11/1/13:

Κοίταξέ έξω... Ναι! Τα μάτια σου μπορούν

Με της ψυχής το βλέμμα να ειδωθούν

Είναι πάντα τόσο νοερό το κάθε βήμα σου

Αναίτια χάνεται στα βράχια το κύμα σου

Προσπάθησε να αντέξεις τη λευκή σιωπή

Γίνε ένα με την απλότητα, είναι ευχή

Ζήσε ότι ένοιωσες ξανά, μην σταματάς

Μοιάζουν άκαρπα, τα λάθη σαν γερνάς

Δεν είσαι ότι σε πείσανε, οι αιώνιοι εχθροί

Δεν πίστεψες πως η τέχνη είναι η αρχή

Με πινέλο, κοπίδι, κίνηση, ακουστική ή πένα

Μοιάζει επιτέλους αυτή η ζωή, με σ’ένα!

Κοίταζοντας έξω, με το παράθυρο ανοιχτό

Νοιώσε τον άνεμο, άσε το φώς σβηστό

Ξέρεις πολύ καλά, πως τα αστέρια που κοιτάς

Σου ψυθηρίζουν <<σε κανένα μην ακουμπάς!>>

Πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»

Ένα επίκαιρο ποίημα απο τον Κώστα Βάρναλη!

Νὰ μὴν ἀκούω καὶ νὰ μὴ βλέπω νὰ πατῶ.
Νὰ μὴ νογάω καὶ νά ῾χω τὸ στόμα βουλωτό.
Νὰ μὴ μὲ φαρμακών᾿ ἡ μπόχα του καιρού μου.
Χωρὶς αὐτιὰ καὶ μάτια, μύτη καὶ μυαλό,
μουγκὸς νὰ πηαίνω, ὅποτε μοῦ ῾ρθει, πρὸς νεροῦ μου,
κι ἅμα τσινάει ὁ Γάϊδαρος νὰ μὴ γελῶ.
Καὶ σὰ μὲ καρυδώνουνε μουνοῦχο σκλάβο
οἱ Ἀμερικάνοι, ἐγὼ νὰ βλαστημάω τὸ Σλάβο.

14/9/12:

Ζωή είναι κάθε άρνηση που γεννιέται

μέσα στης ανηθικότητας την προσταγή

Ζωή είναι καθετί που δεν βολεύεται

δεν το φοβίζει του Ήλιου η χαραυγή

Κάθισα στο παγκάκι, και αφουγκράστηκα

της θάλασσας μου, τον ομιλητικό φλοίσβο

Κι ύστερα προς το σπίτι να πάω βιάστηκα

στο δρόμο είδα σκυλιά, όχι πολιτισμό

Ζωή είναι ο έρωτας που σε φοβίζει
η σιγουριά θα σε προδίδει συνεχώς

Ζωή είναι το αστέρι που λαμπυρίζει

και ο βέβαιος θάνατος του ο οδηγός

Κοίταξα ψηλά μια νύχτα δίχως αστέρια

η βρώμικη πόλη απέναντί κοιμόνταν

Ξανά επέστρεψα στης μνήμης τα λημέρια

στο παιδί που κάποτε τη ζωή φοβόνταν

Ζωή ένας θάνατος που δεν σπαταλιέται

για καμιάς υποχρέωσης την υποταγή

Ζωή χαμόγελο που δεν χαραμίζεται

στης υποκρισίας την ομόφωνη βουλή

Αν ποτέ σας σκεφτείτε της ζωής το σκοπό

στους φίλους σας επιτέλους φανερωθείτε

Με μάτια εφηβικά, τραγουδήστε σκοπό

έξω από της μοναξιάς την πόρτα σταθείτε

31/7/12:

Ζήτησα από τα πουλιά να μην με περιμένουν
Να μην έρθουν στον τόπο που θα αφήσω
την τελευταία μου πνοή
Αν βρίσκομαι στο σπίτι
να μην μου χτυπάνε με τα μικρά τους ράμφη
τα τζάμια και τα παραθυρόφυλλα
Δεν θα ήθελα να ταράξουν την ησυχία των γειτόνων!
Αν επιμένουν όμως να με βρουν
ας φέρουν μαζί τους λέξεις
που θα έχουν μαζέψει σαν ψίχουλα
από όλη την πορεία του ταξιδιού τους
Θα τα περιμένω με την ελπίδα
αυτές οι λέξεις να είναι ικανές
να αποτελέσουν τον τελευταίο στίχο της ζωής μου!

30/6/12:

Μητέρα… Πατέρα…
Μεγάλωσα πια!
Μπορώ πλέον να μάθω να οδηγώ το αυτοκίνητο
Πρέπει να ανεξαρτητοποιηθώ από εσάς
Να βρω μια κοπέλα και να συζήσω μαζί της
στο σπίτι που θα νοικιάζουμε
Μπορώ να μάθω να μην εξαντλώ την υπομονή μου
όπως άλλοτε, περιμένοντας στην ουρά της εφορίας
ή στην αναμονή για το ιατρείο
Πρέπει να πάψετε να αγχώνεστε για τη ζωή μου
Έχω ήδη αποκτήσει τα δικά μου άγχη!
Έχω επιτέλους τις ελευθερίες
που μου αναλογούσαν, από τότε που ήρθα στον κόσμο
Μπορώ να ανοίγω το σπίτι μου
σε άτομα της αρεσκείας μου
και να περπατώ μέσα στους δικούς μου,
τέσσερεις τοίχους, μονάχα με τα εσώρουχα μου!
Μπορώ να αποστηθίζω τις ατάκες
από τα βραδινά κωμικά σήριαλ
Και από τις ‘’έξυπνες’’ διαφημίσεις
των εταιριών κινητών τηλεφώνων!
Στην πολυκατοικία που θα μένω
θα έχω το δικαίωμα να μην λέω καλημέρα
στους δικούς μου γείτονες!
Θα έχω την ”τιμή’’ να μη στηρίζομαι σε εσάς
για να βρω δουλειά
Ξέρω που θα πρέπει να απευθυνθώ!
Έχω ήδη εξασκηθεί για το πώς πρέπει
το κεφάλι μου κι εγώ να σκύβω
Και τους τρόπους για να διατηρώ συνεχώς
υγρή τη γλώσσα μου!
Θα μάθω επίσης το πώς θα πρέπει να ανέχομαι
ύστερα από κάποια χρόνια
τη γυναίκα εκείνη που είχα αγαπήσει
Και όταν θα έρθει ο καιρός, που θα την βαρεθώ τόσο πολύ
ώστε να μην την αγγίζω
Θα εφευρίσκω τρόπους για την προσωπική μου ικανοποίηση!
Και ελπίζω να αποκτήσω σύντομα, υγιέστατα παιδιά
για να έχω κάτι να ασχολούμαι!
Έχω την εντύπωση πως θα γίνω ένας τυπικός, καλός πατέρας
Θα τα αγαπήσω από συνήθεια
και θα τα μεγαλώσω από υποχρέωση!
Τι παραπάνω μπορώ να θελήσω από τη ζωή;
Σας υπόσχομαι να ευτυχίσω, όπως εσείς!
Μητέρα… Πατέρα…
Μη φοβάστε για εμένα!
Θα επιλέξω την σίγουρη οδό!

28/6/12:

Καθίκια με τις γραβάτες εγώ δεν σας προσκυνάω

Μονάχα ένα μαύρο πουκάμισο κι ένα τζίν φοράω

Νοιαζόσαστε μόνο για την εξωτερική σας εικόνα

Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα σε κάθε σας κανόνα

Με μουσική σας δείχνω την πραγματική σας θέση

Και ξέρω πώς να της δίνω μια διαφορετική γεύση

Πολύ ασχολήθηκα όμως με εσάς στους στίχους

Θέλω τα αυτιά μου να ακούν θαλασσινούς ήχους

Ήρθε η ώρα τις υπάρξεις σας να χρησιμοποιήσω

Όχι με μίσος μα οργισμένος θα σας αντιμετωπίσω

Γνωρίζω τον τρόπο που τον εαυτό σας θα μισήσετε

Την βολεμένη σας θεσούλα πρέπει να αφήσετε

Εγώ συνεχίζω τον εαυτό μου ειλικρινά να αγαπάω

Διότι ξέρω να δίνω μονάχα εκεί που δεν χρωστάω

Ενώ εσείς μέσα στην υποκρισία σας βυθισμένοι

Συνεχίζετε να είστε της ζωής οι μοναδικοί χαμένοι

Σας είναι δύσκολο τον εγωκεντρισμό σας να χάσετε

Με πλαστές αφορμές τον εαυτό σας μόνο διχάζετε

Είναι αργά το χρόνο να φέρετε με το μέρος σας

Έτσι ξαφνικά θα σβήσετε πριν από το τέλος σας

26/5/12:

Η έμπνευση μοιάζει με κατάρα...
Σκληρά τα δώρα που η μοναξιά μοιράζει
τη νύχτα, στην απέραντη βουβή κλίνη
που μοναχικά σκιρτήματα
προκαλούν στην καρδιά
ονειρικά θέλγητρα
από σάρκα και πνεύμα
στον άντρα που πήρε όρκο βαρύ
να πάψει να μιλά
για να αρχίσει να γράφει
Περιγράφοντας λεπτομερώς τα πρόσωπα εκείνα
που στης φαντασίας του την απεραντοσύνη
έχουν όψη γνώριμη, εμπνέουν καλοσύνη
Συνηθίζοντας ο μοναχικός άντρας
λέει με την εσωτερική του φωνή
πως είναι καλύτερη της μοναξιάς του η ειλικρίνεια
παρά της πραγματικότητας η καταναγκαστική δουλεία
Θαρρεί πως το πιστεύει, μα η κλίνη του παραμένει
άδεια, σιωπηρή και κρύα
Ένα σώμα δεν αρκεί για τη ζωή
Μια ιδέα δεν εγγυάται την υστεροφημία!

Ανοιξιάτικο 20/3/12

Η νοσταλγία του ανοιξιάτικου καιρού
σε κυριεύει πάντοτε όταν σουρουπώνει
Το δροσερό αεράκι γεμίζει την ψυχή σου
με την επιθυμία της επιστροφής
σε αλλοτινούς, σχεδόν ξεχασμένους καιρούς
Αν ταξιδεύεις, θαρρείς πως προσπερνάς τον Ήλιο
Μα η αλήθεια είναι πως εκείνος προσπερνά εσένα!
Κάθε ταξίδι είναι μια μυστική, υπόκωφη επιθυμία
ενός προκαθορισμένου μέλλοντος
Απαγκιστρώνεσαι από το παρελθόν
παραμένοντας μετέωρος στο παρόν
Ο χρόνος, πόσο βάναυσος μοιάζει;

Περπατάς πάνω στο χλωρό χορτάρι
Οι αμέτρητες μαργαρίτες, ξέρεις πως δεν μυρίζουν
Αλλά σκύβεις, με μια παιδική αφέλεια να δοκιμάσεις
Γιατί μόνο στην πρώτη ηλικία
ήθελες τα πάντα αρώματα να έχουν!
Ο χρόνος μοιάζει να σταματά καθώς
τα κύματα σου μεταφέρουν τη μυρωδιά
της μετουσιωμένης θάλασσας
σαν θηλυκό απόμακρο καλωσόρισμα
Ένας μικρός, ασήμαντος ανεμοστρόβιλος
ανακατεύει τα πεσμένα φύλλα
όπως ανακατεύονται μες το μυαλό σου
οι πραγματικές με τις ψεύτικες αναμνήσεις
Είσαι εδώ, κι όμως ξέρεις το που θα ήθελες
να βρισκόταν η πραγματικότητα σου
Εκεί που ο χρόνος κυλά για να τον ζήσεις!
Εκεί που ο χρόνος ζητά να τον δολοφονήσεις!
Μοιάζεις περισσότερο με το βίαιο παρελθόν σου
όταν δεν αποκτήσεις τις σωστές αναμνήσεις
Ξύπνα! Αυτή δεν είναι ακόμη μια άνοιξη
Είναι η απόδειξη πως χειμώνα στη ζωή σου δεν βρήκες!

 

5/2/12:

Τα σεντόνια μυρίζουν έναν γνώριμο ιδρώτα
είναι η σκληρή ανάμνηση της κούρασης από τη δουλειά
Ο μοναχικός, γνώριμος ιδρώτας από το δικό μου σώμα
Ξάπλωσα να ξαποστάσω για λίγο
Δεν είχα κέφι για τίποτε άλλο
εκτός από μια σύντομη ονειροπόληση
Έπλυνα πριν μονάχα το πρόσωπο μου
μήπως και αναζητήσω την καθαρότητα
της εσωτερικής μου ματιάς
Δεν χρειάζεται να είμαι καθαρός!
Δεν είναι ανάγκη να είμαι τόσο πολιτισμένος!
Μέχρι πριν από λίγη ώρα στη δουλειά
με προσέβαλλαν με την παρουσία τους
όσοι ξέρουν αρώματα να φορούν ταιριαστά
στις ήδη βδελυρές τους υπάρξεις
Ξέρουν να φορούν τα σιδερωμένα πουκάμισα
κι εγώ την  ταπεινή ποδιά του ανειδίκευτου
Έχω όμως για όπλο μου την καθαρότητα
της ποιητικής μου συνείδησης!
Εκείνης που ξέρει να παρηγορεί
και να συντροφεύει με λίγους στίχους
Όχι όμως πάντα εύθυμους
Η ευθυμία ανήκει πάντα σε όσους δεν αξίζουν
την σιωπηλή ανάσα του ανέμου
που μοιάζει να μην λέει τίποτα
Όμως ανάλογα από τη θερμότητα της
μπορείς να καταλάβεις αν τα λόγια που ειπώθηκαν
ήταν κάποιου φίλου ή εχθρού
Τα σεντόνια μυρίζουν από τον ιδρώτα μου
όμως δεν έχω διάθεση να δείξω πολιτισμένος
Ο πολιτισμός είναι τόσο υποκριτικός!
Ξέρει να κρύβεται πίσω από μια απομίμηση ανθρώπου
Κι εγώ ύστερα από μια ξαφνική διέγερση του μυαλού
προσπαθώ να αποτυπώσω αυτούς τους στίχους
πάνω στο φθηνό βιομηχανικό χαρτί
ελπίζοντας να του δώσω λίγη αξία
Μόνος, ξαπλωμένος στης κάμαρας τη σιωπή
ακούω τη μουσική από ένα πιάνο
Αυτή τη διάθεση έχω αυτή την ώρα
την κατηγορητέα από του ξένους
σπάνια ανθρώπινη μοναχικότητα
Εκείνη του αργόσχολου ποιητή
που ξέρει να οσφραίνεται
τη μυρωδιά του σώματος του
πάνω στα ήδη λερωμένα σεντόνια
Μια μυρωδιά όμως δεν είναι ποτέ αρκετή
Μια ανάσα δεν είναι ποτέ αναζωογονητική
Χρειάζεται και άλλο σώμα αυτό το ποίημα
Χρειάζεται και άλλη ανάσα αυτή η σιωπή
Είναι μια αποσυντεθημένη υπαρξιακή οντότητα
με τη μορφή μιας ίσως εγωιστικής  ιδιοτέλειας
Μοιάζω να μην γνωρίζω με βεβαιότητα
τι είναι αυτό που με σπρώχνει να γράψω
Ίσως είναι η αμφιβολία για τον εαυτό μου
που μου αφήνει περιθώρια βελτίωσης
Ίσως απλώς δικαιολογούμαι φθηνά
ώσπου να ωριμάσω μέσα στην μοναχικότητα
αυτής της μικρής, κρύας κάμαρας
Θέλω μάλλον να παρηγορήσω τη μοναξιά
αυτού του κουρασμένου βρώμικου σώματος
με κάτι όμως που προέρχεται από μένα τον ίδιο
Όχι άλλα ψέματα! Σιχάθηκα τους μύθους!
Θέλω να νιώσω την παρουσία του εαυτού μου
για να νιώθω λιγότερο μόνος!

31/1/12:

Η μεγάλη συγκίνηση
έρχεται πάντα χωρίς προειδοποίηση
Αρκεί να σταθείς με θαυμασμό
μπροστά σε εκείνους
που τίμησαν το ανθρώπινο είδος
Χωρίς δάκρυα, μόνο τότε
θα διαπιστώσεις πως
δεν χρειάζονται Θεοί
παρά μονάχα μεγάλοι άνθρωποι!

25/1/12:

Ο ποιητής όταν ερωτεύεται
ξέρει πως είναι λάθος
Επειδή η στιγμή
μπορεί να στιγματίσει
τα χρόνια της μοναξιάς
με ανεξίτηλη απελπισία
Αλλά έχει το θάρρος να ρισκάρει
επειδή νιώθει την υποχρέωση
να βιώσει το μεγαλείο
της τέχνης του!

12/12/11

Τόλμησες στα μάτια να κοιτάξεις τον ποιητή
κι εκείνος αμέσως θέλησε, στην ποίηση του να σε υμνήσει
Γυναίκα, σε σκέφτηκε μα δεν ήσουν σωστή

του έδωσες την αφορμή, τόσο σύντομα να σε λησμονήσει.

Ήσουν ακόμη ένας βιαστικός άνεμος

που κατάφερε να στεγνώσει για λίγο, τα δάκρυα των ματιών του

Έλπιζε να ξεχνούσε, αλλά η έρημος

του σπιτιού, γέμιζε με τη σκόνη των άδειων δωματίων του.

Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Εκείνος στέκεται στα βράδια του, μπροστά σε κάποιο παράθυρο

Προσμένοντας απ τα χείλη σου, την μοιραία

στιγμή, να ξεστομίσεις σ αγαπώ πριν να βρεθεί στο άπειρο.

Για σένα θα ξεχνούσε την άξια του γνώση

επιθυμούσε να δημιουργήσει τέχνη, με τα όνειρα σου

Νιώθει πως η ζωή σκληρά θα τον προδώσει

και τον εαυτό του κενό, όπως τα κούφια όμορφα φτερά σου.

