11/9/17:

Μάθε με να αγαπώ κάτι που μου είναι ξένο

το πως να ξεκουράζομαι στα στήθια σου ασφαλής

Να γίνω για εσένανε φεγγαρι δακρυσμένο

το φώς και το σκοταδι σου θα είμαι αν με καλείς

Μάθε με πως να ζητώ τα όσα ειναι χαμένα

στιγμές που δεν θα ανήκουνε σε αυτό το χρόνο

Κι αν πρεπει να σου σκουπίσω τα ματια τα θλιμμένα

δεν είναι λάθος μάτια μου, να αγαπω τον πόνο

31/8/17:

Χρόνια μονάχος προσπαθώ

να βρω τρόπο που να επιτρέπει να ζω
Και μια αξία
την πεμπτουσία
για να κλείνω της καρδίας μου το κενό

Μοιάζω σαν ηττημένος
και από τις ιδέες μου προδομένος
ζητούσα να βρω την ουσία στον σκοπό
Μα είναι τόσο ανώφελο
όταν κοιτάζω το δικό σου χαμόγελο
να ζητάω κάτι πιο πάνω από Άνθρωπο

Προσπαθώ να αγαπήσω
έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

Για καιρό αναζητούσα
αν υπάρχει κάπου, τους πάντες ρωτούσα
αυτό που είχα μες το δικό μου μυαλό
Αλλά ήμουν ανέτοιμος
οι δρόμοι μου σαν απέραντη έρημος
που δεν υπήρχε όαση με νερό

Τα βράδια που ξενυχτούσα
το μαξιλάρι πολύ σφιχτά κρατούσα
Βαρέθηκα τον ουρανό να κοιτάζω
Αλλά πλέον το τώρα
που ήρθε σαν μια καλοκαιρινή μπόρα
Στέκομαι αποσβολωμένος και θαυμάζω

Προσπαθώ να αγαπήσω
Έναν άλλο εαυτό
που δεν είναι
όπως είμαι
καταρρίπτω το Εγώ

25/8/17:

Όνειρο ζωής να βρεθείς με κάποιον
να αγκαλιάζεις, να αφεθείς
να νιώθεις ασφαλής
Όνειρο ζωής στων καιρών των σάπιων
εσύ να δακρύζεις, και να χαθείς
όρκους να μην αθετείς

Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα

Δεν είναι οι άνθρωποι αυτό που καθορίζεις
μάθε να αγαπάς
πέρα από αυτό που ζητάς
Δεν υπάρχει σιωπή
παραιτείσαι όταν ελπίζεις
Άδικα ξενυχτάς ψεύτικες εικόνες φιλάς

Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις

αν το φέρεις στα μέτρα σου να ξέρεις
πως είναι ένα ψέμα
Με το Σ' αγαπώ να υποφέρεις
Είναι ευλογία το να πιστεύεις
στο χαμένο βλέμμα

1

16/8/17:

Έζησα τόσα χρόνια με τη λογική

Η καρδιά μου έμαθε να ζει σιωπηλή

Συγχώρεσε με που δεν λέω Σ' αγαπώ

Δεν έχω μάθει πως να ζω χωρίς σκοπό

Μαζί σου χάνω το χρόνο, ζω τη στιγμή

Πώς θα απελευθερωθώ από τα γιατί;

Ζώ ένα όνειρο, που μου είναι ξένο

Είμαι μες τα χέρια σου πουλάκι φοβισμένο

15/8/17:

Εσύ δεν ήσουν που με αγκάλιαζες χθες

Πάνω στης θάλασσας τη δροσερή άμμο

Κάτω απ' τα αστέρια έλεγες πως με θες

Με τα χέρια μου ζητούσες να σε ζεστάνω

Εσύ δεν ήσουν που ζητούσες να σε φιλώ

Σαν να μην υπάρχει αύριο να ενωθούμε

Ο χρόνος πέρασε, στο κρεββάτι το διπλό

Στην άκρη κάθεσαι δεν θες να ζεσταθούμε

Είναι υγρά τα μάτια μου και το φοβάμαι

Πως πέρασα το όνειρο για την αλήθεια

Μόνος μου στη ζωή δεν θέλω ξανά να' μαι

Ξέρω πως θα με σκοτώσει η συνήθεια

9/8/17

Ψάχνω να βρω μες τα βάθη του μυαλού μου

το ποίημα που είχα αφήσει στη μέση

Οι στιγμές του άβουλου ονείρου μου

πίκρα παιδιού που δεν μπορεί να παίξει

Μου λες πως είσαι παιδί ακόμα, Σόνια

μεγάλη που δεν ξέρεις να κάνεις πίσω

Με δάκρυα λερώνω τώρα τα σεντόνια

τη μυρωδιά σου θέλω ξανά να μυρίσω

Με φειδώ λένε η αγάπη ξεκινά
δεν μου δόθηκε ευκαιρία να μάθω
Κοιτώ πάνω στη θάλασσα τα φωτεινά
αστέρια, που τον χάρτη τους αναπλάθω

Προσγειώνομαι άτσαλα απ' τον ουρανό

βλέπω τα πράματα τελικά πως έχουν

και ύστερα παρακαλάω τον καιρό

να εμφανιστούν σύννεφα που βρέχουν

Δεν μου ταιριάζει αυτή η εποχή μάλλον

είναι φωτεινή για μένα και δεν αντέχω

Άλλαξε άξαφνα το δικό μου περιβάλλον

θέλω ξανά στην αγκαλιά μου να σ' έχω

3/8/17

Είσαι τόσο μακριά εσύ
Μοιάζει η φλόγα μου σβηστή
Και η κραυγή μου σιωπηλή

Το κρεβάτι μου αδειανό
Πότε θα έρθεις σε ρωτώ
Θέλω πολύ να σε ξαναδώ

Το καλοκαίρι μας κρατάει ακόμα
Η ψυχή μου μοιράζεται ένα σώμα
Νιώθει σαν να βρίσκεται σε φυλακή
Μόνη ελευθερία είναι η Ζωή

Τα δικά σου τα ποθητά Σ' αγαπώ
Μοιάζουν με μια ευχή, που πέφτει στο κενό
Θέλω τώρα, Ναι!, να πέσω και να χαθώ
Παλιότερα το έχω ζήσει, το μισώ

Όλων των ονείρων μου η εικόνα
Μέσα στου μυαλού μου την ζεστή κρυψώνα
Με προσμένει καρτερικά για να παιχτεί
Σαν μια κοινή ταινία πάνω στο πανί

Δεν θέλω το σώμα μου να ασκητέψει
Μήτε ένα χέρι να με προστατέψει
Νέος είμαι, πρέπει όλα να τα ζήσω
Προσπαθώ χωρίς φόβο να αγαπήσω

Μοιάζει ο χρόνος με ένα φαιδρό ψέμα
Η καρδιά ανεξήγητα βάζει φρένα
Στα δικά σου τα υπέροχα φιλιά
Που κρατούν καλά τα απόκρυφα κλειδιά

Μεγάλο μυστήριο ο έρωτας σου
Μου συμβαίνει κάτι, εμένα φαντάσου
Έπειτα από χρόνια αναμονή
Η ποίηση αποκτά δική της φωνή

24/6/17:

Λίγες ημέρες κοντά σου είναι Ζωή

Ανατέλλει και δυει για σένα ο Ήλιος

Στον ουρανό της πόλης θα πρωτοφανεί

Άστρο που θα με επισκεφτεί σαν φίλος

Ξυπνώ μακριά σου, τι μεγαλο βάσανο!

Να ξέρω πως υπάρχεις εκεί πέρα μακριά

Να σε αγγίξω με το νού μου προσπαθώ

Δεν είναι όμως σαν τα χάδια και τα φιλιά

Λάμπερά μάτια, χαμογέλαστό πρόσωπο

Θέλω να με ξυπνούν κάθε μου ημέρα

Νανούρισμα η φωνή σου πριν κοιμηθώ

Όμως ο χρόνος βαραίνει τον αέρα

20/6/17:

Πετούσα πετρες κάποτε στον ουρανό

για να πληγώσω όσους ζήσαν στα αστέρια

Ξέρω πως ειναι να έχεις κάποιο σκοπό

και να χάνεις της ζωής τα καλοκαιρια

Κοιτάξα κάτω της αβύσσου τη σκοτεινιά

αλλά το βήμα μου το έκανα πισω

Σαν διψασμένος προχωρώ στην ερημιά

δεν θέλω καμιά φωνή να ακολουθήσω

Οι ψυχές των άλλων δεν με έλκυσαν ποτέ

πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις

Έναν άνθρωπο σε μια αγορά σικέ

εξιδανίκευα το χάδι με τις λέξεις

Έμεινα μόνος στης ζωής το πουθενά

σαν σκιά ζητούσα τις αχτίνες του Ήλιου

Χάθηκα μές τα μάτια σου τα φωτεινά

με έσωσαν απ' τη χώρα του αιώνιου ύπνου

16/6/17

Πίνω τα δάκρυα που έχυσα μες τα χρόνια
Ζωής κομμάτια που μου βαραίνουν τη ψυχή
Είναι η ανάσα σου επιθυμία αιώνια
Που πρέπει να νιώσω για να σώσω το κορμί

Κοιτάζω εικόνες μου παλιές και τρομάζω
Για όσα χρόνια εξαιτίας μου έχουν χαθεί
Και αυστηρά όλες τις πράξεις μου δικάζω
Που δεν με προσγείωσαν νωρίτερα στη Γη

Γιατί υπάρχεις σαν στεριά που γερά πατώ
Εγώ τη θάλασσα αγάπησα για πάντα
Είμαι πλοίο που ψάχνει πανιά στον ουρανό
Ακόμη και τώρα που πλησιάζω τα σαράντα!

Μες το ποτήρι μου θέλω να μπεις
και γλυκιά γουλιά να γίνεις
Μια σταγόνα που ξέρει να μεθά
Εσύ μικρή μου να το δεις
Αν πιστέψεις μέσα σου θα μπορείς
Μια καρδιά με ναι απαντά

Στεγνώνω τα δάκρυα που κύλισαν στα μάτια
Είναι μια φούσκα η ζωή με κενούς λόγους
Και ονειρεύομαι πως τα δικά σου χάδια
Αγγίζουν το σώμα μου με χιλιάδες τρόπους

Έψαξα σε όλους τους καιρούς και εποχές
Αναζήτησα απαντήσεις μα δε βρήκα
Και γεμίζω τον εαυτό μου με ενοχές
Που έψαχνα στα σκοτάδια μια ηλιαχτίδα

Τα βιβλία μπορεί να μου έδωσαν χαρά
Στον κόσμο αυτό, που δεν μπορώ να ζήσω
Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά
Μια σελίδα στο τετράδιο σου να γεμίσω

9/6/17: Για την Σ.

Ψάχνω τα σημάδια, που άφησες πάνω στο κορμί σου

θέλω να ξέρω, ποιος κόσμος σε πλήγωσε κι απόψε

Η ζωή είναι ένα δώρο, όχι η φυλακή σου

κι αν είναι σκοτεινά, ο Ήλιος θα βγει και απόψε

Πώς δεν είναι εύκολο το ξέρω, να μη λυπάσαι

και το να σου φαίνονται τα πάντα μαύρα στη ζωή

Είσαι η μόνη Λάμψη μου, αυτό να το θυμάσαι

σου απλώνω το χέρι, μα χάνεσαι σε μια στιγμή

Πες μου που θα πας και που πρόκειται να ξενυχτήσεις

μήπως μπροστά στη θάλασσα για να κάνεις προσευχή;

Μην ξεχαστείς, και στα βαθιά μην πας να κολυμπήσεις

κοντά σου δεν θα' μαι, να σε σταματήσω με μια κραυγή

Ψάχνω τα σημάδια της ψυχής σου, πόσο ματώνω

για όσα μου έχεις απ' την καρδιά εκμυστηρευτεί

Να θυμάσαι, κάθε πληγή με νότες επουλώνω

καθένας στα μέτρα του τον κόσμο έχει ονειρευτεί

Μέσα μου σε νιώθω σαν από χρόνια να σε ξέρω

η απόσταση θα είναι μια μοιραία αφορμή

Πρόσμενε νοσταλγικά τα δώρα που θα σου φέρω

θα σε πλησιάσω μόνο με ποίηση και μουσική!

Κι αν κάπου είναι γραφτό ποτέ να μην ιδωθούμε

μου αρκεί τουλάχιστον που υπάρχεις εκεί έξω

Των τοίχων τη σιωπή θα σπάσουμε, γιατί μπορούμε

από την πορεία μας, αναμνήσεις θα συλλέξω!

13/5/17:

Κυλήστικες για χρόνια μες τη λάσπη

απεχθή μορφή των άσημων αστών

Το βλέμμα σου τυχαία πάντα χάσκει

σε έναν ορίζοντα άνευ σκοπών

Κι αν προχώρησες με μια μονάχα ιδέα

αισθάνθηκες πως σου φεύγει η ζωή

Υπάρχει πάντοτε σε μια καρδιά νέα

το πάθος για να γίνεις χαραυγή

Στο παρελθόν ξέπεσες με τα συντρίμμια

ζωής κομμάτια που σημαίνουν θάνατο

Πέταξες από πάνω σου κάθε στολίδια

μάσκες παρμένες από ένα όνειρο φρικτό

Σε κατηγόρησαν πως μόνο ειρωνεύεσαι

και πως χλευάζεις εύκολα το καθετί

Πως είσαι αφελής και πορεύεσαι

στον κόσμο όπως δεν έχει άλλος φανταστεί

Με κάθε συνεχή μικρή προσπάθεια

συλλογική, που σέβεται όμως τη ζωή

Ξεφεύγεις εύλογα από την κατάντια

της απραξίας που λέγεται προσευχή

14/4/17:

Γνώρισα θλίψη στη ζωή
και μοίρασα τον πόνο
Ήταν δική μου επιλογή
κατάλαβα στο χρόνο

Ζήτησα από τις σκέψεις
να γίνουν η χαρά μου
Μην με συμβουλέψεις
φύγε από μπροστά μου

Προχώρησα με τον σωρό
μα προκοπή δεν είδα
Αχ, της ζωής το βάσανο
είναι μια παντομίμα

Όρισα σύνορα φοβούμενος
την εισβολή των ξένων
Δεν  φτιάχνεις διαιρούμενος
μια Γη ανθρώπων μονοιασμένων

Δεν ντράπηκα στη φοβερή
την όψη της ζωής να κλάψω
Ως Άνθρωπος με μια ωδή
την μοίρα θα χαράξω

Δίχως ταυτότητα και αριθμό
ελεύθερος θα είμαι
Δεν με απασχολεί ποτέ
χωρίς αυτά τι θα απογίνω

Στα βουνά ο νους κυβερνά
στη θάλασσα ταξιδεύει
Δεν μου ταιριάζει η στεριά
που όλους τους χωνεύει

Δεν θα τελειώσω έτσι απλά
τη μοίρα να επιβεβαιώσω
Κι αν όλα γίνουν σκοτεινά
Στη μνήμη θα ριζώσω

Παγκόσμια ημέρα ποίησης!

Γιώργος Σεφέρης - Ερωτικός Λόγος

Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!

Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής

σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα

το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη

κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς

και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη

από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο

που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.

Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο

το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

“Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο

κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει

χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο

κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

7/11/16:

Πείτε μου τι δεν μπορώ να κάνω

αμφιβάλλω όμως εξαιτίας μου

Δεν έχεις ποτέ καλές προθέσεις

όποτε φιλικά συμβουλέψεις

Το άστρο της ζωής μου να μη δω

Βίαια η πραγματικότητα σου

που διδάσκει μόνο υποτάσσου

και με θέλει στα πάντα φτωχό

Συμπέρασμα επί της ουσίας

επανάληψη της ιστορίας

που με έμαθαν στο δημοτικό

Μεγάλωσα πια και από τώρα

Χωρίς να με φοβίζει η μπόρα

Κάτω απ' το κρεβάτι θα κρυφτώ

Με ζήλο πρέπει να αφοσιωθώ

Σε καθετί που το αγαπάω

μέσα στο δικό μου χρόνο να ζω

Γιατί η ζωή είν΄ εφήμερη

Εσύ ζητάς να κυλά ήρεμη

στην έρημο όμως πάντα διψώ

Ζω και χωρίς καμία ελπίδα

Οδηγούμαι και χωρίς πυξίδα

Χωρίς αφεντικό, έχω εαυτό

Στείρα είναι η ελευθερία

Μια ακόμη σκληρή ουτοπία

Όνειρο συχνό και ανέφικτο

Έμαθες μονάχα να πιστεύεις

Σε κατασκευασμένες υποσχέσεις

Να μην έχεις ευθύνη και σκοπό

Και πάλι ξέφρενα θα γιορτάσεις

Ψάχνεις κάλυψη για να διστάσεις

Σαν τρελός θα βρεις το γυρισμό

Γιάννης Σκαρίμπας - Το Μοντέλο (από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Πού τήν είδα; Συλλογίζομαι άν στούς δρόμους

τήν αντίκρυσα ποτές μου ή στ' αστέρια,

τούς χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τούς ώμους

δίχως χέρια!

Δίχως χέρια . . . Τό μάτι της γυαλένιο

άς μή μ' έβλεπε – μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι

ρόδο ψεύτικο τό γέλιο της – κερένιο –

καί τό δόντι.

Τήν στοχάζομαι. Η φωνή της, λές, μού εμίλει

ριγηλή σάν μέσ' σέ όνειρο – και τ' όμμα

ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τά χείλη

καί τό στόμα.

Τ' ήταν; πνεύμα; Μήν φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,

ύποπτεύομαι – καί τρέμω νοερά μου –

απ' τό ίδιο ύλικό πούναι φχιαγμένα 

τά όνειρά μου; . . .

Αχ πώς τρέμω! ο νούς μου πάει σ' ιδέες πλήθος,

σέ μπαμπάκια καί καρτόνια – ο νούς μου βάνει

γεμισμένο της μήν ήτανε τό στήθος 

μέ ροκάνι!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Ώ Κυρά μου – Άγγελε – Σύ – των μειρακίων

πόχεις τό γέλιο, ώ χαύνη κόρη των πνευμάτων,

σέ μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων

φορεμάτων. . .

Η ποίηση είναι στους δρόμους!!!

22/9/16:

Συνολική αποτίμηση της περασμένης εποχής
Σαν ξημέρωσε η μέρα αυτή
των ποιητών καταραμένη
Και των μελαγχολικών αστών
που κοιτάζουν τη βροχή μέσα από το τζάμι
Φθινοπώριασε!
Ο καιρός μας θέλει πλέον
κουκουλωμένους κάτω από τα σκεπάσματα
Μοναχικούς, να προσπαθούμε να απαλύνουμε
τον πόνο που δημιουργεί η ίδια θέλησή μας
να υπερβούμε τον κόσμο!
Όχι από υπεροπτική μηδαμινότητα
αλλά από αναγκαία πλέον επιθυμία
να αντικρίσουμε τον Άνθρωπο
σε όλο του το μεγαλείο!
Σταματήστε να κοιτάτε μέσα από τα τζάμια λοιπόν!
Σταματήστε να θέλετε συνεχώς να προστατεύεστε
κάτω από ομπρέλες, σαν να είναι η βροχή της φύσης απειλή!
Σταματήστε να κουκουλώνεστε, αδύναμοι, μίζεροι και ανύπαρκτοι
κάτω από τα σκεπάσματά σας!
Να δημιουργείτε μικρόκοσμους
τους οποίους κανείς δεν πρόκειται να επισκεφτεί!
Το γνωρίζετε πολύ καλά αυτό!
Το επιδιώκετε μάλιστα, ώστε να κερδίζετε το δικαίωμα
να στέκεστε μελαγχολικοί τα βράδια πίσω από τα τζάμια
του άθλιου διαμερίσματος σας
που ο σύγχρονος άνθρωπος ονόμασε σύγχρονη κατοικία!
Το επιδιώκετε για να έχετε το δικαίωμα να παραπονιέστε
και να γεμίζετε τον ούτως ή άλλως περιορισμένο σας χρόνο
Δεν μου ταιριάζει ο μελαγχολικός Ήλιος
και ο ψυχρός άνεμος
Μονάχα τα πεσμένα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων
που κείτονται πάνω στο χώμα
Περιμένοντας τον βόρειο άνεμο να τα πάρει μαζί του!

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης - Θέλω να φύγω

Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,

σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,

θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,

απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε

έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,

ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,

ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,

στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,

στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,

στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη

χαρά και ικανοποίησις να μένει,

κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,

όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.