Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

26/9/11:

Εγκλωβισμένος μες τον κοινό κόσμο του τίποτα
Ψάχνω τα θέλω μου στην ανάγκη να γίνω κάτι
Εσύ που νιώθεις τη ζωή σε δωμάτια ύποπτα
Εγώ τα όνειρα προστατεύω σε έναν φράχτη

Τη μουσική που εσύ πληρώνεις και αισθάνεσαι
Εγώ τη φτύνω τα αισθήματα δεν πουλιούνται
Αν με βρίσκεις παράξενο και με απεχθάνεσαι
Να ξέρεις πως οι συνήθειες σου πάντα εκδικούνται

Πώς βρίσκεις τη ζωή, κάποιον τυχαία θα ρωτήσω
Εκείνος με αποφεύγει, είμαι τρελός θα σκεφτεί
Καμία απάντηση, δεν ξέρω να αγαπήσω
Αχ, οι άνθρωποι δεν είναι σαν βιβλία ανοιχτοί

Μου λένε πως παίρνω τη ζωή μόνο στα σοβαρά
Εκείνοι που με φθηνά αστεία μόνο προσβάλουν
Αναρωτιέμαι, πως ζούνε χωρίς να έχουν φτερά
Να μην σκέφτονται ποτέ, πως κάποτε θα πεθάνουν

Βολεύονται με μια αλήθεια που είναι δανεική
Δεν τους ενδιαφέρει να βρουν τη δική τους να λάμψουν
Σκέφτομαι όσους υπέφεραν, μονάχοι στη σιωπή
Επιθυμούν στη ζωή, χωρίς γνώση να διδάξουν

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

Σκέψεις ενός εργένη

Γιατί να παντρευτώ;
Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη
Όχι δεσμά για να αποδείξει πως αγαπά και αγαπιέται
στο κοινωνικό σύνολο
Να γίνεται θέαμα φορώντας επίσημα ρούχα
παρουσία πολλών καλεσμένων
και χρηματισμένων ιερέων
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει
η παράδοση να είναι ισχυρότερη από την αλήθεια
και η υποκρισία ισχυρότερη από την ειλικρίνεια
Η γυναίκα να βιάζεται να ολοκληρωθεί
μέσα από τη γέννα
Αδιαφορώντας ασυνείδητα
για το αν πρέπει να είναι μαζί με αυτόν τον άνδρα
Και ο άνδρας, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει
σε αυτή τη σύγχρονη, μολυσμένη και ανούσια ζωή
το βάζει σκοπό να παντρευτεί
Ανόητοι!
Προσπαθείτε να είστε μαζί
γιατί φοβάστε τη μοναξιά του θανάτου!
Θα δημιουργήσετε ένα παιδί
για να το κάνετε όμοιο σας!
Και αν φέρει και δεύτερο η τύχη
Θα το κρατήσετε, χωρίς να το ρωτήσετε
αν θέλει να έρθει σε αυτό τον κόσμο
 