Η ζωή είναι τόσο πολύτιμη, για να σκέφτεται κάποιoς εσένα

Η ζωή είναι τόσο μοναδική, που δεν ξοδεύεσαι για μια πλάνη

Και όσο οι αδύναμοι άνθρωποι, θα βασίζονται σε χέρια ξένα

Δεν υπάρχει καμία ελπίδα, ο παλιός σου εαυτός να πεθάνει

26/11/11:

Μόνο εσύ γυναίκα μπορείς να γεμίσεις
της φαντασίας μου τα λευκά δωμάτια
Τα χέρια σου είναι ικανά να χρωματίσουν
κάθε ελπιδοφόρο συναίσθημα μου
Μετά από κάθε πέρασμά σου
οι τοίχοι γεμίζουν με ευχάριστες
αδέξιες, παιδικές ζωγραφιές
Άφησε με να σου μάθω να εκφράζεσαι
Επίτρεψέ μου να σου διδάξω την ποίηση
Και ύστερα άσε με να απολαύσω τον έρωτα σου!

25/11/11:

Αναρωτήσου, καθώς η ζωή θα μοιάζει
με μια ανέλπιδη ευχή
Ή με ένα όνειρο που έκλεψες από έναν ξένο
Είσαι έτοιμος για να γίνεις ποιητής;
Η εγκατάλειψη
Της μοναξιάς σου ο παροξυσμός
Η διαστρεβλωμένη πραγματικότητα σου
Για πάντα θα σε ακολουθούν
Όπως οι μνήμες κατά τη διάρκεια
μιας ακόμα ατελείωτης νύχτας
Είσαι έτοιμος για να ξεχωρίσεις
και άνθρωπος να μοιάζεις
που δεν εγκαταλείπει τον αγώνα
της δικής του μοίρας;
Περπατώντας ανάμεσα σε γκρεμισμένες εικόνες
και τοπία των πιο σκληρών χειμώνων
Η κάθε ημέρα σου θα μοιάζει με αγώνα
Η κάθε νύχτα σου με απουσία χρόνου
Είσαι έτοιμος;
Όταν θα γνωρίσεις όλη τη νοσηρότητα
της ανθρώπινης φύσης
είσαι τόσο ανθρώπινος ώστε να αντέξεις;
Οφείλεις να αντέξεις!
Για να γίνεις ο ίδιος η απόδειξη
πως εκείνος που αντέχει κερδίζει
την εμπειρία του να είναι ζωντανός!

15/6/11:

Μια κοπέλα που καθότανε πάνω στης θάλασσας τα βράχια

τα κύματα ρωτούσε σιγανά, μήπως και της απαντήσουν

Που είναι η ζωή που μου έταξαν τα τόσα καλοκαίρια;

Που είναι εκείνος που θα ήθελε να 'ταν μαζί μου τώρα;

Μήπως να δίστασε από της ζωής τις παράλογες πίκρες

και του φαινόταν πια τόσο δύσκολο εμένα να πιστέψει;

Μήπως τα τόσα δειλινά που συνήθιζε να κοιτά μόνος

άνθρωπο δεν ήθελε δίπλα του, γυναίκα να αγκαλιάσει;

Ο άνεμος ξάφνου ψυχράθηκε, τα κύματα σηκώθηκαν

και την κοπέλα που έστεκε μόνη, στα βράχια λυπημένη

επιθυμούσε να παρηγορήσει με λόγια αληθινά

έσπασε τη σιωπή του για να της πει τα παρακάτω λόγια:

Οι ερωτήσεις σου διλήμματα του κάθε ερωτευμένου

που βλέπει τη ζωή μόνο μέσα από τα δικά του μάτια!

και δεν ξέρει να αντιμετωπίζει της μοναξιάς το βάρος

είναι ασήκωτο σαν της ελπίδας τις τελευταίες ώρες.

Η κοπέλα τότε γεμάτη ενοχές, που δεν της ανήκαν

επειδή την αλήθεια ξόδεψε για τα δικά της τα μάτια

θυμήθηκε πότε επιθύμησε του άνδρα την αγκαλιά

και πώς γνώριζε καλά τον τρόπο, στάλα δάκρυ να μην χύσει

Μετάνιωνε που δεν έκανε την ικανότητα της πράξη

με φτηνούς εγωισμούς τον ανάγκαζε σύντομα να φύγει

Έμεινε μόνη, λέγοντας στη θάλασσα το παράπονό της

γιατί από τότε, άλλος δεν ρισκάρισε να την πλησιάσει.

