4/3/13:

Όταν θα έρθει η στιγμή

που θα κοιτάζω το νυχτερινό ουρανό

χωρίς κάποιο λόγο

Που θα σιγοτραγουδώ στίχους

οι οποίοι δεν θα μελοποιηθούν ποτέ

και θα νοιώσω την ανάγκη

να βρεθώ ανάμεσα σε ένα ξένο πλήθος

κάποιο Σαββατιάτικο βράδυ

ενώ οι άνθρωποι θα προσπαθούν ξανά

να ξεχάσουν την καθημερινή τους μιζέρια

με δυνατή μουσική και νοθευμένα ποτά

Εγώ ξέρω πως θα εξακολουθώ να είμαι μόνος

όπως άλλωστε είναι και εκείνοι!

Απλώς φοβούνται να το παραδεχθούν

Διότι ποτέ δεν είχαν το θάρρος να δουν

τη γύμνια του εαυτού τους

Διότι πάντοτε σκεφτόντουσαν

τα αρνητικά σχόλια του περίγυρου τους

στο άκουσμα πως ένοιωσαν την ανάγκη

κάποιο βράδυ να μείνουν μόνοι τους

μπροστά στην καλοκαιρινή θάλασσα

ή επάνω σε κάποιο λόφο κοιτάζοντας

τα φώτα της πόλης

Οι άνθρωποι αυτοί είναι δειλοί!

Επειδή φοβούνται να εκμυστηρευτούν

τις αγωνιώδεις σκέψεις τους

ακόμη και σε εκείνους που θεωρούν φίλους

Σπαταλούν το χρόνο τους

σε οτιδήποτε τους κάνει να ξεχνιούνται

ενώ θα μπορούσαν

αν έβαζαν τα θέλω τους ψηλότερα από καθετί

να ανακαλύψουν τι είναι αυτό

που τους κάνει μοναδικούς

και τους δίνει αξία σε μια εφήμερη ζωή

γεμάτη κενά που ίσως δεν καλυφθούν ποτέ!

Η χαρά του να ανακαλύπτεις αυτά τα κενά

δεν συγκρίνεται με καμία άλλη

δικαίωση της ύπαρξης!

Οι άνθρωποι αυτοί…

Παραιτούνται εύκολα από κάθε προσπάθεια

για την αυτογνωσία τους

με την πρόφαση της έλλειψης χρόνου!

Η οποία στην ουσία είναι σπατάλη χρόνου!

Υποχρεώσεις, όπως η εξόφληση

ανύπαρκτων χρεών της εποχής μας

ραντεβού με ιατρούς του ΕΟΠΥΥ

δουλειές στις οποίες σε πληρώνουν

-όποτε το θελήσουν- για να μην έχεις

ούτε μια στάλα αξιοπρέπειας!

Για να κάνεις ακόμη μεγαλύτερους

εκείνους που έμαθες να αποκαλείς αφεντικά!

Για όλους αυτούς τους λόγους

πάντα βρίσκεις χρόνο!

Βυθίσου λοιπόν στη μιζέρια σου

και άσε με εμένα να γνωρίζω

από την υπόκωφη ηχώ του βραδινού

μοναχικού κλάματος της ύπαρξης σου

τις προσπάθειες σου για να μισήσεις

περισσότερο αυτό που έγινες!

Εγώ ξέρω πότε πρέπει να δακρύσω

και δεν ντρέπομαι να το δηλώσω

επειδή η αποδοχή της ήττας μου

δεν καταφέρνει να με λυγίσει

Είναι ο λόγος που με κρατά στη ζωή

και με γεμίζει ελπίδα για τη βελτίωση της!

Και αν αυτό σου φαίνεται αντιφατικό

Σε συμβουλεύω να κάνεις το πρώτο

μεγάλο βήμα προς την ευτυχία

Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου!

Εκείνος που ψεύδεται ποτέ δεν γνωρίζει

την πραγματική ουσία

μιας ανιδιοτελής σχέσης με τους άλλους

Εμπρός λοιπόν!

Επέλεξε αν θέλεις να χασκογελάς

μαζί με ανθρώπους που δεν τους έδωσες

ποτέ το δικαίωμα να σε γνωρίσουν

Ή στην δραματική φύση της ύπαρξης σου

Όχι ανθρωπάκο!

Δεν μισώ τις στιγμές της ανεμελιάς

και της απλοϊκής χαράς

Αρκεί να είναι κάποιος άξιος

για να τις χαρεί με τη σειρά που πρέπει

Πρώτα πατάς πόδι στα όσα σε σκοτώνουν

και ύστερα κερδίζεις το δικαίωμα

να χαίρεσαι ακόμη και την ανοησία!

Μια ζωή γεμάτη θάνατο

είναι κατάρα στα χείλη των δειλών!

Ενώ ένας θάνατος γεμάτος ζωή

είναι η σύνεση του πάσχοντα!

16/1/13:

Γυναίκα! Μην με κατηγορείς

πως άσκοπα το κορμί σου ψηλαφίζω!

Ποτέ ένας ποιητής, δεν ξέρει ποια είσαι!

Χρειάζομαι χρόνο για να σκεφτώ

τα όσα ένοιωσα στης αγκαλιάς σου

την επιθυμητή θαλπωρή!

Μια ξαφνική καταχνιά με εμποδίζει

να αντικρύσω την πραγματική σου υπόσταση!

Ενώ τώρα το βλέπω καθαρά…

Είναι η κοινωνική σου μάσκα

που με εμποδίζει να σε γνωρίσω!

Που μου ζητά πράματα ανέφικτα

βασανίζοντας με, με εφιάλτες τις νύχτες

και ανεκδιήγητο πόνο τις ώρες του Ήλιου!

Άς είναι! Πρέπει να θυσιάσω κάτι πολύτιμο

ώστε να κερδίσω την ειλικρίνεια σου

Όμως κι εσύ με τη σειρά σου

πάψε πια να βασίζεσαι

για να καταφέρεις να επιβιώσεις

σε έναν κόσμο τόσο πλασματικό

στο χαμόγελο εκείνο

που ο άνδρας πάντα πιστεύει!

Μη διώχνεις από κοντά σου τις ευκαιρίες

να ευτυχήσεις μέσα σε προστατευτικά χέρια

Γυναίκα! Μην με κατηγορείς

πως δεν πιστεύω στην έκφραση των ματιών σου

Θέλω να καταφέρω να δω μέσα από αυτά

μήπως και χαθώ στο βάθος της ψυχής σου!

6/1/13:

Ξέρω…

Δουλειά σου είναι να χαμογελάς, και να σερβίρεις ποτά.

Η γυναικεία σου φύση να μοιάζει, με εύκολη κατάποση αλκοόλ

από το λαρύγγι ενός μη συνηθισμένου στις καταχρήσεις.

Γνωρίζω καλά την κοινοτοπία αυτών των καθιερωμένων

και το μόνο που επιθυμώ, είναι να σπάσω τους μύθους των αστών.

Γυναίκα επιθυμητή! Θέλω να ξέρεις πως βρίσκομαι εδώ

φαινομενικά μόνος, αλλά αν θελήσεις ποτέ να με ανακαλύψεις

θα μάθεις πως οι σκέψεις μου, είναι οι ξέχωρες υποστάσεις

αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε εαυτό.

Γίνε συντρόφισσα των σκέψεων μου, διότι εκείνες μόνο μπορούν

να μετατρέψουν το συναίσθημα σε λογική.

Γίνε αστέρι της ερωτικής μου επιθυμίας!

Κι αμέσως οι σκέψεις μου θα εξαφανιστούν, από τον παραλογισμό

των κυκλοθυμικών συναισθημάτων μου!

Προτιμότερο είναι θαρρώ, να χαθώ στα σκοτεινά υψηλά μέρη

της θηλυκής σου ουσίας, παρά στην πεζότητα

της επιφανειακής ισότητας, όσων ομοίως υποφέρουν.

Μοιάζω πλέον έτοιμος, για τη μεγαλύτερη ανδρική θυσία!

Να εξαφανισθώ έπειτα από την ολοκληρωτική αφάνεια

ενός ζηλόφθονου και απαιτητικού Εγώ!

Δώσε μου την ευκαιρία, να κοιτάξω μες τον απύθμενο κόσμο σου

κι εγώ για δώρο, θα γεμίσω αυτά τα λευκά χαρτιά με στίχους

αφιερωμένους στο κρυφό μεγαλείο της καλοσύνης σου!

Ζητώ, χωρίς όμως κατεβασμένο πλέον το κεφάλι

από την ταπείνωση του παρελθόντος, την συμπόνια του χαμόγελού σου.

Αυτό που κοινωνικά, συνηθίσαμε να ονομάζουμε αλληλεγγύη!

Εσύ μυστήριο της ζωής, δημιουργία του κόσμου αυτού!

Μου είναι δύσκολο να ανταποκριθώ, σε αυτά τα χαμογελαστά μάτια!

Όμως αυτή τη φορά, θέλω να αψηφήσω ακόμη και τον χαρακτήρα μου

για να καταφέρω να βρεθώ κοντά σου!

Το τέλος της ζωής δεν μπορεί να έχει νόημα

χωρίς την αίσθηση του φιλιού σου!

Σε επιθυμώ -όπως κάθε ποιητής- τη μούσα του!

11/1/13:

Κοίταξέ έξω... Ναι! Τα μάτια σου μπορούν

Με της ψυχής το βλέμμα να ειδωθούν

Είναι πάντα τόσο νοερό το κάθε βήμα σου

Αναίτια χάνεται στα βράχια το κύμα σου

Προσπάθησε να αντέξεις τη λευκή σιωπή

Γίνε ένα με την απλότητα, είναι ευχή

Ζήσε ότι ένοιωσες ξανά, μην σταματάς

Μοιάζουν άκαρπα, τα λάθη σαν γερνάς

Δεν είσαι ότι σε πείσανε, οι αιώνιοι εχθροί

Δεν πίστεψες πως η τέχνη είναι η αρχή

Με πινέλο, κοπίδι, κίνηση, ακουστική ή πένα

Μοιάζει επιτέλους αυτή η ζωή, με σ’ένα!

Κοίταζοντας έξω, με το παράθυρο ανοιχτό

Νοιώσε τον άνεμο, άσε το φώς σβηστό

Ξέρεις πολύ καλά, πως τα αστέρια που κοιτάς

Σου ψυθηρίζουν <<σε κανένα μην ακουμπάς!>>

Πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»

Ένα επίκαιρο ποίημα απο τον Κώστα Βάρναλη!

Νὰ μὴν ἀκούω καὶ νὰ μὴ βλέπω νὰ πατῶ.
Νὰ μὴ νογάω καὶ νά ῾χω τὸ στόμα βουλωτό.
Νὰ μὴ μὲ φαρμακών᾿ ἡ μπόχα του καιρού μου.
Χωρὶς αὐτιὰ καὶ μάτια, μύτη καὶ μυαλό,
μουγκὸς νὰ πηαίνω, ὅποτε μοῦ ῾ρθει, πρὸς νεροῦ μου,
κι ἅμα τσινάει ὁ Γάϊδαρος νὰ μὴ γελῶ.
Καὶ σὰ μὲ καρυδώνουνε μουνοῦχο σκλάβο
οἱ Ἀμερικάνοι, ἐγὼ νὰ βλαστημάω τὸ Σλάβο.

14/9/12:

Ζωή είναι κάθε άρνηση που γεννιέται

μέσα στης ανηθικότητας την προσταγή

Ζωή είναι καθετί που δεν βολεύεται

δεν το φοβίζει του Ήλιου η χαραυγή

Κάθισα στο παγκάκι, και αφουγκράστηκα

της θάλασσας μου, τον ομιλητικό φλοίσβο

Κι ύστερα προς το σπίτι να πάω βιάστηκα

στο δρόμο είδα σκυλιά, όχι πολιτισμό

Ζωή είναι ο έρωτας που σε φοβίζει
η σιγουριά θα σε προδίδει συνεχώς

Ζωή είναι το αστέρι που λαμπυρίζει

και ο βέβαιος θάνατος του ο οδηγός

Κοίταξα ψηλά μια νύχτα δίχως αστέρια

η βρώμικη πόλη απέναντί κοιμόνταν

Ξανά επέστρεψα στης μνήμης τα λημέρια

στο παιδί που κάποτε τη ζωή φοβόνταν

Ζωή ένας θάνατος που δεν σπαταλιέται

για καμιάς υποχρέωσης την υποταγή

Ζωή χαμόγελο που δεν χαραμίζεται

στης υποκρισίας την ομόφωνη βουλή

Αν ποτέ σας σκεφτείτε της ζωής το σκοπό

στους φίλους σας επιτέλους φανερωθείτε

Με μάτια εφηβικά, τραγουδήστε σκοπό

έξω από της μοναξιάς την πόρτα σταθείτε

31/7/12:

Ζήτησα από τα πουλιά να μην με περιμένουν
Να μην έρθουν στον τόπο που θα αφήσω
την τελευταία μου πνοή
Αν βρίσκομαι στο σπίτι
να μην μου χτυπάνε με τα μικρά τους ράμφη
τα τζάμια και τα παραθυρόφυλλα
Δεν θα ήθελα να ταράξουν την ησυχία των γειτόνων!
Αν επιμένουν όμως να με βρουν
ας φέρουν μαζί τους λέξεις
που θα έχουν μαζέψει σαν ψίχουλα
από όλη την πορεία του ταξιδιού τους
Θα τα περιμένω με την ελπίδα
αυτές οι λέξεις να είναι ικανές
να αποτελέσουν τον τελευταίο στίχο της ζωής μου!

30/6/12:

Μητέρα… Πατέρα…
Μεγάλωσα πια!
Μπορώ πλέον να μάθω να οδηγώ το αυτοκίνητο
Πρέπει να ανεξαρτητοποιηθώ από εσάς
Να βρω μια κοπέλα και να συζήσω μαζί της
στο σπίτι που θα νοικιάζουμε
Μπορώ να μάθω να μην εξαντλώ την υπομονή μου
όπως άλλοτε, περιμένοντας στην ουρά της εφορίας
ή στην αναμονή για το ιατρείο
Πρέπει να πάψετε να αγχώνεστε για τη ζωή μου
Έχω ήδη αποκτήσει τα δικά μου άγχη!
Έχω επιτέλους τις ελευθερίες
που μου αναλογούσαν, από τότε που ήρθα στον κόσμο
Μπορώ να ανοίγω το σπίτι μου
σε άτομα της αρεσκείας μου
και να περπατώ μέσα στους δικούς μου,
τέσσερεις τοίχους, μονάχα με τα εσώρουχα μου!
Μπορώ να αποστηθίζω τις ατάκες
από τα βραδινά κωμικά σήριαλ
Και από τις ‘’έξυπνες’’ διαφημίσεις
των εταιριών κινητών τηλεφώνων!
Στην πολυκατοικία που θα μένω
θα έχω το δικαίωμα να μην λέω καλημέρα
στους δικούς μου γείτονες!
Θα έχω την ”τιμή’’ να μη στηρίζομαι σε εσάς
για να βρω δουλειά
Ξέρω που θα πρέπει να απευθυνθώ!
Έχω ήδη εξασκηθεί για το πώς πρέπει
το κεφάλι μου κι εγώ να σκύβω
Και τους τρόπους για να διατηρώ συνεχώς
υγρή τη γλώσσα μου!
Θα μάθω επίσης το πώς θα πρέπει να ανέχομαι
ύστερα από κάποια χρόνια
τη γυναίκα εκείνη που είχα αγαπήσει
Και όταν θα έρθει ο καιρός, που θα την βαρεθώ τόσο πολύ
ώστε να μην την αγγίζω
Θα εφευρίσκω τρόπους για την προσωπική μου ικανοποίηση!
Και ελπίζω να αποκτήσω σύντομα, υγιέστατα παιδιά
για να έχω κάτι να ασχολούμαι!
Έχω την εντύπωση πως θα γίνω ένας τυπικός, καλός πατέρας
Θα τα αγαπήσω από συνήθεια
και θα τα μεγαλώσω από υποχρέωση!
Τι παραπάνω μπορώ να θελήσω από τη ζωή;
Σας υπόσχομαι να ευτυχίσω, όπως εσείς!
Μητέρα… Πατέρα…
Μη φοβάστε για εμένα!
Θα επιλέξω την σίγουρη οδό!

28/6/12:

Καθίκια με τις γραβάτες εγώ δεν σας προσκυνάω

Μονάχα ένα μαύρο πουκάμισο κι ένα τζίν φοράω

Νοιαζόσαστε μόνο για την εξωτερική σας εικόνα

Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα σε κάθε σας κανόνα

Με μουσική σας δείχνω την πραγματική σας θέση

Και ξέρω πώς να της δίνω μια διαφορετική γεύση

Πολύ ασχολήθηκα όμως με εσάς στους στίχους

Θέλω τα αυτιά μου να ακούν θαλασσινούς ήχους

Ήρθε η ώρα τις υπάρξεις σας να χρησιμοποιήσω

Όχι με μίσος μα οργισμένος θα σας αντιμετωπίσω

Γνωρίζω τον τρόπο που τον εαυτό σας θα μισήσετε

Την βολεμένη σας θεσούλα πρέπει να αφήσετε

Εγώ συνεχίζω τον εαυτό μου ειλικρινά να αγαπάω

Διότι ξέρω να δίνω μονάχα εκεί που δεν χρωστάω

Ενώ εσείς μέσα στην υποκρισία σας βυθισμένοι

Συνεχίζετε να είστε της ζωής οι μοναδικοί χαμένοι

Σας είναι δύσκολο τον εγωκεντρισμό σας να χάσετε

Με πλαστές αφορμές τον εαυτό σας μόνο διχάζετε

Είναι αργά το χρόνο να φέρετε με το μέρος σας

Έτσι ξαφνικά θα σβήσετε πριν από το τέλος σας

26/5/12:

Η έμπνευση μοιάζει με κατάρα...
Σκληρά τα δώρα που η μοναξιά μοιράζει
τη νύχτα, στην απέραντη βουβή κλίνη
που μοναχικά σκιρτήματα
προκαλούν στην καρδιά
ονειρικά θέλγητρα
από σάρκα και πνεύμα
στον άντρα που πήρε όρκο βαρύ
να πάψει να μιλά
για να αρχίσει να γράφει
Περιγράφοντας λεπτομερώς τα πρόσωπα εκείνα
που στης φαντασίας του την απεραντοσύνη
έχουν όψη γνώριμη, εμπνέουν καλοσύνη
Συνηθίζοντας ο μοναχικός άντρας
λέει με την εσωτερική του φωνή
πως είναι καλύτερη της μοναξιάς του η ειλικρίνεια
παρά της πραγματικότητας η καταναγκαστική δουλεία
Θαρρεί πως το πιστεύει, μα η κλίνη του παραμένει
άδεια, σιωπηρή και κρύα
Ένα σώμα δεν αρκεί για τη ζωή
Μια ιδέα δεν εγγυάται την υστεροφημία!

Ανοιξιάτικο 20/3/12

Η νοσταλγία του ανοιξιάτικου καιρού
σε κυριεύει πάντοτε όταν σουρουπώνει
Το δροσερό αεράκι γεμίζει την ψυχή σου
με την επιθυμία της επιστροφής
σε αλλοτινούς, σχεδόν ξεχασμένους καιρούς
Αν ταξιδεύεις, θαρρείς πως προσπερνάς τον Ήλιο
Μα η αλήθεια είναι πως εκείνος προσπερνά εσένα!
Κάθε ταξίδι είναι μια μυστική, υπόκωφη επιθυμία
ενός προκαθορισμένου μέλλοντος
Απαγκιστρώνεσαι από το παρελθόν
παραμένοντας μετέωρος στο παρόν
Ο χρόνος, πόσο βάναυσος μοιάζει;

Περπατάς πάνω στο χλωρό χορτάρι
Οι αμέτρητες μαργαρίτες, ξέρεις πως δεν μυρίζουν
Αλλά σκύβεις, με μια παιδική αφέλεια να δοκιμάσεις
Γιατί μόνο στην πρώτη ηλικία
ήθελες τα πάντα αρώματα να έχουν!
Ο χρόνος μοιάζει να σταματά καθώς
τα κύματα σου μεταφέρουν τη μυρωδιά
της μετουσιωμένης θάλασσας
σαν θηλυκό απόμακρο καλωσόρισμα
Ένας μικρός, ασήμαντος ανεμοστρόβιλος
ανακατεύει τα πεσμένα φύλλα
όπως ανακατεύονται μες το μυαλό σου
οι πραγματικές με τις ψεύτικες αναμνήσεις
Είσαι εδώ, κι όμως ξέρεις το που θα ήθελες
να βρισκόταν η πραγματικότητα σου
Εκεί που ο χρόνος κυλά για να τον ζήσεις!
Εκεί που ο χρόνος ζητά να τον δολοφονήσεις!
Μοιάζεις περισσότερο με το βίαιο παρελθόν σου
όταν δεν αποκτήσεις τις σωστές αναμνήσεις
Ξύπνα! Αυτή δεν είναι ακόμη μια άνοιξη
Είναι η απόδειξη πως χειμώνα στη ζωή σου δεν βρήκες!