''θά 'ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη''
είπε κάποτε μια μελαγχολική ποιήτρια
Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω!
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε ένα παιδί
αφού δεν προσπαθήσατε να κάνετε πρώτα
καλύτερο τον κόσμο για αυτή τη νέα αθώα ζωή;
Ή έστω, γιατί δεν προσπαθήσατε πρώτα
να γίνετε καλύτεροι εσείς σαν άνθρωποι
Διαφορετικοί, έντιμοι, μοναδικοί, δημιουργικοί
Για να μην δημιουργήσετε απλώς ένα ομοίωμα
αλλά κάτι καινούριο που να γεμίζει ελπίδα τον κόσμο
Ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν της κύησης!
Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της φύσης!
Εκεί θα έπρεπε να επιστρέψει, να γεννά και να μεγαλώνει
κι όχι να γεννιέται στα ψυχρά κτίρια που μυρίζουν χημικά
όπου η ασφάλεια του τοκετού, εξαρτάται από την κοινωνική σου θέση
και άρα από την οικονομική σου ευχέρεια!
Η απόλυτη απόδειξη πως σε ότι και να πιστεύεις
το χρήμα είναι ο πραγματικός Θεός σου!
Η γυναίκα είναι ότι περισσότερο αγάπησα στη ζωή μου
Για να παραμείνει η αγάπη μου προς εκείνη άφθαρτη στο χρόνο
δεν θέλησα να παντρευτώ ποτέ!
Γιατί ο γάμος όπως τον εννοούν οι άνθρωποι, είναι δέσμευση
Μόνιμη στέρηση από τις χαρές της ζωής
σκλαβιά, που δεν ευδοκιμεί η αγάπη, και γίνεται ρουτίνα
Και η συνήθεια δημιουργεί μόνο νεκρούς ανθρώπους!
Οι δυστυχισμένοι γονείς, ξέρουν μόνο να ικανοποιούνται
από τις ζωές των παιδιών τους
Γίνονται απαιτητικοί, υπερπροστατευτικοί, σχεδόν ανήθικοι!
και δεν πρόκειται να χωρίσουν
τουλάχιστον ώσπου να μεγαλώσουν τα παιδιά
Τα οποία θα μάθουν με τη σειρά τους το λάθος των γονιών τους
όπου θα το επαναλάβουν εύκολα
με την ελπίδα να ξεφύγουν από τη δική τους δυστυχία
δημιουργώντας μια άλλη!
Τόση βιασύνη για το τίποτα!
Η αγάπη που βασίζεται απλώς στην ελπίδα, δεν καρποφορεί
Παρά γίνεται μίσος που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα
από την αποτυχία τους να μετατρέψουν έναν σύντομο έρωτα
σε μια βέβαιη και αμοιβαία αγάπη!
Γίνεται το σκοτάδι μόνιμη ωδή της ψυχοσύνθεσης μας
Το φώς, μια στιγμή που δεν καταλαβαίνουμε αν έλουσε κάποτε τα πρόσωπά μας
Ακόμη και τώρα που πλησιάζει η στιγμή του θανάτου μου
αυτές οι σκέψεις τη γαλήνη δεν με αφήνουν να βρω
Γιατί δεν παντρεύτηκα ποτέ, και μόνος τώρα το θάνατο κοιτάζω στα μάτια
αντί να μου κρατά το χέρι μια γυναίκα τρυφερά
κάνοντας το τελευταίο μου ταξίδι γαλήνιο και υποφερτό
Θέλησα στη ζωή καμιά να μη μου λέει τι να κάνω
και τώρα πληρώνω με το βάρος της μοναξιάς μου
την ικανοποίηση πως έζησα ελεύθερος και μόνος
Ωραίο προνόμιο η ελευθερία!
Μοιάζει περισσότερο με την πώληση της ψυχής σου
που αφελής και χωρίς να βλέπεις το αύριο τι θα φέρει
Ξέροντας μόνο την αναγκαιότητα της στιγμής
υπογράφεις για το ξεπούλημα της ύπαρξής σου
χωρίς τους όρους να διαβάσεις
Μα πάντα τα λάθη είναι της βιασύνης
κι ο καθένας στα νιάτα του νομίζει
πως έχει όλη τη ζωή μπροστά του
Χωρίς σοφία, κοιτά μονάχα τα προνόμια του
Ώ εγωιστικό παραλήρημα, πόσο κακό μας κάνεις!
Δεν λέω πως είναι σωστός τελικά ο γάμος
γιατί οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι ακόμα για αυτό
επειδή δεν έκαναν τον κόπο πρώτα ελευθερία να αποκτήσουν
Χωρίς όρους, δεσμεύσεις και δολοφονικές συνήθειες
ο άνθρωπος είναι ικανός να ευτυχίσει!
Αντίο!

11/9/11:

Μόνος, και κοντά μου μόνο η θάλασσα
Περπατώ στοχαστικός ακούγοντας
τις συμβουλές της εσωτερικής μου φωνής
Τα γυμνά μου πόδια νιώθουν τη θάλασσα,
τα χαλίκια, και την άμμο
Πατώ τα αποτσίγαρα του πολιτισμού τους!
Για μένα όλος ο κόσμος είναι εδώ!
Θα ήθελα μόνο μια γυναίκα
για να πατώ μαζί της τα αποτσίγαρα!
Αλλά και για να μου κρατά συντροφιά
πλάι στο ελαφρύ κύμα
κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι
Τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας άντρας από τη ζωή του
εκτός από τη γνώση και τον έρωτα;
Τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος
Εκτός από κατανόηση και δημιουργική επάρκεια;
Τα κύματα δεν είναι εδώ για να μου απαντήσουν
αλλά για να με δοκιμάσουν
βασανίζοντας με, με αυτές τις ερωτήσεις!

18/9/11:

Το καλοκαίρι σιγά – σιγά απομακρύνεται
σαν μια ανάμνηση που θέλεις να ξεχάσεις
Μια αργή ψυχοφθόρα διαδικασία
επώδυνη για το σώμα όσο και για την ψυχή
Μα στην πραγματικότητα δεν είναι το καλοκαίρι
που θέλεις να ξεχάσεις
Αλλά εκείνες οι δύσκολες στιγμές
που συνδέουν την εποχή με τον πόνο
Όχι πως θέλησες ποτέ το κάθε καλοκαίρι σου
να είναι και μια επώδυνη ανάμνηση
Αλλά τι ειρωνεία!
Που στην εποχή των παιδικών
και εφηβικών αναμνήσεων σου
Δεν μπορεί πια να προστεθεί
ούτε ένα ευχάριστο γεγονός
όπως ο έρωτας!
Η ζέστη του καιρού
φέρνει κοντά σου μόνο τη θάλασσα
αντί τους ανθρώπους
Όχι πως εκείνη δεν είναι μια καλή φίλη
αλλά όπως και να έχει
ανήκεις στους ανθρώπους!

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας του Γεώργιου Σουρή

Συλλεγέντα καὶ ἀναρτηθέντα ἐπὶ τῇ πανηγυρικῇ ἐλεύσει τοῦ ΔΝΤ
Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ
᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
κα
ὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
ν
ἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμε
ῖο δίχως χρήματα
κα
ὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
κα
ὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι
ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τ
ὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;
* * *
Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρ
ὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.
* * *
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
ο
ἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δ
ὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
* * *
Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε κα
ὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.
* * *
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε
ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
* * *
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτ
ὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
* * *
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστ
ὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
α
ὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δ
ὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
* * *
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθ
ὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι
ὅλα τὰ ξέρει.
Κι
ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μπο
ῦφος καὶ ἀλεποῦ.
* * *
Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τ
ὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσάν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σ
ὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
ν
ὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στ
ὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό
῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
* **
Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Οι στίχοι του τραγουδιού Asi esta la cosa που ακούγεται στο ντοκιμαντέρ Argentina's Economic Collapse, από το Hip Hop σχήμα Actitud Maria Marta.

Asi estan las cosas partida pervertida la vida degustando
la mierda
que la misma mierda nos convida en vida decida
haciendole frente a esta penitencia muestra miseria
humna ante nosotros con tanta evidencia

se me anudo el corazon para poder sobrevivir , viviendo
para salvar solo mi propio pellejo aaaa ay com el alma se
me va

ya te dije que no opines que no pineses no protestes no
te pongas no te opongas entenderlo es lo definitivo no
lo intentes ni te interpongas
si hagas lo que hagas en definitiva nada tiene sentido digo
si todo en esta vida a sido decidido
en este plan siniestro configurado para fines apocalipticos
ser insensible es el requisito para nuetro exterminio en masa
son tiempos en que los metodos de aniquilación no son los mismos
ya no nos desaparecen ahora lo hacemos nosotros mismos
dandonos pequeños espacios de expresión sin respuesta
volviendonos una protesta que a nadie molesta
como esta como esta
domesticados como leones de circo neutralizados paralizados
pero que nos pasa que no nos despertamos
vamos
al carajo yo me rajo en argentina no hay trabajo
la dignidad humana va cayendo cada vez mas bajo
no hay atajo y esto ya se derrumba
y esto pende de un hilo
y nisiquiera notamos la diferencia
entre estar muerto o vivo digo sigo señores no me dedico
a cerrar
el ocico
pero tampoco vocifero los miedos
que por ahi andan como roedores
ellos no son los vencedores
traigo mi tambor para que te incorpores a donde estan esos
que dicen tener tantos cojones