Εσύ που σε όλο τον κόσμο, πολλά πρόσωπα έχεις νιώσει

Πες μου, γιατί το όνειρο να είναι συνώνυμο της θλίψης;

Γιατί η επιθυμία μου να είναι βάσανο που πονά;

Γιατί η  ομορφιά μου να γίνεται καθρέπτης που δεν σπάει;

Όπως το είπες κοπέλα, πρόσωπα έχω πολλά γνωρίσει

και της ψυχής τους τα μυστικά, πολλοί μου έχουν εμπιστευτεί

Εγώ είμαι αόρατος, πρόσωπο δεν έχω να μορφάσει

δεν έχω δάχτυλα ψυχρά που υποκριτικά αγκαλιάζουν!

Κάθε όνειρο η επιθυμία του ιδανικού κόσμου

που ο άνθρωπος ποτέ δεν κατάφερε να κατασκευάσει

Τα βράδια η ψυχή ταξιδεύει, η καρδιά παραμιλάει

Η ομορφιά είναι αντικατοπτρισμός του εγωισμού σου!

Άνεμε αυστηρό σε βρίσκω, εγώ σε νόμιζα για φίλο

σε παρακαλώ, σπρώξε με επάνω στης θάλασσας τα βράχια

Ευγνωμοσύνη σου χρωστώ, μα δεν βρίσκω λόγο για να ζήσω

είναι δύσκολο να το αποφασίσω μόνη μου να πέσω.

Εκείνος που ποτέ δεν παίρνει την βαριά ευθύνη της ζωής

στο βλέμμα του θανάτου βρίσκει την λύτρωση από τον πόνο

Όσοι τον έκαναν πέρα και τον πίκραναν είναι υπαίτιοι

όταν φανέρωσε τα ειλικρινή σημάδια της καρδιάς του.

Ξαφνικά η κοπέλα σηκώθηκε, κοίταξε τα αστέρια

έκανε ένα βήμα μπροστά, και έκλεισε σφιχτά τα μάτια

Δεν έβγαλε άχνα, μήτε φώναξε απ' την απελπισία

καθώς βρισκόταν μόλις ένα βήμα πριν το άγνωστο τέλος.

Ο άνεμος δυνάμωσε ξαφνικά, όχι για να την ρίξει

Οργισμένος την έσπρωξε απότομα πίσω, σώζοντας την

Κατάφερε να την εμποδίσει, μην κάνει αυτή την τρέλα

Εκείνη σαστισμένη κοίταξε με τρόμο ολόγυρα της

Μονάχα όταν σηκώθηκε είπε με σφιγμένα τα χείλη:

Άνεμε, είσαι φίλος! Και εκείνος που τιμά την φιλία

εμποδίζει τον φίλο του, να κάνει κακό στον εαυτό του

χωρίς τη σκέψη αν ο τρόπος του ήταν και ο καλύτερος.

Ο άνεμος είχε σιωπήσει, και η κοπέλα ξαφνιασμένη

πήρε το δρόμο της επιστροφής, με αργά δειλά βήματα

Αντιλήφθηκε πως η φύση στους παραλίγο εκλιπόντες

μοιάζει πως φλυαρεί, αλλά μας βοηθά, αφυπνίζει και σώζει!

Καθώς έφευγε, ο άνεμος θέλησε να της ψιθυρίσει

Αν αγαπήσεις ποιητή, είναι κατάρα που φέρει ευθύνη

Να είσαι ερωμένη, μάνα και παιδί, μόνο για εκείνον!

Αλλά εσύ δεν άντεχες ούτε να είσαι ο εαυτός σου!

Γι’ αυτό στη θάλασσα απευθύνθηκες, την ερωμένη μου!

Αντίο! Να' σαι καλά ομορφιά του κόσμου, βάλσαμο ζωής

Κι αν κάποτε βρεθεί ένας άντρας που σε υμνήσει, μην ξεχνάς

πως πρέπει πάνω από όλα, τα χέρια σου να αγκαλιάζουν.

Πως πρέπει ακόμη και τα στήθια σου να γίνουν μαξιλάρι

για να ξεκουράζεις το κεφάλι του από τις τόσες σκέψεις

που τον κυρίευαν, ώσπου να σε ανακαλύψει με κόπο

Αντίο χαρά, παρηγοριά, ευαισθησία και ομορφιά!

