Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

19/3/19:

Δεν ήμουν ποιητής πριν σε γνωρίσω!
Ήμουν μια αμυδρή αχτίδα ενός ασήμαντου ήλιου
που χωνόταν στις σκιές και αναζητούσε
απεγνωσμένα ένα δάκρυ
για να το φωτίσει και να το στεγνώσει!
Ήμουν μια άσημη κραυγή
που κανείς κοντινός μου δεν μπορούσε να ακούσει
Ένα νεκρό ρόδο κρυμμένο σε ένα συρτάρι
και μελάνι που μόλις φαινόταν
ξεχασμένες λέξεις από τον χρόνο
Ήμουν κάτι λιγότερο από άνθρωπος
Ένας ξεχασμένος άνδρας
Φιλιά και χάδια υπήρχαν μόνο στη φαντασία μου
Και ροδισμένα σώματα μακριά μου
Ήμουν φτωχός χωρίς εσένα!
Κοιμόμουν από ανάγκη
και ξυπνούσα από συνήθεια
Έγραφα με στυλό πάνω στους δρόμους
λόγια που δεν μπορούσε κανείς να δει
και να διαβάσει!
Ήμουν μια επώδυνη ντροπή της ζωής!
Περπατούσα στο χλωρό χορτάρι μόνος
και ενώ αισθανόμουν τη γή
σαν ανατρίχιασμα μέσα μου
ο πόθος μου παρέμενε μια διαφυγή
από την πραγματικότητα
και ποτέ ένα πάθος!
Ήμουν...
Χάρη σε Εσένα έμαθα πως είναι
να σου λείπει κάτι που κάποτε υπήρξε
η πιο όμορφη 
η πιο αληθινή
πραγματικότητα!

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

14/3/19:

Σήμερα άνοιξα το παράθυρο
για να πετάξει έξω
σαν πεταλούδα εγκλωβισμένη η θλίψη
Μου έκανε παρέα στο σκοτάδι
αυτό το μικρό και ασήμαντο πλάσμα
που είχε φωλιάσει στο σπίτι μου
και πετούσε δω κι εκεί
ασυνάρτητα και αθόρυβα
Άνοιξα το παράθυρο να βγει
και αυτός ο βαρύς χειμωνιάτικος αέρας
που είχε γεμίσει τα πνευμόνια μου
με αρρωστημένη υγρασία
Ο Ήλιος έλουζε τα πάντα με καλοσύνη!
Το φως του μου έφερνε μια χαρμόσυνη είδηση
πως σήμερα είναι γιορτή!
Και ο γαλάζιος ουρανός
που του αφοσιώθηκαν κάποτε δυο μάτια
μες την απεραντοσύνη του
για ένα μοναδικό ταξίδι μας καλεί
που λέγεται Αγάπη!
Δεν σε ξέχασα ουρανέ μου!


Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

5/3/19:

Θα φτιάξω φωλιές για τα χελιδόνια!
Θέλω να δώσω λίγη χαρά
σε αυτούς τους αγγελιοφόρους
των χαρμόσυνων νέων
Πως η φύση αναγεννάται πάλι!
Θα μου δοθεί η ευκαιρία
να αντικρίσω ξανά την Περσεφόνη
Θα την υποδεχθώ με μια αγκαλιά αγριολούλουδα
Δεν έχει και τόση σημασία αν δεν μυρίζουν
διότι η πράξη είναι σημαντικότερη
από τα λόγια!
Εσύ γυναίκα
δεν έχει σημασία να έχεις την αξία ενός μύθου!
Αρκεί να μου επιτρέψεις να σου φορέσω
το λουλουδένιο στεφάνι
που έφτιαξα για να στολίσει
το όμορφο πρόσωπο σου!
Να ξέρεις πως είμαι ικανός να παλέψω
ακόμη και με τον Άδη
για εσένα που ξέρεις να ανθίζεις!
Όμως ακόμη και αν δεν καταφέρω
το σκοτάδι να νικήσω
θα φέρω έστω μια δέσμη φωτός
μέσα στο κελί σου
για να βρίσκει τα λαμπερά σου μάτια
και να νιώθεις την ελευθερία
που μόνο ο Έρωτας μπορεί να δώσει
έστω και για λίγο...

