Γενέθλια 2010:

Δεν γεννήθηκα το έτος 1981!

Οι άνθρωποι ανόητα τον χρόνο μετρούν

ενός άγνωστου ακόμα κόσμου

που πριν τον ανακαλύψουν

θα τον έχουν κιόλας λησμονήσει!

Γεννήθηκα πριν από 29 χρόνια!

Κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Η αφέλεια δημιουργεί την παραδοξολογία

και τους ευκολόπιστους!

Η συνήθεια δημιουργεί τους κοινότυπους

και τις επαναλήψεις!

Όμως η σχιζοφρένεια δημιουργείται

από τη σφοδρή σύγκρουση

της πραγματικότητας με τη φαντασία

δημιουργώντας τέχνη!

Στην ίδια ένταση που εκρήγνυται

ένας αστέρας και δημιουργεί τον κόσμο!

Έχοντας την καρδιά γεμάτη πάθη

και το νου βυθισμένο στην επιμονή

για κάποιον ευγενικό σκοπό

μπορώ ύστερα να κοιμηθώ ήσυχος

αφήνοντας τα χρόνια να περνούν

καθώς οι άνθρωποι λένε!

Δεν γεννήθηκα στον χρόνο που ονομάσατε εσείς!

Γεννήθηκα πριν από 29 χρόνια και ήταν καλοκαίρι!

Το θυμάμαι γιατί είχε ζέστη

και ο κόσμος μου φάνηκε ασφαλής και ζεστός

όπως στην κοιλιά της μάνας μου!

Στην πορεία της ζωής μου έμαθα πολλά πράματα

Πως η νωθρότητα που δικαίωμα ανθρώπινο είναι

έγινε δουλεία!

Και πως ο έρωτας που προνόμιο ανθρώπινο είναι

έγινε μονοτονία!

Ακόμη και η δημιουργία έγινε συμφέρον!

Πάλλομαι ανάμεσα στο πραγματικό και το δίκαιο

Το πραγματικό έχει την όψη του ιδανικού

και με παρασύρει

Το δίκαιο μοιάζει με τη φαντασία

και με πλαισιώνει

Όμως η ζωή δε μοιάζει με τα χρόνια!

Ακόμη και αυτή η έννοια αλλοιώθηκε

της έδωσαν τη μορφή της υποχρέωσης!

Ένα γερασμένο πρόσωπο σχεδόν νεκρό.

Γνωρίζω όμως το πιο σημαντικό για μένα!

Πώς γεννήθηκα πριν από 29 χρόνια

και πως μου αρκεί έστω μια αλήθεια

για να ξεκινήσω τη ζωή μου!

7/5/10:

Όλη η ομορφιά του κόσμου

αντικαθρεφτίζεται στο χαμόγελο μιας γυναίκας!

Ο άνδρας ζει για να την κοιτάζει με τον ίδιο τρόπο

που παρακολουθούν οι εραστές, ύστερα από την πρώτη τους νύχτα

εκστασιασμένοι  την ανατολή του Ήλιου!

Μόνο μπροστά στο χαμόγελο αυτό ο άνδρας ξεχνά

ακόμη και την ομορφιά της φύσης!

Γίνεται η αιτία για να τριγυρνά σαν τους μεθυσμένους

οπουδήποτε, χωρίς να έχει τη συναίσθηση του χρόνου.

Γίνεται η αιτία για να δημιουργήσει από το τίποτα

το λόγο  της ύπαρξης!

Το πιο αδύναμο σημείο του άνδρα

είναι ταυτόχρονα η κρυφή του δύναμη!

Διότι μπροστά στη θέα του χαμόγελου αυτού

μπορεί δειλά μερικές φορές να κατεβάζει το κεφάλι

έχοντας στην καρδιά χιλιάδες επιθυμίες.

Αλλά παράλληλα σε οτιδήποτε του σταθεί εμπόδιο

για να τις κάνει πράξη, βρίσκει μια ανεξήγητη, υπέροχη θέληση

για να το καταρρίψει ύστερα

όπως διαλύονται τα παιδικά κάστρα πάνω στη βρεγμένη άμμο

από την επιμονή της θάλασσας και του ανέμου!

3/4/10:

Ο έρωτας είναι πόνος.

Εκείνη περπατά γεμάτη υπερηφάνεια

(Δεν κοιτάζει ποτέ κάτω!)