26/9/11:

Εγκλωβισμένος μες τον κοινό κόσμο του τίποτα

Ψάχνω τα θέλω μου στην ανάγκη να γίνω κάτι

Εσύ που νιώθεις τη ζωή σε δωμάτια ύποπτα

Εγώ τα όνειρα προστατεύω σε έναν φράχτη

Τη μουσική που εσύ πληρώνεις και αισθάνεσαι

Εγώ τη φτύνω τα αισθήματα δεν πουλιούνται

Αν με βρίσκεις παράξενο και με απεχθάνεσαι

Να ξέρεις πως οι συνήθειες σου πάντα εκδικούνται

Πώς βρίσκεις τη ζωή, κάποιον τυχαία θα ρωτήσω

Εκείνος με αποφεύγει, είμαι τρελός θα σκεφτεί

Καμία απάντηση, δεν ξέρω να αγαπήσω

Αχ, οι άνθρωποι δεν είναι σαν βιβλία ανοιχτοί

Μου λένε πως παίρνω τη ζωή μόνο στα σοβαρά

Εκείνοι που με φθηνά αστεία μόνο προσβάλουν

Αναρωτιέμαι, πως ζούνε χωρίς να έχουν φτερά

Να μην σκέφτονται ποτέ, πως κάποτε θα πεθάνουν

Βολεύονται με μια αλήθεια που είναι δανεική

Δεν τους ενδιαφέρει να βρουν τη δική τους να λάμψουν

Σκέφτομαι όσους υπέφεραν, μονάχοι στη σιωπή

Επιθυμούν στη ζωή, χωρίς γνώση να διδάξουν

Σκέψεις ενός εργένη

Γιατί να παντρευτώ;
Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη
Όχι δεσμά για να αποδείξει πως αγαπά και αγαπιέται
στο κοινωνικό σύνολο
Να γίνεται θέαμα φορώντας επίσημα ρούχα
παρουσία πολλών καλεσμένων
και χρηματισμένων ιερέων
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει
η παράδοση να είναι ισχυρότερη από την αλήθεια
και η υποκρισία ισχυρότερη από την ειλικρίνεια
Η γυναίκα να βιάζεται να ολοκληρωθεί
μέσα από τη γέννα
Αδιαφορώντας ασυνείδητα
για το αν πρέπει να είναι μαζί με αυτόν τον άνδρα
Και ο άνδρας, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει
σε αυτή τη σύγχρονη, μολυσμένη και ανούσια ζωή
το βάζει σκοπό να παντρευτεί
Ανόητοι!
Προσπαθείτε να είστε μαζί
γιατί φοβάστε τη μοναξιά του θανάτου!
Θα δημιουργήσετε ένα παιδί
για να το κάνετε όμοιο σας!
Και αν φέρει και δεύτερο η τύχη
Θα το κρατήσετε, χωρίς να το ρωτήσετε
αν θέλει να έρθει σε αυτό τον κόσμο 
''θά 'ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη''
είπε κάποτε μια μελαγχολική ποιήτρια
Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω!
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε ένα παιδί
αφού δεν προσπαθήσατε να κάνετε πρώτα
καλύτερο τον κόσμο για αυτή τη νέα αθώα ζωή;
Ή έστω, γιατί δεν προσπαθήσατε πρώτα
να γίνετε καλύτεροι εσείς σαν άνθρωποι
Διαφορετικοί, έντιμοι, μοναδικοί, δημιουργικοί
Για να μην δημιουργήσετε απλώς ένα ομοίωμα
αλλά κάτι καινούριο που να γεμίζει ελπίδα τον κόσμο
Ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν της κύησης!
Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της φύσης!
Εκεί θα έπρεπε να επιστρέψει, να γεννά και να μεγαλώνει
κι όχι να γεννιέται στα ψυχρά κτίρια που μυρίζουν χημικά
όπου η ασφάλεια του τοκετού, εξαρτάται από την κοινωνική σου θέση
και άρα από την οικονομική σου ευχέρεια!
Η απόλυτη απόδειξη πως σε ότι και να πιστεύεις
το χρήμα είναι ο πραγματικός Θεός σου!
Η γυναίκα είναι ότι περισσότερο αγάπησα στη ζωή μου
Για να παραμείνει η αγάπη μου προς εκείνη άφθαρτη στο χρόνο
δεν θέλησα να παντρευτώ ποτέ!
Γιατί ο γάμος όπως τον εννοούν οι άνθρωποι, είναι δέσμευση
Μόνιμη στέρηση από τις χαρές της ζωής
σκλαβιά, που δεν ευδοκιμεί η αγάπη, και γίνεται ρουτίνα
Και η συνήθεια δημιουργεί μόνο νεκρούς ανθρώπους!
Οι δυστυχισμένοι γονείς, ξέρουν μόνο να ικανοποιούνται
από τις ζωές των παιδιών τους
Γίνονται απαιτητικοί, υπερπροστατευτικοί, σχεδόν ανήθικοι!
και δεν πρόκειται να χωρίσουν
τουλάχιστον ώσπου να μεγαλώσουν τα παιδιά
Τα οποία θα μάθουν με τη σειρά τους το λάθος των γονιών τους
όπου θα το επαναλάβουν εύκολα
με την ελπίδα να ξεφύγουν από τη δική τους δυστυχία
δημιουργώντας μια άλλη!
Τόση βιασύνη για το τίποτα!
Η αγάπη που βασίζεται απλώς στην ελπίδα, δεν καρποφορεί
Παρά γίνεται μίσος που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα
από την αποτυχία τους να μετατρέψουν έναν σύντομο έρωτα
σε μια βέβαιη και αμοιβαία αγάπη!
Γίνεται το σκοτάδι μόνιμη ωδή της ψυχοσύνθεσης μας
Το φώς, μια στιγμή που δεν καταλαβαίνουμε αν έλουσε κάποτε τα πρόσωπά μας
Ακόμη και τώρα που πλησιάζει η στιγμή του θανάτου μου
αυτές οι σκέψεις τη γαλήνη δεν με αφήνουν να βρω
Γιατί δεν παντρεύτηκα ποτέ, και μόνος τώρα το θάνατο κοιτάζω στα μάτια
αντί να μου κρατά το χέρι μια γυναίκα τρυφερά
κάνοντας το τελευταίο μου ταξίδι γαλήνιο και υποφερτό
Θέλησα στη ζωή καμιά να μη μου λέει τι να κάνω
και τώρα πληρώνω με το βάρος της μοναξιάς μου
την ικανοποίηση πως έζησα ελεύθερος και μόνος
Ωραίο προνόμιο η ελευθερία!
Μοιάζει περισσότερο με την πώληση της ψυχής σου
που αφελής και χωρίς να βλέπεις το αύριο τι θα φέρει
Ξέροντας μόνο την αναγκαιότητα της στιγμής
υπογράφεις για το ξεπούλημα της ύπαρξής σου
χωρίς τους όρους να διαβάσεις
Μα πάντα τα λάθη είναι της βιασύνης
κι ο καθένας στα νιάτα του νομίζει
πως έχει όλη τη ζωή μπροστά του
Χωρίς σοφία, κοιτά μονάχα τα προνόμια του
Ώ εγωιστικό παραλήρημα, πόσο κακό μας κάνεις!
Δεν λέω πως είναι σωστός τελικά ο γάμος
γιατί οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι ακόμα για αυτό
επειδή δεν έκαναν τον κόπο πρώτα ελευθερία να αποκτήσουν
Χωρίς όρους, δεσμεύσεις και δολοφονικές συνήθειες
ο άνθρωπος είναι ικανός να ευτυχίσει!
Αντίο!