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

13/2/19:

Αν αισθανθείς δεν υπάρχει γυρισμός
είναι σαν ταξίδι απροετοίμαστο η θλίψη
Αν νοσταλγείς, μπροστά σου θα βρίσκεται πάντα γκρεμός
και κάποια σκιά ξένη, θα σε ακολουθεί σαν τύψη

Δεν κάνεις βήμα μπροστά, δεν θέλεις απλά να χαθείς
τραγικός ο θάνατος αν δεν υπάρξει η μνήμη
Προετοιμάσου, στη ζωή σαν θύμα μην αφεθείς
αρκεί να μην σε συνοδεύει μια άβολη φήμη

Αν αισθανθείς ξέρεις πως δεν υπάρχει κάτι πιο βαθύ
αν δεν είναι ανάγκη ο κάθε έρωτας σου
Δεν σβήνει από μέσα σου, και ποτέ δεν θα χαθεί
ο πόνος που ένιωσες απόδειξη της χαράς σου

Αφού υπήρξες κάποτε για δυο χέρια προσμονή
και για δυο μάτια μια λάμψη σαν από τα αστέρια
Πλέον υπάρχει μέσα σου μια ελπίδα που θρηνεί
και ένα όνειρο που σκοτώσανε σκληρά χέρια

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

4/2/19: Το κυκλάμινο του φθινοπώρου

Ένα μικρό κυκλάμινο, νοσταλγικά κοίταξες
εκείνη τη μέρα που είχες λύπη στην καρδιά σου
Ρωτώ γιατί, καρδούλα μου εμένα επέλεξες
αφού δεν ήθελες κανένα σύντροφο κοντά σου;

Το ήξερες πολύ καλά, από στιγμή σε στιγμή
πως σύντομα έπρεπε να με αποχαιρετήσεις
Το αγριολούλουδο σου, ενώ βρισκόταν στην ακμή
γίνηκε του φθινοπώρου θλιβερές αναμνήσεις

Μα κάθε τέλος λένε, πως είναι μια νέα αρχή
αρκεί το παρελθόν, να μπορείς πίσω να τ' αφήσεις
Είναι άδικο να στηρίζομαι σε μια προσευχή
αχ, ήλπιζα μάταια, πως μπορείς να αγαπήσεις

Θυμάμαι ήθελες με ποιήματα να σε νανουρίσω
τώρα διαβάζω μόνος μου, καταραμένους ποιητές
Δεν μπορώ μόνο με τους στίχους μου να ευτυχήσω
όσο και να γράφω, οι μέρες είναι ανύπαρκτες

Βασανιστικός σαν τιμωρία, ο ύπνος μου
δίχως όνειρα, άβουλος, απελπιστικά κενός
Βαραίνει η καρδιά, μέσα στο κρύο στήθος μου
που χτυπάει άχρονα, δεν είμαι Θέ μου ζωντανός!

Και το κυκλάμινο, που μου προκαλεί πλέον θρήνο
στη φύση επέλεξε, έρμαιο να της αφεθεί
Όσο δεν το αντικρίζω, αργά σαν κερί σβήνω
και τρέμω στη σκέψη πως μόνο του θα μαραθεί!

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

2/2/19:

Δεν είμαι τεχνουργός των λέξεων
Φιλόλογος ζηλευτός, και αρεστός πολυμαθής
Μήτε κάποιος που θα θέλεις να διαβάσεις
Κάποιος που γράφει για όμορφα τοπία της φύσης
για όμορφα παραμύθια
για ήλιους και πρόσωπα σκαμμένα από τις ταλαιπωρίες
μιας απλοϊκής και γεμάτους αγώνες ζωής
Δεν είμαι εκείνος που η χαρά του
Είναι αποτέλεσμα κάποιας ανοησίας
Είναι μόχθος, και υπερβατική προσπάθεια
Το χαμόγελο πάντα ειλικρινές
Όπως τα λόγια που ειπώθηκαν κάποτε
Γραμμένα πάνω σε κομμάτια από χαρτί
Με κόκκινο μελάνι
Σαν να διόρθωνα την έκθεση της ζωής μου!
Δεν είμαι εκείνος που αγαπά από συνήθεια
Που τη μοναξιά του προσπαθεί να καλύψει
Έλκοντας θύματα των καιρών μας
Είμαι μελαγχολικός και ακατάδεκτος!
Γι αυτό ξέρω να χαίρομαι
καθετί που πραγματικά αξίζει!
Όπως τον έρωτα!
Δεν είμαι εκείνος που θα συμπαθήσεις αμέσως
Κοινωνικός και προσαρμοστικός
Είμαι μελαγχολικός, και ζω κρυμμένος
Στο καταφύγειο που μου προσφέρουν τα βιβλία!
Αλλά γι αυτό γνωρίζω να εκτιμώ την αξία του έξω κόσμου!
Το φώς του Ήλιου
Τον γαλανό ουρανό
Τα λευκά σύννεφα
Το πράσινο γρασίδι
Τα απλοικά άγρια λουλούδια
Τα πεύκα
Τη θάλασσα
Την αμμουδιά...
Δεν είμαι για εσένα που έχεις μάθει
Να εκτιμάς μόνο την πρώτη εικόνα!
Είμαι για εσένα που ξέρεις να νιώθεις
Που είσαι έτοιμη για να αγαπήσεις
Και να αφοσιωθείς
Με το σώμα και την ψυχή σου!

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

27/1/19:

Το βλέμμα σου ήταν δημιουργημένο
απο λαξευμένη πέτρα
Τα άκαμπτα χείλη σου έκρυβαν καλά
κάποιο παλαιότερο πόθο
Και το κορμί σου ενώ λύγιζε
σαν ενα κλαράκι
σε κάθε χτύπημα του ανέμου
δεν ένιωθε ασφαλή
ακόμη και στα δικά μου χέρια!
Αχ! Η ευτυχία νόμιζα πως μπορούσε
να χωρέσει σε αυτά τα μάτια
που κάποτε με κοίταξαν με πόθο!
Και σε αυτά τα μικρά χείλη
που με φιλούσαν
σαν να αποχαιρετάνε
έναν νεκρό έρωτα!
Αλλά και στο κορμί σου
που τυλίχτηκε πάνω μου
ζητώντας να του χαρίσω μια στιγμή ευτυχίας
Που όμως δεν ήταν ακόμη έτοιμο
να δώσει ηδονές
χωρίς τύψεις πως προδίδει
της ποίησης μου την ευγλωττία!
Τι κρίμα, αυτή η ποίηση που νότες αναζητούσε
να καταλήξει ξανά μια πεζή διαμαρτυρία!

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Κώστας Ουρανης - Spleen V

Το κενό όλο του απείρου στην ψυχή μου το έχω
 κι ούτε εσύ κι ούτε ο πόνος μου δε μπορούν να μου το φράξουν.
Είμαι κάτι σαν κύμα μέσα σ’ απέραντο πέλαγο,
που ποτές δεν του γράφτηκε σ’ ακρογιάλι να φτάσει.

Ποτές σου δε με μέθυσες κερνώντας μου λαγνείες
 κι ο πόνος μου δε στάθηκε ποτές ανθρώπου πόνος.
Τον ουρανό εγώ νοσταλγώ, που κάποτε είχα ζήσει,
δίχως χαρές και συφορές κι ανθρώπους, πάντα Μόνος.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θά ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.

Θά ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Μαρία Πολυδουρη - Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα Δροσούλα, σαν πνοή.

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

5/1/19:

Σαν να μην πέρασα ποτέ μου από τη ζωή σου
σαν να μην υπήρξα ούτε ένα δικό σου κομμάτι
Αχνός καπνός απο σβησμένη φλόγα, το φιλί σου
Αγκαλιάζομαι μονάχος μου στο κρύο κρεβάτι

Μάταια όλα, αλλά πιο πολύ οι παρομοιώσεις
σε εκείνους τους στίχους που υπήρξες μελωδία
Σου αφιέρωνα τις ερωτικές μου εκδηλώσεις
που δεν γίναν για σένα, φάρμακο στη δυστυχία

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

2/1/19: 2

Ω ποίηση!
Πόσο μα πόσο φτώχυνες!
Που είναι ο λυρισμός σου;
Ο φροντισμένος στίχος
ο ρυθμός σου;
Κάποτε ξέρω, θα βρω ξανά
δυο μάτια που θα κοιτάζουν
μέσα μου σαν να προσπαθούν
να δούν την ψυχή μου!
Δυο χείλη που θα τα φιλώ
και θα τρέμουν
καθώς θα αγγίζουν το στόμα μου
Και δυο χέρια που θα κρατούν τρυφερά
τα προσφερόμενα λουλούδια!

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

2/1/19:

Σου είχα ετοιμάσει μια μαγευτική βραδιά
εκείνη που σχεδιάζαμε να περάσουμε μαζί
Παλιές μπαλάντες η μόνη μουσική για συντροφιά
και ένα μπουκάλι κόκκινο γλυκόπιοτο κρασί

Αρωματικά κεριά και στίκ να μας ταξιδέψουν
σε ανατολίτικη ατμόσφαιρα ερωτική
Αχ αυτά τα όνειρα μου, θα με καταστρέψουν
και η δημιουργία μου ίσως γίνει πια φτωχική

Θα έκανα τα πάντα για να νιώσεις μαζί μου
της ποίησης το μεγαλείο, του έρωτα την ουσία
Εσύ ήσουν απόμακρη, δεν ήθελες μικρή μου
πληρώνω ακριβά του μυαλού μου τη φαντασία

Δεν έφθασε ακόμα της ζωής μου το δείλι!
Θα πίνω μόνος μου εκείνο το κρασί - ως πότε;
Μήπως και ξεπλύνω τη γεύση σου απ τα χείλη
με βαραίνει η θύμηση σου, θλιμμένε μου νότε

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

Cesare Pavese - Last blues, to be read some day

‘T was only a flirt
you sure did know–
some one was hurt
long time ago.

All is the same
time has gone by–
some day you came
some day you’ll die.

Some one has died
long time ago–
someone who tried
but didn’t know.

Cesare Pavese and Constance Dowling

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

30/12/18:

Τώρα σιωπή, κουρτίνες έκλεισαν
Ήλιοι έδυσαν
όλοι μέσα μου
Μια μουσική ηχεί στα αυτιά μου
φέρνει κοντά μου
εικόνες μνήμες
Και οι σκιές, κάποιων πλέον εχθρικών
ωδικών πτηνών
σχεδόν αρπακτικών
Χτυπούν του σπιτιού μου τους τοίχους
τρέμω τους ήχους
από τα ράμφη
Αχ, τα φρόντιζα για να σου στέλνουν
λόγια που μένουν
τα ποιήματα σου
Και το πιο πολύτιμο ακόμα
το νέο σώμα
ζεστό μα άδειο

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

27/12/18: 2 Για τον φίλο μου Cesare Pavese

Το να γράφεις ποιήματα είναι σαν να κάνεις έρωτα:  δεν θα μάθεις ποτέ εάν την ευχαρίστησή σου τη συμμερίζεται πραγματικά ο άλλος. 
Cesare Pavese