Είναι σίγουρη για την ομορφιά των χρωμάτων της

Τα πλούσια μαλλιά της, τις καμπύλες και τα στήθια της

Τις γεμάτες χάρη κινήσεις της

Την απαλότητα του σώματος της και των χεριών της

Είναι τόσο σίγουρη που συχνά ξεχνά…

Ξεχνά πως ο έρωτας κερδίζεται και με τον δικό της αγώνα!

Αφήνοντας στον άνδρα όλο το βάρος!

Ξέρει πως είναι ίση και το εκμεταλλεύεται!

Ένας πετυχημένος άνδρας την πλησιάζει

Φορά επώνυμα ρούχα έχει καινούριο αυτοκίνητο

Είναι εξοικειωμένος με την συμπεριφορά της

Τα δικά της ενδιαφέροντα μες τη ζωή

Τον τρόπο που μιλά και που φέρεται

Την ακολουθεί παντού και την κάνει να νομίζει

Πως την καταλαβαίνει

Εκμεταλλεύεται αυτό το προνόμιο

Για να μπει μέσα της και ύστερα να την αφήσει!

Και γυρνά ξανά στις συνήθειες του!

Μόνη, θλιμμένη, με δάκρυα στα μάτια

Στο κρεβάτι που ενώθηκε μαζί του

Σφίγγει σφιχτά το μαξιλάρι

Δεν βγάζει λέξη!

Φάνηκε αδύναμη!

Ένας άλλος άνδρας, την πλησιάζει με σεβασμό

Την κυνηγά όποτε την δει στο δρόμο

Είναι απλός και λιτός στον τρόπο που ντύνεται

Προσπαθεί να μάθει για αυτήν

Κάποια στιγμή όταν καταφέρει να της μιλήσει

Νιώθει ήδη για εκείνην κάποια αισθήματα

Στην πρώτη ευκαιρία παίρνει το θάρρος

Και της κρατά τα χέρια

Αφιερώνοντας της στίχους

Με ένα αβέβαιο χαμόγελο στα χείλη

Εκείνη τραβά τα χέρια της απότομα!

Τον ταπεινώνει και τον βρίζει

Φεύγει και νιώθει νικήτρια επειδή δεν την νίκησε!

Περήφανη και ανόητη γυναίκα!

Το μόνο που σε κάνει να νιώθεις δυνατή

Είναι που μπορείς να κάνεις αυτόν τον άνδρα σκουπίδι!

Κοίταξε τον στα μάτια πιο προσεκτικά

Τη στιγμή που σου εκδήλωνε τα αισθήματα του

Να είσαι βέβαιη πως εκείνος την επόμενη μέρα

Θα βρισκόταν ακόμη δίπλα σου!

Με μια αγκαλιά γεμάτη λουλούδια θα σε καλημέριζε

Για να σε ευχαριστήσει για όσα του πρόσφερες

Εκείνος που είναι αυτό που δείχνει

Αξίζει να του δώσεις σημασία!

Δεν είναι ένας ανόητος ρομαντικός

Μην τον απομακρύνεις επειδή

Δεν θέλει να φέρεται όπως εσύ!

Είναι άνδρας και έχει διαφορετικές ανάγκες

Θέλει να ζωγραφίζει, να γράφει

Να παίζει μουσική, να πλάθει τον πηλό

Είναι ερωτευμένος με την δημιουργία!

Είναι ερωτευμένος και με εσένα!

Και σίγουρα θα προσπαθήσει

Να αποτυπώσει τον έρωτα σου στον καμβά

Στο χαρτί, στις νότες, στο άγγιγμα!

Ολοκληρώνεται με αυτό τον τρόπο

Φίλησε τον με συγκίνηση στα μάτια!

Ο άλλος δεν σου άξιζε!

Ήξερε μόνο αυτά που ξέρεις εσύ!

Μόνο και μόνο για να σε κάνει να νιώσεις σίγουρη

Για να νομίζεις πως μπορεί να σκέφτεται όπως εσύ!

Ο αληθινός άνδρας όμως ξέρει πως είναι αδύνατο αυτό!

Γι’ αυτό παραμένει ο εαυτός του

Όχι επειδή σε απορρίπτει!

Γυναίκα! Τώρα ξέρεις!

Ο έρωτας είναι πόνος!

Ένας πόνος που πρέπει να μοιραστεί ισάξια

Και στους δύο!

Οι ποιητές και ο κόσμος

Ο κόσμος μας δημιουργήθηκε με σύνορα

(Τα σύνορα τα δημιούργησαν όσοι δεν αγαπούν το κόσμο!)

Να χωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες

Ο κόσμος μας σε κάποιους ανήκει

Αντί να μην ανήκει σε κανέναν

Παρά μόνο σε όσους νιώθουν πως τους ανήκει

Με τη δύναμη της αγάπης τους

Με τον ίδιο τρόπο που αγαπά ο Ήλιος το καλοκαίρι!

Ο κόσμος μας έχει καλλιτέχνες κάθε είδους

Υπάρχουν ποιητές που κι εκείνους τους χωρίζουν

Σε έθνη, κοινωνίες, παραδόσεις, ιστορία

Όλοι εκείνοι ξεχνούν το πιο σημαντικό

Πως δεν χωρούν στα σύνορα το όνειρα!

Όπως η φαντασία δε χωρά μες τις οθόνες!

Οι γνήσιοι ποιητές ξεχνούν τα σύνορα όταν γράφουν ποιήματα

Δεν κουβαλούν τις βαριές αλυσίδες στης φαντασίας τους τα ιερά καταφύγια

Μα δεν ξεχνούν πως ο κόσμος είναι λάθος να χωρίζεται

Όχι βέβαια από πολιτικές βρώμικες αντιλήψεις!

Αλλά από καθαρές συνειδήσεις!

Βλέπουν τον Ήλιο και τον δοξάζουν με ένα στίχο!

Το φεγγάρι και νιώθουν πως το φώς του θα τους ταξιδέψει στο άγνωστο

Τη θάλασσα, τα βουνά, τα λιβάδια, τα χωριά, τα πλατάνια

Και νιώθουν πως είναι σπίτι!

Τα σπίτια τους δεν έχουν πόρτες κλειδωμένες από μέσα

Τα παράθυρα τους είναι πάντοτε ανοιχτά!

Ξέρουν πως χρειάζονται τη μοναξιά κι όχι την απομόνωση!

Κοιτούν ένα πεύκο στο δάσος και λένε πως είναι ο Θεός!

Κάτω από τη σκιά του γράφουν την αφιέρωση για την αγαπημένη τους πάνω στον κορμό του

Τα ποιήματα πάνω στο χαρτί, στις γύρω πέτρες ξύνουν τα αρχικά τους

Ανέχονται ακόμη και να περπατούν πάνω στα πεζοδρόμια των πόλεων

Όλος ο κόσμος τους χωρά γιατί εκείνοι ανήκουν στον κόσμο!

Ακόμη και τα φανάρια δείχνουν πάντα πράσινα

Κι όταν τις διασταυρώσεις περνούν, τα αυτοκίνητα στέκουν υπομονετικά για να περάσουν

Τους δέχονται και τα λιμάνια με τα μολυσμένα νερά τους!

Όταν τις νύχτες αναπολώντας το παρελθόν, περπατούν ανάμεσα από τα κότερα και τα αυτοκίνητα, απομακρυσμένοι από τις διασκεδάσεις, το βλέμμα τους πάντα είναι στραμμένο εκεί ψηλά!

Μπορεί τα φώτα της πόλης να είναι ικανά να κρύψουν τα αστέρια, αλλά ο ποιητής ξέρει πως υπάρχουν!

Ίσως να τον κοιτούν περίεργα που περπατά μόνος μες το σκοτάδι

Να έχουν την εντύπωση πως είναι μόνος και απελπισμένος

Όμως ο ποιητής ενώ μοιάζει νικημένος ποτέ δεν είναι!

Ούτε νικητής, ούτε νικημένος! Είναι απλώς ο εαυτός του!

Θα με ρωτήσουν γεμάτοι απορία όσοι διαβάσουν αυτούς τους στίχους

Είναι απλή ασχολία η ποίηση;

Η ποίηση είναι απλή όσο σύνθετος είναι ο κόσμος!

Η ομορφιά του αντανακλάται στο πρόσωπο ενός ποιητή

Με τον ίδιο τρόπο που η θάλασσα αντανακλά τα σύννεφα!

Ο κόσμος μας είναι τόσο όμορφος που ακόμα και έναν ποιητή μπορεί να αγκαλιάσει!

25/9/09

Ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από την επιθυμία

να παραμένεις νέος!

Ο νέος άντρας γεμάτος ενέργεια

κάνει τόση υπομονή

ώστε να νομίζει πως υπερβαίνει τον ίδιο του τον εαυτό

Η γυναίκα είναι πάντα εκεί!

Στις απόκρυφες περιοχές του μυαλού του

Του δίνει τη δύναμη που χρειάζεται

μυστικά χωρίς να φαίνεται ποτέ

Ύστερα από κάθε βαθύ στοχασμό

που ο άντρας κατανοεί την πραγματικότητα του κόσμου

Ύστερα από κάθε προσπάθεια του

να αντιμετωπίσει τον κόσμο

Η γυναίκα είναι εκεί για να του προσφέρει ξεκούραση

μέσα στα μακριά της μαλλιά και τα ζεστά της χέρια

Για να τον κάνει να νιώσει για λίγο ξανά παιδί

Κι ύστερα από το παιχνίδι

να του προσφέρει το λυγερό κορμί της!

Εκείνος την κάνει να αισθάνεται ασφάλεια μέσα στα χέρια του

Αυτή είναι η ανταμοιβή για την υπομονή του!

Και της γυναίκας η ανταμοιβή είναι η επιμονή του άντρα

να την κάνει να νιώσει το τρέμουλο της ηδονής!

Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση του άντρα

είναι να κάνει τη γυναίκα να νιώσει ζωντανή!

Το μόνο που επιθυμεί ο δημιουργικός άντρας

είναι να τον καταλαβαίνει η γυναίκα

Να είναι η πρώτη που θα δει το έργο του

και να του δώσει το θάρρος να συνεχίσει

Είναι το συμπλήρωμα του εαυτού του!

Η επιβεβαίωση από εκείνη

είναι το φάρμακο από την αρρώστια της ζωής!

Ο άντρας έτσι νιώθει πως είναι ικανός για όλα!

31/12/09:

Οι εραστές τρέχουν σαν ανέμελα παιδιά

πάνω στην υγρή άμμο κάθε καλοκαίρι

Παίζουν για να εξιλεώσουν την έγνοια της ενηλικίωσης

με την άγνοια των αναμνήσεων τους
Η γυναίκα αφήνει τον άνδρα σχεδόν πάντα

να την πιάσει πρώτος από τη μέση
Τη ρίχνει κάτω γελαστός με ένα βλέμμα ακατανόητο για εκείνη

μα γεμάτο ερωτισμό
Το νεανικό της κορμί λυγίζει αισθησιακά

μα τα χέρια του άνδρα αγγίζουν πρώτα το πρόσωπο της
Φιλιά πλάι στο κύμα, στη δύση του Ηλίου μοιάζουν

με αποχαιρετιστήριες επιστολές των υποσχέσεων τους
Το πρωί ποιος ξέρει αν θα υπάρξει ποτέ ξανά αυτή η στιγμή

που τον έρωτα γέννησε πλάι στον παφλασμό της θάλασσας
Τα χέρια σφίγγουν τρυφερά

δάκρυα στα μάτια του άνδρα προδίδουν

το αδύνατο σημείο του
Που πάντα η γυναίκα -αν είναι έξυπνη-

θα το εκμεταλλευτεί για να δώσει πρώτη το φιλί της!
Αλλά ο άνδρας αν είναι ποιητής

θα θελήσει μέσα από τον έρωτα του απρόσμενα το θάνατο!
Για να μην έρθει ποτέ η στιγμή που θα ξεχάσει

όσα εκείνα στη ζωή του έχουν αξία
Ίσως κρατήσει το χέρι της γυναίκας με τα δυο του χέρια

και το φιλήσει όπως αποχαιρετίζουν τους νεκρούς οι ζωντανοί
Τίποτε δεν είναι σίγουρο, και δεν είναι συνετό τα μελλούμενα

να δημιουργούμε με τις πράξεις μας
Τον χρόνο πρέπει να αφήνουμε να κυλά

όπως η φύση τον έχει ορίσει

κι η μέρα να διαδέχεται τη νύχτα
όπως ο έρωτας το θάνατο!

Ακόμη και τη μέρα που γνώρισες τον άνθρωπο

που έπρεπε να αγαπήσεις
Με σιγανά τα βήματα σου, για να μην τον ξυπνήσεις

με δάκρυα στα μάτια σου θα τον εγκαταλείψεις!
Τότε μόνο ο έρωτας σου είναι αληθινός!

Τότε μόνο ο πόνος σου είναι ικανός

να γεμίσει με την επιθυμία της δημιουργίας!
Μη κάνεις πίσω, μη κοιτάς τις μνήμες σου

που μοιάζουν με προσωπογραφίες κατάρων της νύχτας!
Συνέχισε να νοσταλγείς και την επιθυμία σου να νικήσεις

που σε θέλει σκλάβο της ηδονής!
Η απελευθέρωση βρίσκεται πάντα στο χείλος του γκρεμού

κι εσύ έτοιμος να είσαι για να πέσεις στο άγνωστο!
Δεν έχει επιστροφή η απόφαση σου αυτή!

Δεν είναι η μόνη απόφαση που πρέπει να πάρεις!
Κοίταξέ πίσω σου ίσως να δεις δυο μάτια λαμπερά

που τη νύχτα με μυστήριο γεμίζουν!
Κοίταξε! Η σκιά αν έχει το σχήμα της γυναικείας μορφής

κάνε αμέσως πίσω!
Τρέξε προς εκείνη χωρίς ίχνος φόβου

πάνω στο πρόσωπο σου!

Μη διστάσεις στη θέα του αγνώστου!
Σίγουρα είναι εκείνη που απαρνήθηκες

γιατί επιθύμησες της ζωής το δύσκολο δρόμο!
Είναι η απόδειξη πως σε αγαπά πραγματικά

έφθασε ως εδώ για να σε σταματήσει!
Αυτός ο δρόμος που νόμιζες

ότι είναι φτιαγμένος μόνο για σένα είναι ψέμα!
Διότι πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα

να σε ακολουθήσει ότι είναι αληθινό.
Τώρα προχώρησε μαζί της

κοίταξε απλώς πίσω σου για να κατανοήσεις
Πώς τίποτα δεν έχει τέλος δίχως τον έρωτα σου!

20/2/09:

Να περιφέρεται η ψυχή σου σαν μνήμη

ανάμεσα από καιρούς κιόλας λησμονημένους

Χρόνια που δε θα γυρίσουν πίσω

Της παιδικής ανεμελιάς

της εφηβικής αγωνίας

και τα πρώτα της ενηλικίωσης

τη διστακτική γνώση.

Ώ πραγματικότητα! Μόνιμη ανατριχίλα!

Τρίξιμο δοντιών, πνιγμένες κραυγές της νύχτας

ξεσπάσματα άνευ λογικής και ξάστερης ουσίας.

Είναι η ζωή μια σκοτεινή παράλογη πορεία

σε ένα δρομάκι σε κάποιο δάσος

που έχασες τη μούσα.

Κυνηγάς το όνειρο για να αποκτήσεις αξιοπρέπεια
σέρνοντας τα πόδια σου νεκρά.

Δεν είναι η ανεμελιά μέρος της ύπαρξης μας!

Δεν είναι ποτέ το όνειρο, αυτό που πρέπει να’ σαι!

Έτσι μας έμαθαν στους καιρούς που ζήσαμε
ζητώντας απαντήσεις

από στόματα που μύριζαν σαπίλα!

Να! Κοιτάξτε εδώ ένα λουλούδι βγαίνει

από το χώμα που πατάς αυτό το ευλογημένο
Να σου θυμίζει πως η ζωή είναι επιστροφή στις ρίζες

μονάχα όταν έτοιμος κοιτάξεις τα μελλούμενα

σβηστά σαν κεριά, που θα’ ρθουν χρόνια.

Έτοιμος να’ σαι για τη λύπη!
Θα την αναγνωρίσεις!

Με την αλήθεια μοιάζει!

Γυναίκα είναι όμορφη δειλά που σε κοιτάζει!

Θα σου χαρίσει του έρωτα το δώρο της ζωής

κι ύστερα να πειστείς πως είσαι έτοιμος

για αυτό που σε προετοιμάζει!

Ο θάνατος είναι βαρύς

μονάχα πίσω σαν κοιτάξεις

όλα όσα έχτισες με τον ιδρώτα της ψυχής σου

και καταλάβεις πως πια δεν σου ανήκουν!

Πρέπει να χάσεις το Εγώ σου!
Έτσι τεράστιο που είναι

πέφτει η σκιά του απάνω σου

τρομερή σαν της ηδονής το ρίγος

για να σε εξουσιάζει!

Είναι μια μοιρασιά η ζωή με αυτούς που αγαπούμε

Ας τους χαρίσουμε λόγια όμορφα

και τα ποιήματα μας δυνατά να τους τα πούμε

Γιατί είναι αγάπη η ποίηση

και ζωής χάρισμα οι τέχνες

Ας ξεγελάσουμε τη πλήξη των ημερών μας

και νόημα να δώσουμε σε όσα θέλουμε να ζούμε!

3/2/08:

Θα αναπολήσω τις χαμένες αναμνήσεις του μυαλού μου

και θα πορευτώ προς τη σιγουριά της ζωής

Ανέπαφος, Άφοβος, Απόρθητος!

Τα σπάνια αρώματα της τέχνης που με πνίγουν

θα γεμίσουν την κάμαρα σαν προσευχή τη νύχτα

που ένιωσα πιο μόνος κι από τη σιωπή!

Κοιτώ τα αστέρια που είναι θολά

και μοιάζουν πια ξένα

σαν Όνειρα, Ελπίδες, Φαντασιώσεις,

ελπίζοντας πώς μια γυναίκα θα με ξυπνήσει το πρωί

με γλυκά φιλιά και στίχους τόσο εύθυμους

σαν τις αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας.

Έτσι πια δεν θα με ενδιαφέρει αν αυτό το σώμα

σαπίσει όπως τα φύλλα του φθινοπώρου.

Εφόσον θα έχω ζήσει τη στιγμή

θα μου είναι άχρηστη η λίγη αθανασία!

Λεπτά κομψά χέρια, αγκαλιάστε τον κόσμο μου

Χείλη γλυκά φιλήστε τις σκέψεις μου

Κι ύστερα με την ψυχή ανώφελη

τη ματαιότητα θα χλευάζω πονηρά.

Μου αρκεί η ποίηση!

Μου αρκεί ο λόγος που πονά όσο η ειλικρίνεια!

Έν αρχή ήν ο λόγος!

Όλα τα άλλα ακολουθούν βαριεστημένα

τόσο καθυστερημένα, ώσπου γίνονται ανούσια.

Πρώτα από όλα η ποίηση!

Μια ποίηση που θα στάζει σαν βροχή

πίσω από το τζάμι της ντροπής.

Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο και Χειμώνα

σάς παρακαλώ να μη με αρνηθείτε.

Δεχτείτε με καθώς η αγάπη τα ρόδα!

Κι εγώ ευτυχισμένος από την ολότητα

θα αναπνέω, θα περπατώ, θα τραγουδώ,

διότι είμαι μέρος του κόσμου κι εγώ.

Αν και απόκληρο παιδί του ανέμου

θα ενωθώ με το οξυγόνο και την αύρα

αυτή τη νύχτα, αυτή τη στιγμή!

Επιθυμώντας να κληρονομήσω την υπερηφάνεια

αντάξια του Ήλιου και της Σελήνης,

θα σταθώ υπομονετικά στη θέση που αρμόζει

σε κάθε ψυχή που άντεξε

που διαισθάνθηκε, που πόνεσε

για την Αγάπη, τη Δικαιοσύνη, την Αλήθεια!

Δεν διαφέρω από κανένα

που περπάτησε στον κόσμο αυτό

ακόμη και από την ανθρωπότητα

της πιο σκοτεινής μας ιστορίας!

Λαμπρή η προσευχή που ξεπρόβαλε σαν θήραμα

μέσα στο δάσος της καταχθόνιας και της υποκρισίας

Με έσωσε από τα βέλη της ανάγκης

που φέρνουν το θάνατο

η δύναμη που με έσπρωχνε προς το σκοτάδι.

Γι' αυτό να μη φοβάστε τη νύχτα

Είναι η έμπνευση μας και ο σκοπός συνάμα

μιας ακάματης, σεβαστής προσευχής.

Που θα χτυπήσει κάποτε το πρόσωπο μας

ώστε να αφυπνίσει το ''είναι'' μας!