29/6/22:19:14

Ευλογημένοι εκείνοι οι άνθρωποι

που είναι αφηρημένοι

στη ζωή τους

Και σκοπό δεν έχουν άλλον

από την αυθόρμητη ευτυχία!

Ευλογημένοι όσοι μπλέκουν

τα δάχτυλα τούς συχνά μαζί με άλλον

και του προκαλούν

ακόμη και δάκρυα από την ηδονή!

Ευλογημένοι όσοι αξιώθηκαν στη ζωή

να ζήσουν αυτό το θαύμα!

Εκείνοι που είναι καλοδεχούμενοι

σε αγκαλιές, στις δύσκολες στιγμές τους

και δεν τους άφησαν μόνους

όταν αντίκρισαν λυπημένα τα μάτια τους!

Ευλογημένοι όσοι τούς επέτρεψαν

να είναι απλώς ο εαυτός τους

Και χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας

να αποδέχονται την παιδικότητα

και την μοναδικότητα σου!

Ευλογημένοι όσοι πίστεψαν αμέσως

χωρίς ίχνος καχυποψίας

τα λόγια, τα χέρια, και τις σκέψεις σου

Εκείνοι που επέλεξαν το ρίσκο

αντί την ασφάλεια που παρέχει

ο απεχθής πεισιθανάτιος συμβιβασμός!

14/6/22: 21:25

Θέλησα να σου χαρίσω
όλα όσα είχα στα χέρια κρυμμένα
Θέλησα να σου μιλήσω
για όσα μέσα μου ήταν πληγωμένα

Θέλησα πρωτού καν σε φιλήσω
να σου δείξω μια τυφλή εμπιστοσύνη
Αυτό είναι το μεγάλο ρίσκο
που έχει η πραγματική καλοσύνη

Χωρίς να σκεφτώ εγώ τι θα κερδίσω!

Θέλησα να γίνω η σκέψη σου
σαν φυλαχτό σε φυλάει απ' τον κόσμο
όσο κι αν είσαι μακριά μου
Κάθε μου δάκρυ να γίνει η θρέψη σου
κάθε μου λουλούδι είναι απόκοσμο
Πάρε τον πόνο μου και γίνε δικιά μου!

Θέλησα να γίνω στάχτη
που σκορπίζει παντού ο κάθε άνεμος
Κι αν η αγάπη μου μοιάζει φτιαχτή
θα' μαι κοντά σου σαν φύλλο τρεμάμενος

5/6/22: 1:35

Τα ωραιότερα ποιήματα

Τα έγραψα από τότε που σε έχασα!

Οι μνήμες ένας καθρέπτης

σπασμένος στο πάτωμα

Περπατώ ξυπόλυτος

πάνω στα θραύσματα

Με κόβουν, πονάω, συνεχίζω

Αίμα παντού!

Μικρές θυσίες απουσίας ζωής!

Και αν τα αγγίξω για να τα μαζέψω

φοβάμαι πως δεν θα μπορώ από τις πληγές

να γράψω ξανά για εσένα!

Για αυτό συνεχίζω να περπατώ!

Ξέρω πως χωρίς χέρια

δεν είμαι τίποτα!

Έχω συνηθίσει στη θέα του αίματος!

Εκείνη που τρομάζει όλους εσάς

που μιλάτε για θυσίες τόσο εύκολα

σαν να τις έχετε κάνει!

Όσο εσείς μιλάτε...

Εγώ βάζω όλο μου το βάρος

πάνω στα θραύσματα!

Και δεν υπάρχει κάτι το τελετουργικό σε αυτό!

Μονάχα η απόφαση να περπατήσω

νιώθοντας τα κοψίματα βαθιά

και τον πόνο σαν χορδές εκείνης της άρπας

που τελικά σε κάνει να απαγγέλλεις

σαν εκείνο το αηδόνι

ποιήματα που γράφτηκαν για άλλους!

Τα ωραιότερα ποιήματα

τα έγραψα ματώνοντας

Στάζοντας δάκρυα αλμυρά

πάνω στις πληγές των ποδιών μου!

Κανείς δεν σεβάστηκε το νόημα

της εθελούσιας θυσίας!

Κανέναν δεν αφορά ο προσωπικός πόνος!

Η απουσία της ενσυναίσθησης

ασθένεια χωρίς θεραπεία!

Ζητώ μονάχα την αίσθηση γαλήνης

μιας αγκαλιάς που δεν θα διστάσει

να λερώσει τα χέρια της επάνω μου!

3/5/22: 21:25

 Έχω τόσα να σου πω
Για εκείνες τις μέρες που ξημέρωσαν
χωρίς καμία αίσθηση ζωής
σαν να λείπει η πνοή από μέσα μου

Έχω τόσα να σου πω
Για εκείνα τα μεσημέρια
που οι ακτίνες του ήλιου
σαν καυτές βελόνες τρυπούσαν το δέρμα μου!

Έχω τόσα να σου πω
Για εκείνα τα απογεύματα
που οι φλέβες μανιακά χτυπούσαν
σαν να ήθελε να βγει το αίμα από μέσα μου!

Έχω τόσα να σου πω
Για εκείνα τα αμέτρητα βράδια
που ευχήθηκα να μη δω όνειρο
για να πάψω να αισθάνομαι κάτι για εσένα!

Έχω τόσα να σου πω
που δεν πρόλαβα να γράψω σε εκείνα τα γράμματα
που δεν πρόλαβα τους στίχους να σου χαρίσω
που έκανα εμμονή την προσμονή σε θαύματα
που έκανα την ηδονή αμαρτία να τη μισήσω!

25/4/22: 9:05

Δεν θέλησα να με αποκαλούν δεσμευμένο

μου αρκεί η σκλαβιά της δουλειάς η καθημερινή

Να 'χω ζωή ανύπαρκτη, πνεύμα φυλακισμένο

σ' ένα κελί υπόγειο που το ονομάζουν ''ζωή''

Δεν θέλω να με αποκαλέσουν ποτέ σύζυγο

να παίρνω αξία με μια λέξη, από τους πάντες

Υποχρέωση η κάθε χαρά, για να ξεφύγω

απ' τα σχόλια τα κακεντρεχή, να γίνω Θερβάντες

Μου ταιριάζει ένας έντονος έρωτας μονάχα

ας κρατήσει λίγο, καλύτερα να υποφέρω

Παρά να κοιτάζω κάποιον με αγάπη τάχα

δεν είμαι καλά, όταν την κάθε μέρα την ξέρω

Δεν μου ταιριάζει να ζήσω, δεκαετιών θάνατο

χωρίς ερωτική ζωή, και χαρά πραγματική

Να ζωγραφίζω το χαμόγελο καλοσυνάτο

με ένα ξυράφι στο πρόσωπο, τι καταδίκη!

Δεν θέλω να κάνω παιδιά για να ευτυχήσω

να απασχολώ μόνο με έννοιες πλέον το μυαλό μου

Για να νιώσω έστω υπεύθυνος, να δυστυχήσω

κάνοντας απλώς το χρέος μου, για το καλό μου

Δεν μου ταιριάζει η κοινωνική σας αποδοχή

από τους ανθρώπους που ζούνε χωρίς φαντασία

Χωρίς πάθη ευγενικά, αυτό είναι διαταραχή

να μην ψάχνουν στο σπάνιο, αβίαστα την ευτυχία!

Και ύστερα λένε κυνικά οι αφανισμένοι

λόγια σκληρά σε όσους έχουν αποφασίσει

Να ζήσουν μια ζωή, χωρίς να είναι πεινασμένοι

δεν μου ταιριάζει μια παρηγοριά από χασίσι!

Και ύστερα κλαίνε, χωρίς να ακουμπάνε σε ώμους

για τη ζωή που τους επέλεξαν κάποιοι άλλοι

Μικροί παρασυρθήκαμε από άγραφους νόμους

και τι δεν θα δίναμε για μια υπέροχη ζάλη!

21/4/22: 00:14

Στη ζωή με συμβούλεψαν πολλοί

Εκείνοι που μου μίλησαν για θαύματα

που ποτέ μου δεν είδα

Εκείνοι που μου μίλησαν για ομορφιά

που ποτέ μου δεν αντίκρισα

Εκείνοι που μου μίλησαν για  συναισθήματα

που ποτέ μου δεν ένιωσα

Εκείνοι που μου μίλησαν για θυσίες

που ποτέ τους δεν έκαναν!