como un cuetazo en los huevos
aqui molestando de nuevo
patriotas compatriotas dando guerra al mundoe entero con esmero

saconeando reacciones reas de todo aquel que tenga dudas
a ser parte de esta lucha que con nosotros aqui se renueva

se me anudo el corazon para poder sobrevivir
viviendo para salvar solo mi propio pellejo asi
aaaaaa el alma se me va

se inflama la llama adentro hay para mi es un infierno
ni me levanto
ni me duermo
en esta pesadilla todos somos prisioneros
parteros dando a luz a nuestros temores mas profundos
moribundos dando tumbos escondiendo la cabeza como el avestruz seguimos pasando de mano en mano
esta nuestra propia cruz con pura sulfura dura de tanta
podredumbre esta locura
se a transformado en una muy mala costumbre
porfavor ue se bislumbre una luz que nos alumbre
una luz que como jesus reviva y que nos haga volar libres
como pajaros
y nos despierte de nuestra propia tumba
como tambien lo hizo con lazaro
lo bueno lo maximo
quien nos dara el diagnostico
todos aqui esperando el proximo pronostico
de esta realidad que en verdad se ha levantado y ya nadie
la controla
y que coomo perros terminamos mordiendo nuestra
propia cola ola en esta bataola
uno ya no es un espejismo es el reflejo de uno mismo
asi funcionan nuestros tiempos del
esceptisismo

iluminalo al que no pueda despertar
iluminalo para nosotros la gente
yo digo que no hay que esperar al destino
un milagro que baje a la tierra

yo creo en lo que hago y en lo que digo
por eso sigo lo intento
penetrando en con mi lirica en lo mas hondo y profundo
de tu pensamiento
y si penetra por otro orificio no es mi culpa
lo siento la vaselina no te la puse yo
te la pusiste solito hace tiempo.

si no estan vien algunas palabras lo siento es que no
les entiendo

Η καρδιά μου έγινε σκληρή
για να μπορέσω να επιβιώσω
Να ζήσω ώστε να γλιτώσω το πετσί μου
που είναι το μόνο που μου απέμεινε
Η ψυχή μου χάθηκε

Μην σκέφτεσαι
Μην διαμαρτύρεσαι
Μην κάνεις τίποτα
Μην ασχολείσαι
Έτσι και αλλιώς
δεν έχει σημασία
Οι ζωές μας είναι προκαθορισμένες
σ’ αυτή την αποκαλυπτική κωμωδία
Μας κατευθύνουν όλους
στο ίδιο σφαγείο
Δεν μας εξοντώνουν πια
με τον κλασικό τρόπο
Τώρα μας ζητούν απλά
να εξαφανιστούμε
Να ρωτάμε απλά ερωτήσεις
στις οποίες δεν θα απαντήσει κανένας
Να διαμαρτυρόμαστε
χωρίς να ενοχλούμε κανέναν
Εξημερωμένοι
Εξουδετερωμένοι
Παραλυμένοι
Πότε θα ξυπνήσουμε;
Δεν υπάρχει δουλειά
Δεν υπάρχει ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Όλα κρέμονται σε μια κλωστή
Ποια είναι η διαφορά
μεταξύ ζωής και θανάτου;
Αρνούμαι να βγάλω το σκασμό
Δεν είμαι εδώ για να
αποδεχθώ τα κακά νέα
Δεν νίκησαν ακόμα,
Οπότε διάλεξε:
έχεις αρχίδια ή όχι;
Άκουσέ με
Δεν φοβάμαι να τους εναντιωθώ
Και προτρέπω όλους
να ενωθούν μαζί μας
στον αγώνα μας

Η καρδιά μου έγινε σκληρή
για να μπορέσω να επιβιώσω
Να ζήσω ώστε να γλιτώσω το πετσί μου
που είναι το μόνο που μου απέμεινε
Η ψυχή μου είναι ένα άδειο κέλυφος
Χρειάζομαι ένα θαύμα
για να μας κάνει να ξυπνήσουμε
Χρειάζομαι ένα θαύμα
για να μας κάνει να ξεσηκωθούμε
Μην περιμένετε τίποτα
από τη μοίρα
Χρειαζόμαστε ένα σεισμό

Θα μιλάω και θα αντιδρώ,
δεν θα σταματήσω ποτέ
Η ποίηση μου
θα διαπεράσει τις ψυχές σας,
και αν περάσει σε λάθος τρύπα,
να βάλεις βαζελίνη φίλε…

Η καρδιά μου έγινε σκληρή
για να μπορέσω να επιβιώσω
Να ζήσω ώστε να γλιτώσω το πετσί μου
που είναι το μόνο που μου απέμεινε
Η ψυχή μου είναι ένα άδειο κέλυφος




Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

28/4/11:

Κοιτάζω γύρω μου τις μεγάλες πολυκατοικίες
Τα άθλια διαμερίσματα, κρύβουν τους ανθρώπους
Ακούω καθημερινά μονότονες ιστορίες
Τα όνειρα που χαθήκαν για τους κοινούς τόπους

Μορφάζω στους δίπλα μου, κάνω τα πιο φθηνά αστεία
Ξέρω πως η μέρα μου κάποτε θα τελειώσει
Θα στρώσουν τα κρεβάτια τους όπως κάναν στη θητεία
Καμιά θερμή επιθυμία δεν θα τους σώσει

Πάνε κάθε μέρα στις δουλειές τους σέρνοντας τα πόδια
Οι συνετοί τουλάχιστον, πρέπει να ουρλιάξουν
Περνάνε την βαριά πόρτα μαζί σαν σφαγμένα βόδια
Τα καθιερωμένα τρέμουν πως θα τους αλλάξουν

Οι διαμαρτυρόμενοι θα καταπιούν την οργή τους
Οι δειλοί τον εαυτό τους πρέπει να μισήσουν
Οι ρουφιάνοι ξέρουν πως είναι ολότελα δικοί τους
Με τα ψιλά γράμματα θα τους χρησιμοποιήσουν

Ύστερα από υπερωρίες θα γυρίσουν σπίτι
Στην τηλεόραση θα δουν πολλές μαλακίες
Κανείς τους δεν ξέρει ποιος είναι, τι ακριβώς του λείπει
Τους αρκεί να κάνουν οικογένειες τις ανίες

Αν καταφέρουν να ξεκουραστούν, έχει καθιερωθεί
Πως να ξοδέψουν το χρόνο τους, για να ψωνίσουν
Ο καταναλωτικός άνθρωπος ξέρει πως να ντυθεί
Και στα τυφλά θέλουν να τον κοινωνικοποιήσουν

Κάθε Σάββατο για να διαδώσουν τον εγωισμό τους
Θα επιδεικνύονται με το αυτοκίνητο
Υπερηφανεύονται για τον ευτελή κορεσμό τους
Και πως απόκτησαν το μεγάλο ακίνητο

Δέσμιοι στις μαίες τράπεζες, λάτρεις του Θεού-Χρήματος
Αφιερώνουν τη ζωή μόνο στον εαυτό τους
Γυαλίζουν σχολαστικά το μάρμαρο ενός μνήματος
Αφοσιώνονται αποκλειστικά στο σκοπό τους

Αν κάποτε τους ρωτήσεις για τον προσωπικό χρόνο
Θα πουν πως δεν προλαβαίνουν καν να απαντήσουν
Έχουν πολλές υποχρεώσεις και προβλήματα μόνο
Την τέχνη που αγάπησαν θα την λησμονήσουν

Για την φτώχια ξέρουν μονάχα να παραπονιούνται
Στα γήπεδα τις Κυριακές, βρίζουν να ξεσπάσουν
Δακρύζουν μπροστά σε εικόνες καθώς νέοι θυμούνται
Πώς τότε σκεφτόντουσαν τον κόσμο να αλλάξουν