίνω

Στα βουνά ο νους κυβερνά
στη θάλασσα ταξιδεύει
Δεν μου ταιριάζει η στεριά
που όλους τους χωνεύει

Δεν θα τελειώσω έτσι απλά
τη μοίρα να επιβεβαιώσω
Κι αν όλα γίνουν σκοτεινά
Στη μνήμη θα ριζώσω