11/9/11:

Μόνος, και κοντά μου μόνο η θάλασσα
Περπατώ στοχαστικός ακούγοντας
τις συμβουλές της εσωτερικής μου φωνής
Τα γυμνά μου πόδια νιώθουν τη θάλασσα,
τα χαλίκια, και την άμμο
Πατώ τα αποτσίγαρα του πολιτισμού τους!
Για μένα όλος ο κόσμος είναι εδώ!
Θα ήθελα μόνο μια γυναίκα
για να πατώ μαζί της τα αποτσίγαρα!
Αλλά και για να μου κρατά συντροφιά
πλάι στο ελαφρύ κύμα
κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι
Τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας άντρας από τη ζωή του
εκτός από τη γνώση και τον έρωτα;
Τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος
Εκτός από κατανόηση και δημιουργική επάρκεια;
Τα κύματα δεν είναι εδώ για να μου απαντήσουν
αλλά για να με δοκιμάσουν
βασανίζοντας με, με αυτές τις ερωτήσεις!

18/9/11:

Το καλοκαίρι σιγά – σιγά απομακρύνεται
σαν μια ανάμνηση που θέλεις να ξεχάσεις
Μια αργή ψυχοφθόρα διαδικασία
επώδυνη για το σώμα όσο και για την ψυχή
Μα στην πραγματικότητα δεν είναι το καλοκαίρι
που θέλεις να ξεχάσεις
Αλλά εκείνες οι δύσκολες στιγμές
που συνδέουν την εποχή με τον πόνο
Όχι πως θέλησες ποτέ το κάθε καλοκαίρι σου
να είναι και μια επώδυνη ανάμνηση
Αλλά τι ειρωνεία!
Που στην εποχή των παιδικών
και εφηβικών αναμνήσεων σου
Δεν μπορεί πια να προστεθεί
ούτε ένα ευχάριστο γεγονός
όπως ο έρωτας!
Η ζέστη του καιρού
φέρνει κοντά σου μόνο τη θάλασσα
αντί τους ανθρώπους
Όχι πως εκείνη δεν είναι μια καλή φίλη
αλλά όπως και να έχει
ανήκεις στους ανθρώπους!