Εσένα που σε νιώθω τόσο πολύ μέσα μου
όπως το αίμα που κυλά στις φλέβες μου
Εσένα που ξέρω μονάχα μέσα από το έργο σου
και του σύντομου βίου σου τα γεγονότα
που σε κατέληξαν εκεί που επιστροφή δεν υπάρχει!
Εσύ που παραλίγο να πεθάνεις έφηβος ακόμα
όταν περίμενες μες τη βροχή εκείνη τη μπαλαρίνα
για να συνοδέψει την μοναχική σου σιλουέτα
στο βάθος του χειμώνα
Εσύ που λιποθύμησες στο άκουσμα
πως η παλιά αγαπημένη σου παντρεύτηκε
επειδή δεν άντεξες την πραγματικότητα
Εσύ που ο τελευταίος σου έρωτας
σε ταξίδεψε σε εκείνον τον παράδεισο
που βρισκόταν για εσένα πάνω στις στέγες
Σε διαβάζω και σου μιλώ πολλά χρόνια τώρα
Επειδή ξέρω πως ένιωθες φίλε μου ποιητή!
Εσύ που έφηβος παρέμεινες ως το τέλος σου
και την ενήλικη ζωή τόσο απεχθανόσουν
Ξέρω πως ένιωσες!
Μακάρι να σε είχα γνωρίσει
Αχ, τι κουβέντες θα κάναμε μαζί!
Τι ονειροπολήσεις!
Και θα αφήναμε τη φαντασία μας
να δημιουργεί κόσμους όμορφους
όπως εκείνους που στα έργα μας περιγράφουμε!
Φίλε μου!
Ξέρω πως τα γράμματα σου
δεν διαβάστηκαν από κάποια που σου άξιζε!
Αυτό δεν σημαίνει πως κι εγώ πρέπει να πάψω να γράφω!
Επειδή η ζωή υπάρχει για να της αφοσιωθούμε
όχι για να της γυρίσουμε την πλάτη και να χαθούμε!
Μακάρι να ζούσες όσο η φύση θα σου είχε επιτρέψει!
Ποιος ξέρει τι άλλο θα είχες δημιουργήσει
Παρόλο που ο ίδιος έγραψες
ότι δεν είχες τίποτε άλλο να προσφέρεις στην τέχνη σου...
Είναι η θέληση μου ισχυρότερη από τη δική σου!
Κι αν τα χρόνια περνούν γρήγορα
και φαίνεται πως μας κλέβουν στιγμές
Στο χέρι μας είναι να δημιουργούμε
καθετί που επιθυμούμε στον κόσμο
Φίλε μου!
Το αντίο για ακόμη μια φορά
είναι μια δύσκολη στιγμή
Μα πρέπει να τελειώσω αυτόν τον αποχαιρετισμό σε εσένα
που με έμαθες τόσα πολλά!
Και πάνω από όλα, το να παραμένω ο εαυτός μου
και να μην ντρέπομαι καθόλου
για την ιδιαίτερη φύση μου!
Θα συνεχίσω να γράφω για τον Έρωτα
το μεγαλύτερο ιδανικό και προσμονή μου!
Θα τους αντέξω τους ανθρώπους φίλε μου!
Θα τους παλέψω!
Για να κερδίσω τη ζωή που μου αξίζει!
Αντίο!

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

27/12/18: 1

Αν χάσεις φίλο, άνοιξε μονοπάτι
Που θα σε οδηγεί στο δάσος μέσα σου
Κι αν μοιάζει σαν ψέμα, μια οφθαλμαπάτη
Η μορφή που θα συναντήσεις στο τέρμα σου
Δεν θα σου είναι πια εχθρός η εσχάτη
μνήμη που έχει χαράξει το δέρμα σου

Κάθε άνθρωπος μας, να ξέρεις πως είναι
λάμψη από ένα μακρινό αστέρι
Σημασία πλέον στον ουρανό δίνε
Όταν τον κοιτάζεις εκείνος το ξέρει

Κι αν νομίζεις πως το άγονο χώμα
Είναι το τέλος που δεν θα αποφύγεις
Πάντα να έχεις μες τα μάτια σου χρώμα
Και ποτέ ξανά τον πόνο σου μην πνίγεις

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2018

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

21/12/18:

Όταν νοιάζεσαι σημαίνει πως άξαφνα θα ξυπνάς
την ώρα που κάποιος μακριά σου ζητάει τα άστρα
Για ώρες δεν κοιμάσαι, ανήσυχα στριφογυρνάς
στο κρεβάτι που τα όνειρα παρέμειναν άσπρα


Όταν η ζάλη αποχωρεί η αγκαλιά δεν αργεί
να δοθεί σαν ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα
που εκφράστηκε η αγάπη, και δόθηκε στοργή
τις χίλιες φορές που αναζήτησε ένα θαύμα


Χάρτινο καραβάκι είναι η θλίψη
πλέει ώσπου να βρει μοναχική στεριά
Μια πέτρα θα το βουλιάξει, θα την ρίξει
απαλό χέρι που σκούπισε τα δάκρυα


Του έρωτα τα φτερά αγκάθινα πούπουλα έχουν
καθώς τα αγγίζεις πάντα πασχίζεις μην ματώσεις
Ενώ σε φθάνει ψηλά, και νιώθεις πως σε προσέχουν
θέλεις την καρδιά αλλά και το πνεύμα να λυτρώσεις


Κι αν η μνήμη ξεγελά και συναισθήματα ξυπνά
ελπίζεις πως τίποτα ακόμη δεν έχει τελειώσει
Μοιάζει παροδική η χαρά, μα πάντα αγρυπνά
μέσα σου η καρδιά ποτέ δεν θέλεις να φιμώσει


Χάρτινο καραβάκι είναι η θλίψη
πλέει ώσπου να βρει μοναχική στεριά
Μια πέτρα θα το βουλιάξει, θα την ρίξει
απαλό χέρι που σκούπισε τ
α δάκρυα.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

16/12/18:

Ο χειμώνας τελείωσε νωρίς
Μίκρυνε η εποχή!
Τελείωσε σύντομα πριν μπει το νέο έτος!
Πριν τα σώματα μοιράσουν τη ζεστασιά τους
Πριν ακόμη ευθυγραμμιστούν τα μάτια
και οι σκέψεις γίνουν πραγματικότητα!
Και είναι κρίμα να σκεφτεί κανείς
πως η θέληση δεν έγινε ποτέ
η ανάμνηση που άξιζε να γίνει!
Είναι κρίμα...
Να βγαίνει ο Ήλιος αυτή την εποχή
δίχως τα σύννεφα να του γίνονται εμπόδιο
και να αγκαλιάζουν οι αχτίνες του τη γη
μα ορισμένα σώματα στο σκοτάδι να μένουν!
Αυτό το κρύο είναι πιο ανυπόφορο από ποτέ άλλοτε!
Υπάρχουν δύο σπίτια...
που οι κρύοι και υγρασιασμένοι τοίχοι
στα σκοτεινά δωμάτια
αναγκάζουν το μοναχικά σώματα να διπλώνονται
κάτω από μια κουβέρτα!
Το ένα παίρνει τη στάση εμβρύου
κλείνει τα μάτια...
Τέλος!

14/12/18: (2)

Είναι ο εαυτός μου μια θάλασσα πλατιά
που ταξιδεύουν σαν ακυβέρνητα πλοία
τα συναισθήματα, δεν φοβούνται τη σκουριά
μήτε τα βράχια που γεννούν απελπισία

Κι αν οι κίνδυνοι λένε παντού ελλοχεύουν
και έχουν τη δύναμη να πείθουν πως μπορούν
ακόμη και τα ποτάμια να στερεύουν
και το αλάτι απ' τη θάλασσα να στερούν

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

14/12/18: (1)

Να γίνεσαι τρεμάμενη εικόνα στα μάτια μου
η φωνή σου να είναι ο πιο μελωδικός ήχος
Με κάθε σου χάδι ενώνονται τα κομμάτια μου
να ξέρεις σου ανήκει για πάντα κάθε μου στίχος

Να αφήνεις την πιο γλυκιά γεύση στο στόμα μου
να είσαι η αλήθεια που θα μπορώ να πιστέψω 
Να αφήνεις τη μυρωδιά σου πάνω στο σώμα μου
θέλω τα ηλιοβασιλέματα να αγναντέψω

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

10/12/18:

Κοιτώντας σε στα μάτια γυρεύω
να μάθω το κρυφό σου μυστικό
Ακόμη στην αγάπη πιστεύω
που είναι της ψυχής το γιατρικό

Κι αν έμεινα μονάχος μιλώντας
για χρόνια σε ένα τρελό εαυτό
Τον καθρέπτη κοιτάζω γελώντας
ειρωνικά λέω ευχαριστώ

Η πίκρα μου γέμισε το στόμα
φίλησε με για να νιώσω κάτι
Τη γλύκα στου έρωτα το σώμα
το θαύμα που το λένε αγάπη

Η παραίσθηση μια ζάλη είναι
και ένα παιχνίδισμα του μυαλού
Μαζί μου κρασί λησμονιάς πίνε
στη γη του μαρμάρινου ομφαλού

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

8/12/18:

Πες μου ένα παραμύθι για να κοιμηθώ
έχω κουραστεί πολύ από τη συνήθεια
Χρειάζομαι μια αγκαλιά να παρηγορηθώ
και σε ένα φιλί να γευθώ την αλήθεια

Περιττές οι λέξεις για να πεις το σ' αγαπώ
δύσκολοι καιροί για να δίνεις υποσχέσεις
Μοιάζει η αλήθεια ποίημα μοναδικό
που με την άγνοια σου θα το καταστρέψεις

Δεν μου ταιριάζει ο κόσμος σου το είχα πει
εύθραυστος είμαι ένα παιδί που διστάζει
την ασχήμια της ζωής μας να αποδεχτεί
χρειάζομαι ένα χέρι που δεν με τρομάζει

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

4/12/18:

Δεν χρειάζεται να επαναληφθούμε χίλιες φορές
Το βλέμμα μπορεί να πει όσα η καρδιά προστάζει
αμίλητοι να αφεθούμε, πραγματικοί εραστές
που η σύμβαση του χρόνου μοναχά τους τρομάζει

Δεν χρειάζεται να αναλύουμε, πού συμφωνούμε
είναι μάταιο ομορφιά μου να φτιάχνουμε χάρτη
Για να μη βρεθούν σε πόλεμο οι χώρες που ζούμε
ας σβήσουμε από πάνω μας τις γραμμές απ τα κράτη

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

27/11/18:

Μια δροσοστάλαχτη σταγόνα της βροχής
κύλησε άξαφνα στο παράθυρο μου
Ο χειμώνας έμοιασε της δικής σου πνοής
σαν λουλούδι άνθισε το όνειρο μου

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

7/11/18:

Πόσο μ' αρέσει όταν μέσα στα μάτια σου κλείνεις
μέσα τους τόσα όνειρα, και χιλιάδες εικόνες
Πόσο μ' αρέσει όποτε στην αγκαλιά μου σβήνεις
και αφήνεις δώρα που με ζεσταίνουν στους χειμώνες

Πόσο μ' αρέσει να χαϊδεύω τα μακριά μαλλιά σου
να δίνεις φως που εξαφανίζει τα σκοτάδια μου
και στα χέρια σου να αφήνομαι
Πόσο μ' αρέσει να απολαμβάνω τα φιλιά σου
Να μην φοβάμαι αν η συγκίνηση στα μάτια μου
με προδίδει και μικρός γίνομαι

Αστεράκι σε ονόμασα μια νύχτα
μόνη λάμψη στο σκοτάδι της ψυχής μου
Αστεράκι που οδήγησε σε ήττα
τη μάχη ολάκερη της ζωής μου

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

27/10/18:

Αχ και να' μουν στο ποτό σου μονάχα μια σταγόνα
η τελευταία να δρόσιζε τα μικρά σου χείλη
Εκείνη που μένει μόνη της και κάνει αγώνα
να γεμίσει το ποτήρι με αόρατη ύλη

Η ουσία του οινοπνεύματος θα θελα να' μουν
απόσταγμα να έσταζα σαν δάκρυ στο λαιμό σου
Στο κορμάκι σου αργά τρεμουλιάσματα να δίνουν
οι αισθήσεις που αύξησαν στην καρδιά το σφυγμό σου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

25/10/18:

Θα ήθελα να είχαμε κάθε ημέρα Ήλιο
Να τεμπελιάζαμε ξαπλωμένοι πάνω στο γρασίδι
Θα ήθελα να υπήρχε κάθε βράδυ μυστήριο
Να σου φερνα από ψηλά πολύτιμο στολίδι

Και στο φόρεμα σου να άφηνα δώρα και ευχές
Επέτρεψε μου να ακουμπώ στους ώμους το κεφάλι
Κάθε αγκαλιά δεν συμβαίνει σε τυχαίες στιγμές
Η αίσθηση του φιλιού σου ευπρόσδεκτη ζάλη

Τη ζωή τη βλέπουμε όπως πραγματικά είναι
Σε προσκαλώ να έρθεις σε ένα κόσμο ονειρικό
Μέσα στην αγκαλιά μου τις μαύρες σκέψεις σου σβήνε
Και γίνε της ζωής μου το πιο σπουδαίο γνωμικό