Πλέον κάθομαι μπροστά

σε ένα κλειστό παράθυρο

Να φαντάζομαι τον Ήλιο που λάμπει

Ξαπλώνω σε ένα μονό κρεβάτι

να φαντάζομαι το κορμί που έχω δίπλα μου

Γυρεύω στις μνήμες μου

παρηγοριά για το παρόν που ζω

Και μπαίνω στη θέση των ηρώων

που υπάρχουν στα βιβλία μου

Η ζωή είναι μια συλλογή απέλπιδων στιγμών

μπροστά στη θάλασσα που ακούς

τον χαλαρωτικό της φλοίσβο

Η επάνω σε κάποιο βουνό που κοιτάς

τη θέα από κάτω, και τα μικρά

ασήμαντα βήματα των ανθρώπων!

24/3/22 10:00 Για την ποίηση

Λένε πως είναι για τους ρομαντικούς
εκείνους που ξέχασαν να ζουν
πέρα από τη φυλακή του μυαλού τους
Περίεργα ξωτικά, με όνειρα φτιαγμένα
από δάκρυα, στην απομόνωση
Λένε πως είναι για τους δαχτυλοδειχτουμενους
περίεργους τύπους που κυκλοφορούν
στα έρημα δάση αντί στις πόλεις
Για όσους δεν θέλουν άνθρωπο δίπλα τούς
για τους νοητικά προβληματικούς
και τους πεισιθανατους
Λένε πως είναι για τους αόρατους
που περνούν με ήσυχα βήματα
ανάμεσα από τους έρωτες
και τις φιλίες τους
Μονάχους που δεν κόπιασαν
τη ζωή να κερδίσουν!
Και όλα αυτά τα διαδίδουν
άνθρωποι που τάχα τους
ζουν τη ζωή όπως πρέπει!
Έντονα, με έρωτες πολλούς
μες τις μεγάλες τους παρέες ευτυχισμένοι
Που παίρνουν πόζες χαμογελαστές στον φακό
να δείξουν σε αγνώστους πως περνάνε
Που αγκαλιάζουν επιδεικτικά
κάποιον έρωτα τους
Επειδή έχουν ανάγκη να πιστέψουν
πώς νιώθουν κάτι, πέρα από την πλήξη τούς!
Όλοι αυτοί πως είναι δυνατόν να μην σκεφτούν
πώς κάποιος που τους προσπερνά σκυφτός
μέσα στα πλήθη των δρόμων
και στις πλατείες
Ξέρει πως είναι να μην υποκρίνεσαι στον έρωτα
ξέρει πως είναι να μην συμβιβάζεσαι στη φιλία
Και η μοναξιά του είναι συνειδητή επιλογή
και προτιμά την μακρόχρονη αναμονή
για τη δικαίωση των όσων κάποτε ένιωσε
παρά την παροδική, και εύκολα εκμεταλλεύσιμη
κάθε είδους σχέση των ανθρώπων
Δεν είναι οι σχέσεις για να παρηγορείς
το χάος που έχεις μέσα σου δειλέ!
Αγκάλιασε το επιτέλους!
Είναι ευλογία να παραμένεις ο εαυτός σου!
Παρά να γίνεσαι υποχείριο
για όλους όσους συντροφεύεις
Δεκανίκι συναισθημάτων και μυών
για ένα χαμόγελο που δεν ανήκει σε εσένα!

10/3/22: 23:22

Θα πάρω ένα στυλό

και θα γράψω πάνω σου ένα στίχο

Να 'χεις σημάδι αυτό που ένιωσα

όποτε βρισκόμουν μαζί σου!

Θα κάνω δερματοστιξία πάνω σου

Κόκκινο σημάδι το χέρι μου

παντού στο κορμί σου!

Για να νιώθεις ακόμη και ύστερα

από την απουσία μου

το ρίγος της μνήμης!

Δεν μου αρκεί να είμαι όμως

περαστικός που λάτρεψε

για λίγο την ηδονή

Παρά μονάχα παντοτινός

προσκυνητής της ανάσας σου

που έσβηνε επάνω μου

σαν κεράκι τη στιγμή

που λαχταρούσες

να πάρεις από εμένα

ως λάβαρο την ψυχή μου!

