Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.
Είσαι τόσο μακριά εσύ Μοιάζει η φλόγα μου σβηστή Και η κραυγή μου σιωπηλή Το κρεβάτι μου αδειανό Πότε θα έρθεις σε ρωτώ Θέλω πολύ να σε ξαναδώ Το καλοκαίρι μας κρατάει ακόμα Η ψυχή μου μοιράζεται ένα σώμα Νιώθει σαν να βρίσκεται σε φυλακή Μόνη ελευθερία είναι η Ζωή Τα δικά σου τα ποθητά Σ' αγαπώ Μοιάζουν με μια ευχή, που πέφτει στο κενό Θέλω τώρα, Ναι!, να πέσω και να χαθώ Παλιότερα το έχω ζήσει, το μισώ Όλων των ονείρων μου η εικόνα Μέσα στου μυαλού μου την ζεστή κρυψώνα Με προσμένει καρτερικά για να παιχτεί Σαν μια κοινή ταινία πάνω στο πανί Δεν θέλω το σώμα μου να ασκητέψει Μήτε ένα χέρι να με προστατέψει Νέος είμαι, πρέπει όλα να τα ζήσω Προσπαθώ χωρίς φόβο να αγαπήσω Μοιάζει ο χρόνος με ένα φαιδρό ψέμα Η καρδιά ανεξήγητα βάζει φρένα Στα δικά σου τα υπέροχα φιλιά Που κρατούν καλά τα απόκρυφα κλειδιά Μεγάλο μυστήριο ο έρωτας σου Μου συμβαίνει κάτι,εμένα φαντάσου Έπειτα από χρόνια αναμονή Η ποίηση αποκτά δική της φωνή
Πίνω τα δάκρυα που έχυσα μες τα χρόνια Ζωής κομμάτια που μου βαραίνουν τη ψυχή Είναι η ανάσα σου επιθυμία αιώνια Που πρέπει να νιώσω για να σώσω το κορμί Κοιτάζω εικόνες μου παλιές και τρομάζω Για όσα χρόνια εξαιτίας μου έχουν χαθεί Και αυστηρά όλες τις πράξεις μου δικάζω Που δεν με προσγείωσαν νωρίτερα στη Γη Γιατί υπάρχεις σαν στεριά που γερά πατώ Εγώ τη θάλασσα αγάπησα για πάντα Είμαι πλοίο που ψάχνει πανιά στον ουρανό Ακόμη και τώρα που πλησιάζω τα σαράντα! Μες το ποτήρι μου θέλω να μπεις και γλυκιά γουλιά να γίνεις Μια σταγόνα που ξέρει να μεθά Εσύ μικρή μου να το δεις Αν πιστέψεις μέσα σου θα μπορείς Μια καρδιά με ναι απαντά Στεγνώνω τα δάκρυα που κύλισαν στα μάτια Είναι μια φούσκα η ζωή με κενούς λόγους Και ονειρεύομαι πως τα δικά σου χάδια Αγγίζουν το σώμα μου με χιλιάδες τρόπους Έψαξα σε όλους τους καιρούς και εποχές Αναζήτησα απαντήσεις μα δε βρήκα Και γεμίζω τον εαυτό μου με ενοχές Που έψαχνα στα σκοτάδια μια ηλιαχτίδα Τα βιβλία μπορεί να μου έδωσαν χαρά Στον κόσμο αυτό, που δεν μπορώ να ζήσω Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά Μια σελίδα στο τετράδιο σου να γεμίσω
Γνώρισα θλίψη στη ζωή και μοίρασα τον πόνο Ήταν δική μου επιλογή κατάλαβα στο χρόνο Ζήτησα από τις σκέψεις να γίνουν η χαρά μου Μην με συμβουλέψεις φύγε από μπροστά μου Προχώρησα με τον σωρό μα προκοπή δεν είδα Αχ, της ζωής το βάσανο είναι μια παντομίμα Όρισα σύνορα φοβούμενος την εισβολή των ξένων Δεν φτιάχνεις διαιρούμενος μια Γη ανθρώπων μονοιασμένων Δεν ντράπηκα στη φοβερή την όψη της ζωής να κλάψω Ως Άνθρωπος με μια ωδή την μοίρα θα χαράξω Δίχως ταυτότητα και αριθμό ελεύθερος θα είμαι Δεν με απασχολεί ποτέ χωρίς αυτά τι θα απογίνω Στα βουνά ο νους κυβερνά στη θάλασσα ταξιδεύει Δεν μου ταιριάζει η στεριά που όλους τους χωνεύει Δεν θα τελειώσω έτσι απλά τη μοίρα να επιβεβαιώσω Κι αν όλα γίνουν σκοτεινά Στη μνήμη θα ριζώσω
Συνολική αποτίμηση της περασμένης εποχής Σαν ξημέρωσε η μέρα αυτή των ποιητών καταραμένη Και των μελαγχολικών αστών που κοιτάζουν τη βροχή μέσα από το τζάμι Φθινοπώριασε! Ο καιρός μας θέλει πλέον κουκουλωμένους κάτω από τα σκεπάσματα Μοναχικούς, να προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο που δημιουργεί η ίδια θέλησή μας να υπερβούμε τον κόσμο! Όχι από υπεροπτική μηδαμινότητα αλλά από αναγκαία πλέον επιθυμία να αντικρίσουμε τον Άνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο! Σταματήστε να κοιτάτε μέσα από τα τζάμια λοιπόν! Σταματήστε να θέλετε συνεχώς να προστατεύεστε κάτω από ομπρέλες, σαν να είναι η βροχή της φύσης απειλή! Σταματήστε να κουκουλώνεστε, αδύναμοι, μίζεροι και ανύπαρκτοι κάτω από τα σκεπάσματά σας! Να δημιουργείτε μικρόκοσμους τους οποίους κανείς δεν πρόκειται να επισκεφτεί! Το γνωρίζετε πολύ καλά αυτό! Το επιδιώκετε μάλιστα, ώστε να κερδίζετε το δικαίωμα να στέκεστε μελαγχολικοί τα βράδια πίσω από τα τζάμια του άθλιου διαμερίσματος σας που ο σύγχρονος άνθρωπος ονόμασε σύγχρονη κατοικία! Το επιδιώκετε για να έχετε το δικαίωμα να παραπονιέστε και να γεμίζετε τον ούτως ή άλλως περιορισμένο σας χρόνο Δεν μου ταιριάζει ο μελαγχολικός Ήλιος και ο ψυχρός άνεμος Μονάχα τα πεσμένα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων που κείτονται πάνω στο χώμα Περιμένοντας τον βόρειο άνεμο να τα πάρει μαζί του!
όλα εκείνα που ποτέ δεν θα φτάσεις επενδύεις τα πάντα στο γέλιο Αδυνατείς να ανέβεις μόνος στα ψηλά βουνά εδώ κάτω φοβάσαι μήπως ξεγράψεις στίχους στο κίβδηλο ευαγγέλιο
Θέλω επιτέλους να μιλήσω με λέξεις που δεν θέλω εσύ να τις διαλέξεις Εξουσία με ακούς; Εγώ υπάρχω και για εσένα ενάντια πάντα γράφω Ο λόγος μου είναι ουσιώδης διαμαρτυρία η ποίηση των δρόμων η αφετηρία Η φωνή του λαού που ξέρει να ζει χωρίς την ανάγκη σας την πενιχρή Ξέρω ακριβώς ποια είναι τα πρέπει μου δεν είναι οι ανάγκες σας τα θέλω μου Μπορώ να ζήσω και χωρίς ουσία ανοησία όμως δεν δέχομαι για αξία Έχετε επηρεάσει τους πάντες γύρω μου δεν δέχομαι για πρώτους τους υπό μου Μπορεί να είμαι μόνος μα έχω φωνή πηγάζει από αυτή τη στιχουργική Που δεν έχει ανάγκη καθόλου το μέτρο μονάχα τη ρήμα για σύντροφο Βαρέθηκα να επαιτώ για ψίχουλα δεν είμαι εκείνος που ζει ύπουλα Θυσιάζοντας στον βωμό σας τα όνειρα μου ότι θέλετε τολμήστε το μπροστά μου Δεν με υπολογίζετε το ξέρω υποκριτές γιατί είστε πολλοί που δεν ζείτε με ενοχές Τις περιουσίες σας θαρρείτε για αξία τρέφετε εναντίον σας μια προσοδοφόρα βία Χαρείτε για τελευταία φορά την ουρά σας κάποια στιγμή όταν βρεθώ μπροστά σας Θα είναι αργά όμως για να ξεφύγετε από το λαό που θέλετε να αποφύγετε Με πράξεις ξεπεσμένες της νοοτροπίας σας έρχεται η σειρά μου να κρατήσω τα ηνία σας Άλογοι μπορεί να είναι οι μεροκαματιάρηδες εκβιαστές της χώρας οι Παγκόσμιοποιημένοι νοικάρηδες Κάποια στιγμή άξαφνα οι φτωχοί θα αφυπνιστούν και τις σκατόφατσες σας μαζικά θα απαρνηθούν Ελεύθερη έκφραση είναι η ανθρώπινη ανάγκη που δεν χρειάζεται των κριτικών σας τη φραγή Χρειάζομαι επιτέλους να φωνάξω απάτη στους τελευταίους τίτλους όμως ζητάω πυγμή Στην κρίση σας που συνεχώς βαθαίνει ο λαός είναι αυτός που όλα τα υπομένει Καλοπερασάκιδες, ξερόλες της πίπας σας ταιριάζει ένας βωμολόχος Αντύπας Δεν είμαι δάσκαλος κανενός το ξαναλέω απλώς ένας διαμαρτυρόμενος που πλέω Με ένα πλοίο που ναύλωσα μονάχος δεν παραιτούμαι ακόμα κι αν με σκίσει βράχος Ζω με όπλο μου την θαρραλέα επιμονή καταφέρνω πολλά και δεν θα γίνω μουνί Όπως εσείς που τόσο εύκολα ξεπέφτετε από τη βουλή ψηλά θέλω να σας δω να πέφτετε Στο κοντάρι της σημαίας μας που ψηλά κυματίζει πόρνη η σιωπή που το σώμα της λικνίζει Τα λεφτά σας δεν πρόκειται να πιάσουν τόπο Έχω για όπλο το beat μου και μόκο Κοιτάζω ψηλά όχι σαν ονειροπαρμένος το ξέρω πως σύντομα θα βρεθώ δικαιωμένος Απορώ που ήσυχοι κοιμάστε ακόμα! πρέπει επιτέλους να πέσετε σε κώμα Σε μια κλινική όπως αυτές που μας φτιάξατε με τα φακελάκια σας γιατροί μας ρημάξατε Χωρίς υγεία και με ανύπαρκτα σχολεία γνωρίζετε πως να δημιουργείτε άχρηστα πτυχία Ανθρώπους που ανθρώπινοι δεν είναι κυρίους με γραβάτες που ψεύτικοι είναι Όσο και αν μου κλέψατε χρόνο γνωρίζω ποιος είμαι και στον εαυτό μου θυμίζω Το παρελθόν για να έχω άλλοθι όταν σας αποτινάξω σαν έντομα και ύστερα τις έδρες σας να κάψω Το σύστημα σας μου είναι απεχθές όπως το χρέος σας που δεν με γεμίζει ενοχές Δεν το δημιούργησα εγώ, όμως ξέρω τους άλλους καίω εξίσου media και παπαγάλους! Όμως σε αυτό το σημείο πρέπει να τελειώσω βαρέθηκα να μιλάω, πρέπει να σας ανταμώσω! Ελεύθερη έκφραση είναι η ανθρώπινη ανάγκη που δεν χρειάζεται των κριτικών σας τη φραγή Χρειάζομαι επιτέλους να φωνάξω απάτη στους τελευταίους τίτλους όμως ζητάω πυγμή
