Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.
(Τα σύνορα τα δημιούργησαν όσοι δεν αγαπούν το κόσμο!)
Να χωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες
Ο κόσμος μας σε κάποιους ανήκει
Αντί να μην ανήκει σε κανέναν
Παρά μόνο σε όσους νιώθουν πως τους ανήκει
Με τη δύναμη της αγάπης τους
Με τον ίδιο τρόπο που αγαπά ο Ήλιος το καλοκαίρι!
Ο κόσμος μας έχει καλλιτέχνες κάθε είδους
Υπάρχουν ποιητές που κι εκείνους τους χωρίζουν
Σε έθνη, κοινωνίες, παραδόσεις, ιστορία
Όλοι εκείνοι ξεχνούν το πιο σημαντικό
Πως δεν χωρούν στα σύνορα το όνειρα!
Όπως η φαντασία δε χωρά μες τις οθόνες!
Οι γνήσιοι ποιητές ξεχνούν τα σύνορα όταν γράφουν ποιήματα
Δεν κουβαλούν τις βαριές αλυσίδες στης φαντασίας τους τα ιερά καταφύγια
Μα δεν ξεχνούν πως ο κόσμος είναι λάθος να χωρίζεται
Όχι βέβαια από πολιτικές βρώμικες αντιλήψεις!
Αλλά από καθαρές συνειδήσεις!
Βλέπουν τον Ήλιο και τον δοξάζουν με ένα στίχο!
Το φεγγάρι και νιώθουν πως το φώς του θα τους ταξιδέψει στο άγνωστο
Τη θάλασσα, τα βουνά, τα λιβάδια, τα χωριά, τα πλατάνια
Και νιώθουν πως είναι σπίτι!
Τα σπίτια τους δεν έχουν πόρτες κλειδωμένες από μέσα
Τα παράθυρα τους είναι πάντοτε ανοιχτά!
Ξέρουν πως χρειάζονται τη μοναξιά κι όχι την απομόνωση!
Κοιτούν ένα πεύκο στο δάσος και λένε πως είναι ο Θεός!
Κάτω από τη σκιά του γράφουν την αφιέρωση για την αγαπημένη τους πάνω στον κορμό του
Τα ποιήματα πάνω στο χαρτί, στις γύρω πέτρες ξύνουν τα αρχικά τους
Ανέχονται ακόμη και να περπατούν πάνω στα πεζοδρόμια των πόλεων
Όλος ο κόσμος τους χωρά γιατί εκείνοι ανήκουν στον κόσμο!
Ακόμη και τα φανάρια δείχνουν πάντα πράσινα
Κι όταν τις διασταυρώσεις περνούν, τα αυτοκίνητα στέκουν υπομονετικά για να περάσουν
Τους δέχονται και τα λιμάνια με τα μολυσμένα νερά τους!
Όταν τις νύχτες αναπολώντας το παρελθόν, περπατούν ανάμεσα από τα κότερα και τα αυτοκίνητα, απομακρυσμένοι από τις διασκεδάσεις, το βλέμμα τους πάντα είναι στραμμένο εκεί ψηλά!
Μπορεί τα φώτα της πόλης να είναι ικανά να κρύψουν τα αστέρια, αλλά ο ποιητής ξέρει πως υπάρχουν!
Ίσως να τον κοιτούν περίεργα που περπατά μόνος μες το σκοτάδι
Να έχουν την εντύπωση πως είναι μόνος και απελπισμένος
Όμως ο ποιητής ενώ μοιάζει νικημένος ποτέ δεν είναι!
Ούτε νικητής, ούτε νικημένος! Είναι απλώς ο εαυτός του!
Θα με ρωτήσουν γεμάτοι απορία όσοι διαβάσουν αυτούς τους στίχους
Είναι απλή ασχολία η ποίηση;
Η ποίηση είναι απλή όσο σύνθετος είναι ο κόσμος!
Η ομορφιά του αντανακλάται στο πρόσωπο ενός ποιητή
Με τον ίδιο τρόπο που η θάλασσα αντανακλά τα σύννεφα!
Ο κόσμος μας είναι τόσο όμορφος που ακόμα και έναν ποιητή μπορεί να αγκαλιάσει!
Να ζούμε τον απόλυτο έρωτα δίχως το φόβο που η σκέψη μας γεννά
πώς όλα κάποτε τελειώνουν.
Τίποτα δεν τελειώνει χωρίς εμάς παρόντες!
Όλα γύρω μας να μας προσπερνούν σαρκικά και νεκρά
κι εμείς ανάμεσα από αυτά να είμαστε άϋλοι σαν το Θεό!
Δημιουργικοί και παραστρατημένοι παρά τη θέληση της φύσης
να επιβεβαιώνουμε πως μπορούμε.
Πως μπορούμε να επιβιώσουμε από αυτή τη δοκιμασία
που η θλίψη μας προστάζει.
Να κάνουμε χαρά τη κάθε μας εικόνα που περνά από μπροστά μας
όπως η ζωή μας τη στιγμή του θανάτου.
Χωρίς ενοχές που ζήσαμε στιγμές που μας ανήκουν.
Χωρίς ίχνος μετάνοιας τα δάκρυα, που θα στάζουν
σαν σταγόνες της βροχής στο τζάμι κάποιου δημόσιου ψυχιατρείου.
Μονάχα εμείς! Κανένας άλλος δεν χωράει στα όνειρα μας!
Κανένας άλλος δεν συμμετέχει στη χαρά μας!
Είμαστε μόνοι όπως στης λύπης τις στιγμές
κλεισμένοι στη κάμαρα μας που κελί θυμίζει.
Γιατί είναι προσωπικές οι ώρες που αφιερώνουμε σωπαίνοντας
καταστέλλοντας την οργή μας με τη μελέτη κάποιου υπέροχου βιβλίου
ή ακούγοντας τη μουσική της αρεσκείας μας
με κάποιο ασυνάρτητο χαμόγελο στα χείλη!
Πίνοντας, μια πράσινη νεράιδα θα μας επισκεφτεί
Να μας θυμίσει πως μποέμ καλλιτέχνες θα μπορούσαμε να ήμασταν
άλλων συναρπαστικών μυθικών εποχών.
Και αντλώντας την έμπνευση μας από το μπουκάλι
δημιουργώντας ύστερα θα παραπλανηθούμε
στης φαντασίας μας τα εξαίσια τοπία.
Μόνοι και μοναδικοί όπως γεννηθήκαμε να είμαστε
πριν να μας φυτέψουν επώδυνα με καρφιά στο κεφάλι μας
τη ταμπέλα πως είμαστε οι άλλοι!
Πάντα οι άλλοι! Και εμείς;
Πλάσματα καμωμένα από τις στάχτες των πράξεων τους.
Νωχελικά ζητούν οι ερυνίες να ξυπνήσουμε
συνηδειτά να ανακαλύψουμε της ύπαρξης μας το σπάνιο άνθος!
Έτσι ώστε να μη προλάβουμε το χρόνο να κοιτάξουμε στα μάτια.
Με θάρρος και ειλικρίνεια να ζητήσουμε τα χρόνια που μας πήραν οι ταμπέλες που μας κρέμασαν στα στήθη μας τα σάβανα.
Ασυνάρτητοι και συνειδητοί όπως της ποίησης μας οι μολυβένιοι στίχοι
να κοιτάμε της θάλασσας το απέραντο γαλάζιο
και να προσευχόμαστε προς τον ορίζοντα με την ελπίδα
πως ο ήλιος θα ανατείλει ξανά το επόμενο πρωί για μάς και μόνο!
Όχι! Εγωισμούς δεν χωρά της ανθρωπιάς μας το μεγαλείο!
Πρώτιστα όμως και είναι αδιαμφισβήτητο να λέμε πως εμείς
εμείς πρέπει να αγαπήσουμε ξεχωριστά αυτό που είμαστε από τους άλλους
για να καταφέρουμε να αγαπάμε με την ίδια δύναμη
το κάθε τι γύρω μας που μας ομορφαίνει.
Η μοναξιά είναι όμορφη όταν μονάχα ξαποστένουμε
στης μνήμης μας τη μοναχική κάμαρα
μόνο και μόνο για να θυμηθούμε τους άλλους
που αγαπήσαμε στο πέρασμα του χρόνου.
Είναι πιο όμορφο, θαρρείς πως είναι ψέμα,
πως οι άνθρωποι είμαστε ένα σύνολο που πηγάζει από του καθένα μας
την αδιαμφισβήτητη αξία που ομορφαίνει με ένα χαμόγελο σχεδόν παιδικό
τα σημάδια του χρόνου στα πρόσωπα μας!