Σε αυτή τη μάχη

νικά μόνο ο Έρωτας!
Και αφήνει πίσω του
όλους τους δειλούς
και τους προδότες
Ανταμείβει τους άξιους
μαχητές που πέσανε ηρωικά
Και βάζει στην αφάνεια
εκμεταλλευτές σωμάτων
και ονείρων που δημιούργησαν
οι τόσες επιθυμίες!
Αυτή λοιπόν ήταν
η κληρονομιά μου σε εσένα!
Όταν θα κοιτάζεις στον καθρέπτη
το γυμνό σού κορμί
Να θυμάσαι πως κάποτε
κάποιος όχι τυχαίος περαστικός
είχε το θάρρος να αφήσει
το στίγμα των όσων ένιωσε
ακόμη και ως γεύση στα χείλη σου!

Ουκρανία 24/2/22: 16:47

Την ώρα που διαμαρτύρεστε σιωπηλά

πίσω από τοίχους με κλειστές

πόρτες ασφαλείας

Για το κακό που σας βρήκε

συναισθηματικά, οικονομικά, ηθικά...

Και οι πνιγμένες κραυγές σας

οργή που βρίσκει έδαφος

στους φίλους

και στις σχέσεις σας

που γίνονται αϋπνίες επώδυνες

Και μαρτύριο καθημερινό

οι πολύωρες συζητήσεις

για την παράνομη αύξηση των αγαθών

και την συνεχόμενη αίσθηση αδικίας

που νιώθει κάθε απλός πολίτης

Την ώρα που ξυπνάτε

βαριεστημένα τα πρωινά

Και τρέχετε για να προλάβετε

το γεμάτο λεωφορείο

για να πάτε στις δουλειές σας

Και σε κάθε σας επιστροφή στο σπίτι

στις οικογένειες σας

ο μόνος σας τραυματισμός

είναι όταν καταπίνετε τον εγωισμό σας

και νιώθετε σαν ξυράφι το σάλιο

καθώς κατεβαίνει στο λαιμό σας

ώστε να μην τσακωθείτε

για ακόμη μια φορά

Και η μεγάλη σας ανησυχία

είναι το να μην πέσει

το φαγητό του μωρού στο πάτωμα

και οι χαμηλές βαθμολογίες του παιδιού

Την ώρα που αμφισβητείτε

την ομορφιά και την μοναδικότητα της ζωής

έχοντας δίπλα σας στο κομοδίνο χάπια

για να καταφέρετε να κοιμηθείτε

η κοιτάζοντας τρομαγμένοι

στέκοντας όρθιοι, νωχελικά

στην άκρη ενός γκρεμού

κάποια νύχτα που δεν θέλετε

να ξημερώσει

Η αναπολείτε δακρύζοντας

κάποιες παλιές στιγμές

προσωπικής ευτυχίας

δικάζοντας αυστηρά τον εαυτό σας

βλαστημώντας για την κακή σας τύχη...

Την ώρα που αλλάζοντας κανάλι

τη στιγμή που τρώτε

για να μην δείτε τις ειδήσεις

Αποφεύγοντας την πραγματικότητα

βλέποντας ανόητες εκπομπές

στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο 

γελώντας με την ηλιθιότητα

και το χαμηλό επίπεδο

κάθε λογής σκουπιδιών

Και η μόνη σας σκέψη

είναι το πως θα έχετε κέρδος

στα προϊόντα του super market

και νιώθετε τρομερή ικανοποίηση

από τον ρόλο του ικανού αγοραστή

που σας έχει πείσει το σύστημα

των σύγχρονων αξιών

πως είναι ο μοναδικός ρόλος

που σας αξίζει στη ζωή

Εκείνες λοιπόν τις ώρες

και σε πολλές ακόμη στιγμές ''απόγνωσης''

και δήθεν περηφάνειας

διότι τόση είναι η μικρότητα

και η ενσυναίσθηση σας

Κάπου, πάντα, στην πολύπαθη γη μας

Οικογένειες τρέχουν

να βρουν καταφύγιο

κατευθυνόμενες

από τους ήχους των σειρήνων

Και παιδιά που περίμεναν

να πάνε στο σχολείο

βρέθηκαν ξαφνικά να κρύβονται

φοβισμένα κάτω από τη γη!

Βρέφη πρόωρα απομακρύνονται

από τα νοσοκομεία

και τυλίγονται σε πρόχειρες κουβέρτες

Και ζευγάρια ερωτευμένα

κρατούν γερά τα χέρια τους

κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο

για πρώτη φορά με απόγνωση

Ενώ ορισμένα νιώθουν την αίσθηση

του κρύου μετάλλου των όπλων

που τους δόθηκαν

Και φίλοι χωρίστηκαν

στην μεγάλη έξοδο από τις πόλεις

ακόμη και από την χώρα

για να καταφέρουν να σωθούν!

Ενώ στα νοσοκομεία οι ασθενείς

ενώνουν τα χέρια τους

για να κάνουν προσευχή

μαζί με τους νοσοκόμους

Οπλίτες πλέον οι απλοί πολίτες!

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων

που προσπαθούν να ενωθούν

Κρύβονται από τους στρατιώτες

Μάχονται άνισα

Η ανθρωπότητα απέτυχε παταγωδώς!

Δεν είναι στρατιωτική επιχείρηση αυτή!

Είναι η οικονομική εξαθλίωση εκατομμυρίων

Το χάσιμο των περιουσιών τους

Ο άξαφνος χαμός ενός παρελθόντος

Ο βίαιος ακόμα χαμός κάποιας ζωής!

Ο πόλεμος δεν έχει ήρωες!

Είναι μια εκατόμβη νεκρών

εξαιτίας των συμφερόντων

ορισμένων κυρίαρχων του κόσμου!

14/2/22: 21:20

Να θυμάσαι τα συναισθήματα σου!
Ακόμη και τότε
που ήσουν μόνο εσύ παρόν σε αυτά!
Και δεν υπήρχε αποδοχή
παρά μόνο στα λόγια παραδοχή
λέξεις που έβγαιναν από στόματα
πάντα ξένα
δήθεν παθιασμένα
δήθεν ευωδιαστά
προς καθετί που αισθανόσουν
καθετί που γευόσουν
Μα η πίκρα που δεν ήθελες να γευτείς
κόμπος στο λαιμό
για να σε πνίγει
και να σε αφήνει
ανήμπορο να αναπνεύσεις
Ζέστανε το σώμα σου
φρόντισε το!
Δεν αξίζει να νιώθει ως οδύνη
την κάθε ηδονή!
Τα πάντα επάνω του θυμούνται!
Έχουν μνήμες οι αισθήσεις!
Ένα χάδι πάνω στο χέρι
Μια αγκαλιά τρυφερή
Ένα κράτημα από το χέρι
Ένα γλυκό φιλί στα χείλη
ένα βλέμμα ποθητό
μια ανάσα καυτή
ένα απαλό ολόλευκο δέρμα
και οι λέξεις που άκουσες...
(Αχ αυτές οι λέξεις!)
που προκαλούσαν ανατρίχιασμα
ένα δυνατό καρδιοχτύπι
Και η έξαψη που μοιραζόσουν
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις Θεός!
Τώρα μαραζώνει η μνήμη
σε ένα σκοτεινό δωμάτιο
αθόρυβο
και σε τρελαίνει η σιωπή
των πάντων γύρω σου!
Γιατί κάποτε
Ναι! Κάποτε!
Άκουγες μια φωνή να σε καλεί
να σου λέει ''Σε θέλω''!
Τώρα μονάχα η σκόνη
πάνω στα δώρα που σου χάρισαν
θυμίζει την τότε ευθυμία σου!
Τουλάχιστον εσύ χαμογελούσες

από ευγνωμοσύνη!

5/2/22: 22:23

Φοβάμαι την ποίηση!
Θα με αφήσει μόνο

στην άκρη ενός δρόμου
μέσα στον χειμώνα
σκυμμένο μέσα στο μπουφάν μου
να τρέμω από τις σκέψεις μου!
Να γίνομαι έκθεμα των περίεργων
του κόσμου που τρέχουν
να προλάβουν με αγωνία
τις ζωές τους!
Περίλυπος και διχασμένος
να κοιτάζω τα αυτοκίνητα
και να μετράω άσκοπα
τον αριθμό τους
σαν ανόητο παιχνίδι
ενός αργόσχολου!
Και τις βιτρίνες
των γύρω καταστημάτων
που σβήνουν μια μια
κατά τη διάρκεια
του κλεισίματος τους
Ακόμη και τα αδέσποτα ζώα
που με προσπερνούν
τρέμοντας, τρέχοντας
σαν καταδιωγμένα
από τους κακούς του κόσμου
που τους προσβάλλει ακόμη
και η παρουσία τους!
Καιρός να βγάλω τα χέρια
από τις τσέπες μου
Και σχεδόν ακίνητος
μέσα στην τόση δραστηριότητα
των ανθρώπων
Με το απεριποίητο πρόσωπο μου
γεμάτο γένια
αδιαφορώντας για την εμφάνιση
και την φευγαλέα ματιά μου
στα όνειρα των κυνηγημένων
από υποχρεώσεις
τύψεις ζωών που δεν ανέδειξαν
τα θαύματα του κόσμου
Θα ταιριάξω με το νου μου τις λέξεις
καθώς χαράζω αόρατα γράμματα
με το νοητό μου στυλό
πάνω σε πρόσωπα
τοίχους, πεζοδρόμια, φανάρια
αυτοκίνητα, καταστήματα
Ώσπου να αφήσω αναπόδεικτα
το στίγμα μου στον κόσμο!

30/1/22: 23:03

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία
από τη θέα του γυμνού σου κορμιού
και τη λέξη να πνίγεται μέσα στο στόμα
καθώς σε κοιτάζω στα μάτια
και θαυμάζω κάτι από εσένα!
Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει καμία σημασία
αρκεί που είναι μέρος του εαυτού σου!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος Έρωτας
από την επιθυμία να βρεθώ μαζί σου
ακόμη κι ένα λεπτό μονάχα
τόσο σύντομο, τόσο ταπεινό
μπροστά στο μεγαλείο του χρόνου
Κι όμως! Το κάνεις να έχει τόση σημασία!
Να Αγαπάς και να Υπάρχεις
Πόση αναμονή, και πόσος πόνος
μπροστά στη Ζωή μοιάζει ουτοπία;
Kαι ύστερα να πεθαίνεις
πληγωμένος και μόνος
να γίνεσαι στάχτη, τίποτα, ούτε ουσία
Και είναι βαρύς ο καιρός
δεν ταιριάζει σε βλέμματα και αγγίγματα
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θλίψη
από την μακρόχρονη απουσία
και την παραδοχή της μοναξιάς σου
μέσα στο ελάχιστα φωτισμένο δωμάτιο
με κλειστά τα παράθυρα
που ούτε ο ήλιος δεν σου αρκεί
για να γίνει η θεραπεία σου!
Να πονάς, να τρέμεις, να λυγίζεις, να μαζεύεσαι
πάνω σε ένα κρεβάτι που τίποτα δεν θυμίζει
εσένα όμορφη μου
γιατί δεν τόλμησες να αφήσεις
το σχήμα του κορμιού σου
Αποτύπωμα των σκέψεων μου
οι αμυχές στα χέρια
τα κουρασμένα μάτια που κοιτάζουν στο κενό
τα χείλη που ψάχνουν να βρουν ηρεμία
Δεν υπάρχει άλλος κόσμος
εκτός από εσένα στη ζωή μου!
Μάταια τα πάντα γύρω μου
Ζητώ απεγνωσμένα να ζήσω ξανά
την αίσθηση της ευτυχίας!

17/1/22: 1:04

Ποτέ μου δεν πεθύμησα κάτι περισσότερο
από το αντίκρισμα μιας ακτής
σε κάθε εποχή του χρόνου!
Την άνοιξη για να ακούω
τον φλοίσβο της θάλασσας
καθισμένος στην άκρη του μόλου
με έναν Ήλιο από πάνω μου φιλικό
Το καλοκαίρι για να βρίσκω μια ήσυχη παραλία
και να φαντάζομαι τις ζωές των ξένων φωνών
που ακούω από μακριά
Το φθινόπωρο για να μετράω τα πλοία
απέναντι μου, καθώς χάνονται στον ορίζοντα

την ώρα της δύσης
Και να τα χαιρετάω όπως έκαναν τον παλιό καιρό
με πικρία οι συγγενείς των μεταναστών
Και τον χειμώνα για να νιώθω
την ερημιά του τοπίου τόσο δική μου
που θα μου ανήκε δικαιωματικά

κάθε εικόνα, και κάθε ήχος της φύσης

Αρκεί να νιώθω σε κάθε μου τρίχα

το ρίγος του ψύχους!

Ποτέ μου δεν πεθύμησα κάτι περισσότερο
από το άκουσμα μιας εφησυχαστικής φωνής
γεμάτη υποσχέσεις ποθητές
σαν δώρα που παίρνουν αξία

μετά το άνοιγμα τους!
Και μια λαχτάρα να φωλιάζει
σαν μικρό σπουργίτη μέσα στα σπλάχνα μου
που φυλάσσω τον πιο μεγάλο εαυτό μου!
Και τη μελωδία που ονειρεύεται κανείς
καθώς μπερδεύει τα χείλη
που προσπαθούν να ξεστομίζουν
λέξεις που για χρόνια δεν είχαν ειπωθεί!

Ακόμη και την αίσθηση της άβουλης οδύνης

που έρχεται σαν ξάφνιασμα

ύστερα από το πέρασμα ενός μεγάλου ύπνου!

Αρκεί να νιώθεις ζωντανός

με το να παίρνεις κάθε σου ευθύνη

Να λογαριάζεις την ελεύθερη βούληση

ακόμη και για ουτοπία!

Χαρά που έρχεται για να λυτρώσει τη φαντασία

δεν είναι παρά μια λύπη καλυμμένη

με φθηνά πρόχειρα αστεία!

Δεν είναι η επιθυμία τρόπος για να κοιμάσαι

στριφογυρνώντας πάνω στο κρεβάτι σου

ανήσυχος από μνήμες!

22/12/21: 8:18

Κάθε πρωί να αγκαλιάζεις

σφιχτά τον εαυτό σου!
Του το χρωστάς

ύστερα από κάθε μοναχική νύχτα

Ύστερα από κάθε απογοήτευση
που δημιουργεί η απέχθεια
των άγνωστων πάντα ανθρώπων
που ξέρουν μόνο να αφήνουν
πίσω τους

μετά από κάθε τους πέρασμα
συντρίμμια ενοχικών
που στο μόνο που έφταιξαν
ήταν πως υπήρξαν ειλικρινείς
με τα συναισθήματα τους!
Να αγαπάς λοιπόν
τη λαμπερή μάτια σου

όπως όταν έρωτα αισθάνεσαι!
Τα δάκρυα σου ακόμα
την όψη τους
και τη γεύση τους στο στόμα!
Να μάθεις να αγαπάς
την ιδιαίτερη φύση σου
που ζητά ό,τι πιο ανθρώπινο υπάρχει
Την επικοινωνία ματιών
και στομάτων
Της σιωπής που ζητά
ένα χάδι
της σιωπής που πονά
στα κρυφά
Κανείς άλλος δεν θα είναι δίπλα σου
πέρα από λόγια ποθητά
και της φαντασίας σου
το επίμονο ταξίδι
που δεν οδηγεί πουθενά!

Να τον αγαπήσεις τον εαυτό σου!

Του το χρωστάς

από ευγνωμοσύνη!

29/11/21: 17:30

Μοναξιά είναι

το να κοιτάζεις τον ουρανό

και να προσπαθείς να νιώσεις κάτι

προσπαθώντας με επιμονή να δεις

στα λευκά απομακρυσμένα σύννεφα

κάποιο πρόσωπο από το παρελθόν!

Είναι η αίσθηση του κρύου τους χειμώνες

και της ζέστης τα καλοκαίρια

που αγγίζει το σώμα σου

ενώ είναι τα μόνα πλέον

που μπορεί να αισθανθεί!

Κανένας συνειρμός ενθουσιασμού!

Καμία συναίνεση χαμόγελου!

Παρά μόνο η παροδική ανάμνηση

που σκορπά ρίγη στο σώμα

ξυπνώντας κάτι σαν... έρωτα

στο μυαλό!

Αν ζητάς δίνε!

Αν πονάς φύγε!

Δεν σου αξίζει η φυλακή που επέλεξες!

Άνοιξε την πόρτα επιτέλους!

Τα παράθυρα άνοιξε στον Ήλιο!

Να συμμετέχεις στην χαρά του κόσμου

με ό,τι σου έχει απομείνει

ένα τραγούδι

ένα ποίημα

ένα βιβλίο

Μην μένεις ακίνητος προσμένοντας

κάποιο μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ!

Γίνε αυτό που σου λείπει

μέσα από την επιθυμία

να συνεχίσεις να Ζεις!

Να είσαι υπαρκτό πρόσωπο!

Όχι μια σκιά!

Κανείς δεν αγάπησε είδωλα

καθρεπτισμένα

παρά μόνο χειροπιαστά

ζεστά σώματα

και πρόσωπα!

11/11/21: 22:00

Δεν είναι το κράτος πλέον, ο μόνος μας εχθρός

μήτε οι θρησκείες που ψεύτικες ελπίδες μοιράζουν!

Αν νομίζουν πως ποτέ δεν παίζουν ρόλο κανένα

στον κόσμο αυτό τον υποκριτικά ευτυχισμένο

και πως η γνώμη τους μοιάζει ταιριαστά να γράφτηκε

πάνω σε κάποιο τυχαίο, πρόχειρο χαρτί σκισμένο

Αν νομίζουν πως είναι οι μόνοι δικαιωμένοι

της πλέμπας οι ρηχοί ρήτορες που πασχίζουν

που δικάζουν δήθεν φρόνιμα, μα δίχως αιδώ

και με φόβο για τα πάντα αποφασίζουν

Αν κοιτάξουν γύρω τους, ταυτόχρονα όλοι μαζί

και δουν έναν ξένο ήλιο δίχως καμία πυγμή

Αν κοιτάξουν εκείνο τον καθρέπτη που τους δείχνει

μούμιας ομοίωμα, και δεν τρομάξουν για μια στιγμή

Γινήκαν οι άνθρωποι σαν μια φλόγα πλέον αμυδρή

που κρατά με το φόβο άνεμος να μη φυσήξει

Γινήκαν οι άνθρωποι θελκτικοί σε κάθε αμοιβή

και ζητάνε να πάρουν ένα μέλλον που θα φρίξει

Αν νομίζουν πως δεν κάνουν, ποτέ κανένα κακό

στην ίδια την ύπαρξη τους, τίποτα δεν χρωστάνε

Ξυπνούν χωρίς ενοχές γιατί ευθύνη καμία

ποτέ δεν τους ανήκε, μα δικαίωση ζητάνε

Αν νομίζουν πως θα κερδίσουν τον φοβερό χρόνο

ενώ τρώει το μέσα τους κάθε μικρός δισταγμός

σαν αράχνη που υφαίνει λίγο λίγο τον πόνο

όμως δεν θα υπάρχει πλέον καθόλου πια σφυγμός

Αν κοιτάξουν με μεγάλο θάρρος, για πρώτη φορά

μια πραγματικότητα, που ποτέ δεν τους διχάζει

Αν κοιτάξουν άξαφνα γύρω, αφότου ξυπνήσουν

από το όνειρο που δεν τους προετοιμάζει

20/10/21: 10:50

Θα είμαι ο εραστής σου!

Δεν υπάρχει ερώτηση

παρά μόνο απόφαση!

Δεν υπάρχει ερώτηση

παρά μόνο κατάκτηση!

Δεν υπάρχει αυτό που λεν ανάγκη

παρά μονάχα η επιθυμία

και για αυτό έχει αξία

ο πόθος μου για εσένα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Αρκεί να αποδείξω

πως είμαι άξιος σου!

Βλέμμα πάντα θελκτικό

και σκέψεις κυρίαρχες

γεμάτες από τη μορφή σου

και της ζωής σου στιγμές

που εμπιστεύτηκες σε εμένα

λατρεμένη μου ένταση!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Δεν αφήνω τον εαυτό μου

να επηρεαστεί από ζωές άλλες

ξένες προς κάθε μεγαλείο!

Είμαι ενάντια στα λόγια όσων

μορφάζουν ικανοποιημένοι

από κάθε προχειρότητα

και την ανυπομονησία

της κοινότοπης αίσθησης ευτυχίας

Θα είμαι ο εραστής σου!

Κοίταξε με στα μάτια επίμονα

προκάλεσε μου την γλυκιά ζάλη

της απόλυτης ηδονής

εκείνης που προκαλείται μόνο

από την αίσθηση ευθύνης

που έχει κάθε άνδρας

αφότου βρεθεί ανήμπορος

να αντισταθεί στο τώρα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Διότι δεν μου αρκεί

το να περνάω από τη ζωή σου

σαν κάποιος που ήρθε για να φύγει

όταν πάρει αυτό που θέλει

Θέλω να σε κερδίσω

στη μάχη της σαγήνης

Διαφορετικά δεν θα αξίζω

τα πάντα από εσένα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Και αυτό χρειάζεται χρόνο

χρειάζεται να κοπιάσεις

αποφασισμένα να πολιορκήσεις

μια πραγματική γυναίκα

που δεν συγκινείται με τον καθένα

παρά μόνο με όποιον αξίζει

να ασχοληθεί η σκέψη της

ώσπου να σβήσει τη μνήμη!

7/10/21: