Οι άνθρωποι μου
Λύκοι χωρίς αγέλη
Χωρίς δασκάλους και αρχηγούς
Μονάχοι πορεύονται στον κόσμο
Μονάχοι ζουν τη στιγμή
στο χρονικό παράδοξο
του εδώ και τώρα!
Γευματίζουν, πίνουν, κοιμούνται
καθαρίζουν το σπίτι τους
πληρώνουν τους λογαριασμούς τους
Πηγαίνουν σε μια δουλειά
που δεν τους ταιριάζει
διότι καμία δεν τους ταιριάζει!
Και ύστερα ελεύθεροι όταν νιώθουν
αναζητούν τρόπους
για να σκοτώσουν την πλήξη τους
Κάποτε για να νιώθουν χρήσιμοι
στον εαυτό τους
θα ζωγραφίσουν, θα γράψουν, θα διαβάσουν
Η θα περπατούν στην φύση
ξυπόλυτοι στη χαμηλή βλάστηση
σε όχθες ποταμών και λιμνών
Οι άνθρωποι μου απεχθάνονται
τη διαρκή απαισιοδοξία
που συμβάλλει στην σταθερή μιζέρια
Στη σίγουρη πλήξη της καθημερινότητας
και στην ιδιότητα της πραγματικότητας
που φυλακίζει συνειδήσεις
Ενώ αποδέχονται με ευκολία
τη δημιουργική μελαγχολία
που αφυπνίζει την αίσθηση ιδιωτικότητας
μέσα στο χάος του κοινωνικού κόσμου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου