24/3/22 10:00 Για την ποίηση

Λένε πως είναι για τους ρομαντικούς
εκείνους που ξέχασαν να ζουν
πέρα από τη φυλακή του μυαλού τους
Περίεργα ξωτικά, με όνειρα φτιαγμένα
από δάκρυα, στην απομόνωση
Λένε πως είναι για τους δαχτυλοδειχτουμενους
περίεργους τύπους που κυκλοφορούν
στα έρημα δάση αντί στις πόλεις
Για όσους δεν θέλουν άνθρωπο δίπλα τούς
για τους νοητικά προβληματικούς
και τους πεισιθανατους
Λένε πως είναι για τους αόρατους
που περνούν με ήσυχα βήματα
ανάμεσα από τους έρωτες
και τις φιλίες τους
Μονάχους που δεν κόπιασαν
τη ζωή να κερδίσουν!
Και όλα αυτά τα διαδίδουν
άνθρωποι που τάχα τους
ζουν τη ζωή όπως πρέπει!
Έντονα, με έρωτες πολλούς
μες τις μεγάλες τους παρέες ευτυχισμένοι
Που παίρνουν πόζες χαμογελαστές στον φακό
να δείξουν σε αγνώστους πως περνάνε
Που αγκαλιάζουν επιδεικτικά
κάποιον έρωτα τους
Επειδή έχουν ανάγκη να πιστέψουν
πώς νιώθουν κάτι, πέρα από την πλήξη τούς!
Όλοι αυτοί πως είναι δυνατόν να μην σκεφτούν
πώς κάποιος που τους προσπερνά σκυφτός
μέσα στα πλήθη των δρόμων
και στις πλατείες
Ξέρει πως είναι να μην υποκρίνεσαι στον έρωτα
ξέρει πως είναι να μην συμβιβάζεσαι στη φιλία
Και η μοναξιά του είναι συνειδητή επιλογή
και προτιμά την μακρόχρονη αναμονή
για τη δικαίωση των όσων κάποτε ένιωσε
παρά την παροδική, και εύκολα εκμεταλλεύσιμη
κάθε είδους σχέση των ανθρώπων
Δεν είναι οι σχέσεις για να παρηγορείς
το χάος που έχεις μέσα σου δειλέ!
Αγκάλιασε το επιτέλους!
Είναι ευλογία να παραμένεις ο εαυτός σου!
Παρά να γίνεσαι υποχείριο
για όλους όσους συντροφεύεις
Δεκανίκι συναισθημάτων και μυών
για ένα χαμόγελο που δεν ανήκει σε εσένα!

10/3/22: 23:22

Θα πάρω ένα στυλό

και θα γράψω πάνω σου ένα στίχο

Να 'χεις σημάδι αυτό που ένιωσα

όποτε βρισκόμουν μαζί σου!

Θα κάνω δερματοστιξία πάνω σου

Κόκκινο σημάδι το χέρι μου

παντού στο κορμί σου!

Για να νιώθεις ακόμη και ύστερα

από την απουσία μου

το ρίγος της μνήμης!

Δεν μου αρκεί να είμαι όμως

περαστικός που λάτρεψε

για λίγο την ηδονή

Παρά μονάχα παντοτινός

προσκυνητής της ανάσας σου

που έσβηνε επάνω μου

σαν κεράκι τη στιγμή

που λαχταρούσες

να πάρεις από εμένα

ως λάβαρο την ψυχή μου!

Σε αυτή τη μάχη

νικά μόνο ο Έρωτας!
Και αφήνει πίσω του
όλους τους δειλούς
και τους προδότες
Ανταμείβει τους άξιους
μαχητές που πέσανε ηρωικά
Και βάζει στην αφάνεια
εκμεταλλευτές σωμάτων
και ονείρων που δημιούργησαν
οι τόσες επιθυμίες!
Αυτή λοιπόν ήταν
η κληρονομιά μου σε εσένα!
Όταν θα κοιτάζεις στον καθρέπτη
το γυμνό σού κορμί
Να θυμάσαι πως κάποτε
κάποιος όχι τυχαίος περαστικός
είχε το θάρρος να αφήσει
το στίγμα των όσων ένιωσε
ακόμη και ως γεύση στα χείλη σου!

Ουκρανία 24/2/22: 16:47

Την ώρα που διαμαρτύρεστε σιωπηλά

πίσω από τοίχους με κλειστές

πόρτες ασφαλείας

Για το κακό που σας βρήκε

συναισθηματικά, οικονομικά, ηθικά...

Και οι πνιγμένες κραυγές σας

οργή που βρίσκει έδαφος

στους φίλους

και στις σχέσεις σας

που γίνονται αϋπνίες επώδυνες

Και μαρτύριο καθημερινό

οι πολύωρες συζητήσεις

για την παράνομη αύξηση των αγαθών

και την συνεχόμενη αίσθηση αδικίας

που νιώθει κάθε απλός πολίτης

Την ώρα που ξυπνάτε

βαριεστημένα τα πρωινά

Και τρέχετε για να προλάβετε

το γεμάτο λεωφορείο

για να πάτε στις δουλειές σας

Και σε κάθε σας επιστροφή στο σπίτι

στις οικογένειες σας

ο μόνος σας τραυματισμός

είναι όταν καταπίνετε τον εγωισμό σας

και νιώθετε σαν ξυράφι το σάλιο

καθώς κατεβαίνει στο λαιμό σας

ώστε να μην τσακωθείτε

για ακόμη μια φορά

Και η μεγάλη σας ανησυχία

είναι το να μην πέσει

το φαγητό του μωρού στο πάτωμα

και οι χαμηλές βαθμολογίες του παιδιού

Την ώρα που αμφισβητείτε

την ομορφιά και την μοναδικότητα της ζωής

έχοντας δίπλα σας στο κομοδίνο χάπια

για να καταφέρετε να κοιμηθείτε

η κοιτάζοντας τρομαγμένοι

στέκοντας όρθιοι, νωχελικά

στην άκρη ενός γκρεμού

κάποια νύχτα που δεν θέλετε

να ξημερώσει

Η αναπολείτε δακρύζοντας

κάποιες παλιές στιγμές

προσωπικής ευτυχίας

δικάζοντας αυστηρά τον εαυτό σας

βλαστημώντας για την κακή σας τύχη...

Την ώρα που αλλάζοντας κανάλι

τη στιγμή που τρώτε

για να μην δείτε τις ειδήσεις

Αποφεύγοντας την πραγματικότητα

βλέποντας ανόητες εκπομπές

στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο 

γελώντας με την ηλιθιότητα

και το χαμηλό επίπεδο

κάθε λογής σκουπιδιών

Και η μόνη σας σκέψη

είναι το πως θα έχετε κέρδος

στα προϊόντα του super market

και νιώθετε τρομερή ικανοποίηση

από τον ρόλο του ικανού αγοραστή

που σας έχει πείσει το σύστημα

των σύγχρονων αξιών

πως είναι ο μοναδικός ρόλος

που σας αξίζει στη ζωή

Εκείνες λοιπόν τις ώρες

και σε πολλές ακόμη στιγμές ''απόγνωσης''

και δήθεν περηφάνειας

διότι τόση είναι η μικρότητα

και η ενσυναίσθηση σας

Κάπου, πάντα, στην πολύπαθη γη μας

Οικογένειες τρέχουν

να βρουν καταφύγιο

κατευθυνόμενες

από τους ήχους των σειρήνων

Και παιδιά που περίμεναν

να πάνε στο σχολείο

βρέθηκαν ξαφνικά να κρύβονται

φοβισμένα κάτω από τη γη!

Βρέφη πρόωρα απομακρύνονται

από τα νοσοκομεία

και τυλίγονται σε πρόχειρες κουβέρτες

Και ζευγάρια ερωτευμένα

κρατούν γερά τα χέρια τους

κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο

για πρώτη φορά με απόγνωση

Ενώ ορισμένα νιώθουν την αίσθηση

του κρύου μετάλλου των όπλων

που τους δόθηκαν

Και φίλοι χωρίστηκαν

στην μεγάλη έξοδο από τις πόλεις

ακόμη και από την χώρα

για να καταφέρουν να σωθούν!

Ενώ στα νοσοκομεία οι ασθενείς

ενώνουν τα χέρια τους

για να κάνουν προσευχή

μαζί με τους νοσοκόμους

Οπλίτες πλέον οι απλοί πολίτες!

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων

που προσπαθούν να ενωθούν

Κρύβονται από τους στρατιώτες

Μάχονται άνισα

Η ανθρωπότητα απέτυχε παταγωδώς!

Δεν είναι στρατιωτική επιχείρηση αυτή!

Είναι η οικονομική εξαθλίωση εκατομμυρίων

Το χάσιμο των περιουσιών τους

Ο άξαφνος χαμός ενός παρελθόντος

Ο βίαιος ακόμα χαμός κάποιας ζωής!

Ο πόλεμος δεν έχει ήρωες!

Είναι μια εκατόμβη νεκρών

εξαιτίας των συμφερόντων

ορισμένων κυρίαρχων του κόσμου!

14/2/22: 21:20

Να θυμάσαι τα συναισθήματα σου!
Ακόμη και τότε
που ήσουν μόνο εσύ παρόν σε αυτά!
Και δεν υπήρχε αποδοχή
παρά μόνο στα λόγια παραδοχή
λέξεις που έβγαιναν από στόματα
πάντα ξένα
δήθεν παθιασμένα
δήθεν ευωδιαστά
προς καθετί που αισθανόσουν
καθετί που γευόσουν
Μα η πίκρα που δεν ήθελες να γευτείς
κόμπος στο λαιμό
για να σε πνίγει
και να σε αφήνει
ανήμπορο να αναπνεύσεις
Ζέστανε το σώμα σου
φρόντισε το!
Δεν αξίζει να νιώθει ως οδύνη
την κάθε ηδονή!
Τα πάντα επάνω του θυμούνται!
Έχουν μνήμες οι αισθήσεις!
Ένα χάδι πάνω στο χέρι
Μια αγκαλιά τρυφερή
Ένα κράτημα από το χέρι
Ένα γλυκό φιλί στα χείλη
ένα βλέμμα ποθητό
μια ανάσα καυτή
ένα απαλό ολόλευκο δέρμα
και οι λέξεις που άκουσες...
(Αχ αυτές οι λέξεις!)
που προκαλούσαν ανατρίχιασμα
ένα δυνατό καρδιοχτύπι
Και η έξαψη που μοιραζόσουν
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις Θεός!
Τώρα μαραζώνει η μνήμη
σε ένα σκοτεινό δωμάτιο
αθόρυβο
και σε τρελαίνει η σιωπή
των πάντων γύρω σου!
Γιατί κάποτε
Ναι! Κάποτε!
Άκουγες μια φωνή να σε καλεί
να σου λέει ''Σε θέλω''!
Τώρα μονάχα η σκόνη
πάνω στα δώρα που σου χάρισαν
θυμίζει την τότε ευθυμία σου!
Τουλάχιστον εσύ χαμογελούσες

από ευγνωμοσύνη!

5/2/22: 22:23

Φοβάμαι την ποίηση!
Θα με αφήσει μόνο

στην άκρη ενός δρόμου
μέσα στον χειμώνα
σκυμμένο μέσα στο μπουφάν μου
να τρέμω από τις σκέψεις μου!
Να γίνομαι έκθεμα των περίεργων
του κόσμου που τρέχουν
να προλάβουν με αγωνία
τις ζωές τους!
Περίλυπος και διχασμένος
να κοιτάζω τα αυτοκίνητα
και να μετράω άσκοπα
τον αριθμό τους
σαν ανόητο παιχνίδι
ενός αργόσχολου!
Και τις βιτρίνες
των γύρω καταστημάτων
που σβήνουν μια μια
κατά τη διάρκεια
του κλεισίματος τους
Ακόμη και τα αδέσποτα ζώα
που με προσπερνούν
τρέμοντας, τρέχοντας
σαν καταδιωγμένα
από τους κακούς του κόσμου
που τους προσβάλλει ακόμη
και η παρουσία τους!
Καιρός να βγάλω τα χέρια
από τις τσέπες μου
Και σχεδόν ακίνητος
μέσα στην τόση δραστηριότητα
των ανθρώπων
Με το απεριποίητο πρόσωπο μου
γεμάτο γένια
αδιαφορώντας για την εμφάνιση
και την φευγαλέα ματιά μου
στα όνειρα των κυνηγημένων
από υποχρεώσεις
τύψεις ζωών που δεν ανέδειξαν
τα θαύματα του κόσμου
Θα ταιριάξω με το νου μου τις λέξεις
καθώς χαράζω αόρατα γράμματα
με το νοητό μου στυλό
πάνω σε πρόσωπα
τοίχους, πεζοδρόμια, φανάρια
αυτοκίνητα, καταστήματα
Ώσπου να αφήσω αναπόδεικτα
το στίγμα μου στον κόσμο!

30/1/22: 23:03

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία
από τη θέα του γυμνού σου κορμιού
και τη λέξη να πνίγεται μέσα στο στόμα
καθώς σε κοιτάζω στα μάτια
και θαυμάζω κάτι από εσένα!
Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει καμία σημασία
αρκεί που είναι μέρος του εαυτού σου!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος Έρωτας
από την επιθυμία να βρεθώ μαζί σου
ακόμη κι ένα λεπτό μονάχα
τόσο σύντομο, τόσο ταπεινό
μπροστά στο μεγαλείο του χρόνου
Κι όμως! Το κάνεις να έχει τόση σημασία!
Να Αγαπάς και να Υπάρχεις
Πόση αναμονή, και πόσος πόνος
μπροστά στη Ζωή μοιάζει ουτοπία;
Kαι ύστερα να πεθαίνεις
πληγωμένος και μόνος
να γίνεσαι στάχτη, τίποτα, ούτε ουσία
Και είναι βαρύς ο καιρός
δεν ταιριάζει σε βλέμματα και αγγίγματα
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θλίψη
από την μακρόχρονη απουσία
και την παραδοχή της μοναξιάς σου
μέσα στο ελάχιστα φωτισμένο δωμάτιο
με κλειστά τα παράθυρα
που ούτε ο ήλιος δεν σου αρκεί
για να γίνει η θεραπεία σου!
Να πονάς, να τρέμεις, να λυγίζεις, να μαζεύεσαι
πάνω σε ένα κρεβάτι που τίποτα δεν θυμίζει
εσένα όμορφη μου
γιατί δεν τόλμησες να αφήσεις
το σχήμα του κορμιού σου
Αποτύπωμα των σκέψεων μου
οι αμυχές στα χέρια
τα κουρασμένα μάτια που κοιτάζουν στο κενό
τα χείλη που ψάχνουν να βρουν ηρεμία
Δεν υπάρχει άλλος κόσμος
εκτός από εσένα στη ζωή μου!
Μάταια τα πάντα γύρω μου
Ζητώ απεγνωσμένα να ζήσω ξανά
την αίσθηση της ευτυχίας!

17/1/22: 1:04

Ποτέ μου δεν πεθύμησα κάτι περισσότερο
από το αντίκρισμα μιας ακτής
σε κάθε εποχή του χρόνου!
Την άνοιξη για να ακούω
τον φλοίσβο της θάλασσας
καθισμένος στην άκρη του μόλου
με έναν Ήλιο από πάνω μου φιλικό
Το καλοκαίρι για να βρίσκω μια ήσυχη παραλία
και να φαντάζομαι τις ζωές των ξένων φωνών
που ακούω από μακριά
Το φθινόπωρο για να μετράω τα πλοία
απέναντι μου, καθώς χάνονται στον ορίζοντα

την ώρα της δύσης
Και να τα χαιρετάω όπως έκαναν τον παλιό καιρό
με πικρία οι συγγενείς των μεταναστών
Και τον χειμώνα για να νιώθω
την ερημιά του τοπίου τόσο δική μου
που θα μου ανήκε δικαιωματικά

κάθε εικόνα, και κάθε ήχος της φύσης

Αρκεί να νιώθω σε κάθε μου τρίχα

το ρίγος του ψύχους!

Ποτέ μου δεν πεθύμησα κάτι περισσότερο
από το άκουσμα μιας εφησυχαστικής φωνής
γεμάτη υποσχέσεις ποθητές
σαν δώρα που παίρνουν αξία

μετά το άνοιγμα τους!
Και μια λαχτάρα να φωλιάζει
σαν μικρό σπουργίτη μέσα στα σπλάχνα μου
που φυλάσσω τον πιο μεγάλο εαυτό μου!
Και τη μελωδία που ονειρεύεται κανείς
καθώς μπερδεύει τα χείλη
που προσπαθούν να ξεστομίζουν
λέξεις που για χρόνια δεν είχαν ειπωθεί!

Ακόμη και την αίσθηση της άβουλης οδύνης

που έρχεται σαν ξάφνιασμα

ύστερα από το πέρασμα ενός μεγάλου ύπνου!

Αρκεί να νιώθεις ζωντανός

με το να παίρνεις κάθε σου ευθύνη

Να λογαριάζεις την ελεύθερη βούληση

ακόμη και για ουτοπία!

Χαρά που έρχεται για να λυτρώσει τη φαντασία

δεν είναι παρά μια λύπη καλυμμένη

με φθηνά πρόχειρα αστεία!

Δεν είναι η επιθυμία τρόπος για να κοιμάσαι

στριφογυρνώντας πάνω στο κρεβάτι σου

ανήσυχος από μνήμες!

22/12/21: 8:18

Κάθε πρωί να αγκαλιάζεις

σφιχτά τον εαυτό σου!
Του το χρωστάς

ύστερα από κάθε μοναχική νύχτα

Ύστερα από κάθε απογοήτευση
που δημιουργεί η απέχθεια
των άγνωστων πάντα ανθρώπων
που ξέρουν μόνο να αφήνουν
πίσω τους

μετά από κάθε τους πέρασμα
συντρίμμια ενοχικών
που στο μόνο που έφταιξαν
ήταν πως υπήρξαν ειλικρινείς
με τα συναισθήματα τους!
Να αγαπάς λοιπόν
τη λαμπερή μάτια σου

όπως όταν έρωτα αισθάνεσαι!
Τα δάκρυα σου ακόμα
την όψη τους
και τη γεύση τους στο στόμα!
Να μάθεις να αγαπάς
την ιδιαίτερη φύση σου
που ζητά ό,τι πιο ανθρώπινο υπάρχει
Την επικοινωνία ματιών
και στομάτων
Της σιωπής που ζητά
ένα χάδι
της σιωπής που πονά
στα κρυφά
Κανείς άλλος δεν θα είναι δίπλα σου
πέρα από λόγια ποθητά
και της φαντασίας σου
το επίμονο ταξίδι
που δεν οδηγεί πουθενά!

Να τον αγαπήσεις τον εαυτό σου!

Του το χρωστάς

από ευγνωμοσύνη!

29/11/21: 17:30

Μοναξιά είναι

το να κοιτάζεις τον ουρανό

και να προσπαθείς να νιώσεις κάτι

προσπαθώντας με επιμονή να δεις

στα λευκά απομακρυσμένα σύννεφα

κάποιο πρόσωπο από το παρελθόν!

Είναι η αίσθηση του κρύου τους χειμώνες

και της ζέστης τα καλοκαίρια

που αγγίζει το σώμα σου

ενώ είναι τα μόνα πλέον

που μπορεί να αισθανθεί!

Κανένας συνειρμός ενθουσιασμού!

Καμία συναίνεση χαμόγελου!

Παρά μόνο η παροδική ανάμνηση

που σκορπά ρίγη στο σώμα

ξυπνώντας κάτι σαν... έρωτα

στο μυαλό!

Αν ζητάς δίνε!

Αν πονάς φύγε!

Δεν σου αξίζει η φυλακή που επέλεξες!

Άνοιξε την πόρτα επιτέλους!

Τα παράθυρα άνοιξε στον Ήλιο!

Να συμμετέχεις στην χαρά του κόσμου

με ό,τι σου έχει απομείνει

ένα τραγούδι

ένα ποίημα

ένα βιβλίο

Μην μένεις ακίνητος προσμένοντας

κάποιο μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ!

Γίνε αυτό που σου λείπει

μέσα από την επιθυμία

να συνεχίσεις να Ζεις!

Να είσαι υπαρκτό πρόσωπο!

Όχι μια σκιά!

Κανείς δεν αγάπησε είδωλα

καθρεπτισμένα

παρά μόνο χειροπιαστά

ζεστά σώματα

και πρόσωπα!

11/11/21: 22:00

Δεν είναι το κράτος πλέον, ο μόνος μας εχθρός

μήτε οι θρησκείες που ψεύτικες ελπίδες μοιράζουν!

Αν νομίζουν πως ποτέ δεν παίζουν ρόλο κανένα

στον κόσμο αυτό τον υποκριτικά ευτυχισμένο

και πως η γνώμη τους μοιάζει ταιριαστά να γράφτηκε

πάνω σε κάποιο τυχαίο, πρόχειρο χαρτί σκισμένο

Αν νομίζουν πως είναι οι μόνοι δικαιωμένοι

της πλέμπας οι ρηχοί ρήτορες που πασχίζουν

που δικάζουν δήθεν φρόνιμα, μα δίχως αιδώ

και με φόβο για τα πάντα αποφασίζουν

Αν κοιτάξουν γύρω τους, ταυτόχρονα όλοι μαζί

και δουν έναν ξένο ήλιο δίχως καμία πυγμή

Αν κοιτάξουν εκείνο τον καθρέπτη που τους δείχνει

μούμιας ομοίωμα, και δεν τρομάξουν για μια στιγμή

Γινήκαν οι άνθρωποι σαν μια φλόγα πλέον αμυδρή

που κρατά με το φόβο άνεμος να μη φυσήξει

Γινήκαν οι άνθρωποι θελκτικοί σε κάθε αμοιβή

και ζητάνε να πάρουν ένα μέλλον που θα φρίξει

Αν νομίζουν πως δεν κάνουν, ποτέ κανένα κακό

στην ίδια την ύπαρξη τους, τίποτα δεν χρωστάνε

Ξυπνούν χωρίς ενοχές γιατί ευθύνη καμία

ποτέ δεν τους ανήκε, μα δικαίωση ζητάνε

Αν νομίζουν πως θα κερδίσουν τον φοβερό χρόνο

ενώ τρώει το μέσα τους κάθε μικρός δισταγμός

σαν αράχνη που υφαίνει λίγο λίγο τον πόνο

όμως δεν θα υπάρχει πλέον καθόλου πια σφυγμός

Αν κοιτάξουν με μεγάλο θάρρος, για πρώτη φορά

μια πραγματικότητα, που ποτέ δεν τους διχάζει

Αν κοιτάξουν άξαφνα γύρω, αφότου ξυπνήσουν

από το όνειρο που δεν τους προετοιμάζει

20/10/21: 10:50

Θα είμαι ο εραστής σου!

Δεν υπάρχει ερώτηση

παρά μόνο απόφαση!

Δεν υπάρχει ερώτηση

παρά μόνο κατάκτηση!

Δεν υπάρχει αυτό που λεν ανάγκη

παρά μονάχα η επιθυμία

και για αυτό έχει αξία

ο πόθος μου για εσένα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Αρκεί να αποδείξω

πως είμαι άξιος σου!

Βλέμμα πάντα θελκτικό

και σκέψεις κυρίαρχες

γεμάτες από τη μορφή σου

και της ζωής σου στιγμές

που εμπιστεύτηκες σε εμένα

λατρεμένη μου ένταση!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Δεν αφήνω τον εαυτό μου

να επηρεαστεί από ζωές άλλες

ξένες προς κάθε μεγαλείο!

Είμαι ενάντια στα λόγια όσων

μορφάζουν ικανοποιημένοι

από κάθε προχειρότητα

και την ανυπομονησία

της κοινότοπης αίσθησης ευτυχίας

Θα είμαι ο εραστής σου!

Κοίταξε με στα μάτια επίμονα

προκάλεσε μου την γλυκιά ζάλη

της απόλυτης ηδονής

εκείνης που προκαλείται μόνο

από την αίσθηση ευθύνης

που έχει κάθε άνδρας

αφότου βρεθεί ανήμπορος

να αντισταθεί στο τώρα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Διότι δεν μου αρκεί

το να περνάω από τη ζωή σου

σαν κάποιος που ήρθε για να φύγει

όταν πάρει αυτό που θέλει

Θέλω να σε κερδίσω

στη μάχη της σαγήνης

Διαφορετικά δεν θα αξίζω

τα πάντα από εσένα!

Θα είμαι ο εραστής σου!

Και αυτό χρειάζεται χρόνο

χρειάζεται να κοπιάσεις

αποφασισμένα να πολιορκήσεις

μια πραγματική γυναίκα

που δεν συγκινείται με τον καθένα

παρά μόνο με όποιον αξίζει

να ασχοληθεί η σκέψη της

ώσπου να σβήσει τη μνήμη!

7/10/21:

30/9/21: 10:23

Χρόνια προσμένω τον καλό καιρό να μου έρθει

κρατώντας για δώρο του καλότυχο στεφάνι

λουλούδια στολισμένο

Και να φορέσω το πιο όμορφο χαμόγελο που 'χει

η ψυχή μου μέσα της, που η λύπη δεν τη φτάνει

καλά κρυμμένο

Κι όλος ο ψυχισμός μου φθινοπώριασε καθώς

αισθάνομαι στο κορμί μου να έρχεται το κρύο

κάθε πρωινό

Και η χαρά μου εκλάπη, διότι πάντα νόμιζα πως

τα όνειρα τα κάνουν όσοι δεν ξέρουν να λεν αντίο

για αυτό θρηνώ

1/9/21: 13:50

Καθετί που έχει τη δύναμη να μας συγκινεί

λεν πως προέρχεται απ' τον πόνο

Και άσε τους άλλους χωρίς φωνή

να λεν πως τα πάντα γιατρεύονται απ' τον χρόνο

Καθετί που μέσα μας αισθανόμαστε

είναι δικό μας, για πάντα μας ανήκει

Και δεν μας αξίζει καθώς θυμόμαστε

να περνάμε από επώδυνη δίκη

Λεν πως είναι σαν λιμάνι η αγάπη

μα εγώ κοιτάζω συνεχώς τα πλοία

που καθώς φεύγουν η χαρά μου εκλάπη

οι ανίδεοι τ' ονομάζουν δειλία

Και σαν προσμένω κάτι από εκείνη

ο πόνος φωλιάζει θα γίνει αβάσταχτος

Έχω το θάρρος και παίρνω την ευθύνη

παρά ν' αποδέχομαι πως είναι φτιαχτός

Είναι το δικαίωμα μου

να κλάψω, και να φωνάξω

σκυφτός να αφουγκραστώ

Κανείς εδώ, κοντά μου

να μιλήσω, να κοιτάξω

και το παράθυρο κλειστό

15/8/21: 14:31

Να είμαστε επιτέλους παράλογοι!

Δεν είναι η λογική λοιπόν για όλους!

Υπάρχουν κι εκείνοι που ζουν

για τη στιγμή

για το φιλί

για μια αγκαλιά σφιχτή

για έναν έρωτα παθιασμένο

για ένα καλωσόρισμα

ακόμη και για ένα αντίο!

Πόνος ψυχής

μιας άδειας ζωής

Τι αξία έχει λοιπόν

η προμελετημένη επόμενη ημέρα

και η δήθεν αγάπη

των απόλυτα κοινών ανθρώπων;

Δεν υπάρχει ομορφιά στη θέα

των σπασμένων φτερών!

Επέλεξε λοιπόν!

Ξάφνιασμα ζωής

ή τη ρουτίνα μιας διαρκούς προβολής

συνεχόμενων

προβλεπόμενων

σκηνών

και κλισέ σεναρίων

που σκοτώνουν κάθε ικανότητα

φαντασίας

Καμία επιείκεια λοιπόν

για τους οργανωμένους

επαίτες φιλιών

και σωμάτων!

Δεν είμαστε όλοι εκπαιδευμένοι

για την αίσθηση του θανάτου

που ονομάσαμε ωριμότητα

δίχως ίχνος βέβαια

αυτογνωσίας!

Ο έρωτας είναι γνώση

για αυτό δεν έχει τέρμα

όπως ο θάνατος!

Όρια όπως η δήθεν ζωή!

Αποτραβηχτείτε συνάνθρωποι μου

από τα πρέπει που εκπαιδευτήκατε

από τα αν που λογιστήκατε

Και τότε μόνο θα κοιτάξετε

ένα άλλο πρόσωπο στα μάτια

αναγνωρίζοντας στην έκφραση του

το νόημα της εθελούσιας οδύνης!

Καμία χαρά δεν κερδίζεται χωρίς πόνο!

Μην συγκρίνετε με τις απογοητεύσεις

της επιλεγμένης δουλείας σας!

Αν δεν έχεις νιώσει πόνο

δεν έχεις μάθει να ζεις!

9/7/21: 1:45

Γεννάω εύκολα το μίσος

Όταν αλήθειες ξεστομίζω δίχως δισταγμό

Δεν μου ταιριάζει το ''ίσως''

Ούτε τα ''πρέπει'' που με στέλνουν στον γκρεμό

Είναι η ζωή ένα ψέμα

Ένα Λούνα Πάρκ που ξοδεύεις διασκεδάζοντας

Αξίζεις μόλις ένα κέρμα

Γιατί μαζεύεσαι κρυμμένος ουρλιάζοντας

Η ζωή είναι εκεί έξω

Όχι εκεί που με υποσχέσεις σε κλείνουν 

Αν είσαι στην απέξω

Με ψίχουλα σου ζητάνε να σε φτύνουν

Περνάω ανάμεσα από τοίχους

Ανθρώπινα κτήνη, άβουλα όντα της ντροπής

Γράφω με αίμα τους στίχους

Δεν μου ταιριάζει η ησυχία και η ασφάλεια της σιωπής

Είμαι γεμάτος από πόνο

Που επιθυμεί ταιριαστό άνθρωπο να βρει

Να του προσφέρει χρόνο

Μόνο έτσι να σωθεί κάποιο όνειρο μπορεί

Η ζωή σημαίνει ελευθερία

Αν τη χάσεις είσαι ένας νεκρός οργανισμός

Ηθικά ξεπουλιέσαι στην πορεία

Οι ερινύες σε ακολουθούν, δίκαιος ο κατατρεγμός

5/7/21: 16:04

Έρμαιο μιας θανατηφόρας ρουτίνας

τίμιος επαίτης εργάτης

οικογενειάρχης της πείνας

βολεμένος επαναστάτης

Κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους

που αποκαλείς σπίτι

κάνεις αγώνα μα πάντα

κάτι θα σου λείπει

Η ευτυχία δεν είναι ένας δρόμος

που πάει μόνο ευθεία

Είναι ένας προσωπικός κόσμος

ο μόνος που έχει ουσία

Και δεν είναι εγωιστής

εκείνος που πάει μπροστά

Αν δεν θέλεις να φυλακιστείς

ακολούθα τον εαυτό σου πιστά

Φίλε μου με κούρασε

η ηθική τιμιότητα σου

Σημαίνει τυφλά υπάκουσε

σε όλα τα πρότυπα σου

Όμορφα πρόσωπα μας διαφημίζουν

προϊόντα πολλά άχρηστα

Αρκεί όταν σε κοιμίζουν

να τους συμβουλεύεσαι πιστά

Γίνεται κάπου αγώνας κατά

του καθημερινού σου άγχους

Σε εξοντώνουν τακτικά

οι αυπνίες αντί οι εκφράσεις του πάθους

Άγχος περιττό σε σκοτώνει

σου μικραίνει τη ζωή

Κρυμμένες ασθένειες φανερώνει

η ελεγχόμενη σου πνοή!

18/6/21: 23:51

Γείρε πάνω μου

απαλά όπως τα πέταλα λουλουδιών

που πέφτουν πάνω στη γη

για να βρουν τη γη

και να τη νιώσουν

στην ολότητα της!

Γίνε λιτό χαμόγελο στα χείλη

Σιωπή, και σιγανό δάκρυ

Εγώ θα είμαι εκεί

για να πάρω τον πόνο της ζωής

και να τον συντρίψω

με όση δύναμη μου έχει απομείνει

από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις

των ανθρώπινων πράξεων

Να είσαι εκεί τη στιγμή που δύει ο ήλιος

ποτέ πιά μόνη!

Και η αφορμή για έρωτα θα έρθει

σαν ξαφνική βροντή

στο μέσο του καλοκαιριού!

18/5/21:

Βρήκατε κάποιες νέες λέξεις για να μας μάθετε

αυτή είναι η νέα τάξη που μας επιβάλλετε

Να μη νιώθουμε, ελπίζουμε, καν επιβιώνουμε

μονάχα να υποτασσόμαστε, να ριζώνουμε

Συνεχώς δίνετε αξία στα αποβράσματα

μαθαίνετε απέξω δήθεν τα λαϊκά άσματα

Γεμίζετε την ανυπαρξία σας με σκουπίδια

ανακυκλώνετε στείρο χώμα και αποκαΐδια

Μόνο να τρέχουμε συνεχώς για τα αυτονόητα

Μόνο να ζητιανεύουμε για τα αδιανόητα

τα ανθρώπινα

τα ελεύθερα

τα δημοκρατικά μας φυσικά δικαιώματα

που μας στερείτε

διότι μισείτε

καθετί ζωντανό αντικαθίσταται με πτώματα

Τι κάνετε πάντα εσείς οι άνθρωποι οι απλοί

γυρεύετε λόγους να δικαιολογείτε τη σιωπή;

Μούγκα και υποκύψεις, μονάχα μένεις στις ρήσεις

κραυγή δεν ακούγεται σε ανοιχτές εγχειρήσεις!

Όλοι οι δήθεν με λένε εύκολα αναρχικό

πως να εξηγήσεις πως έχουν καθεστώς αυταρχικό

Ποδόσφαιρο και τα reality το μυαλό σου συρρικνώνουν

σκοτώνουν τη φαντασία και την τέχνη πληγώνουν

Κι εμείς διψάμε να νιώσουμε άφοβα τη βροχή

Κι εγώ θυμάμαι πως έχει από χρόνια κατοχή

Τα πράματα

δεν γεμίζουν

τα τραύματα, καθώς ήσυχα μας κοιμίζουν

συνειδήσεις

αν το αποφασίσεις

Καταλάβετε το πως επίτηδες μας χωρίζουν!

Το καλοκαίρι πλησιάζει νιώθω πως έχω χαθεί

μέσα σε στίχους που με ιδρώτα έχουν παραχθεί

Και στοχεύουν τους πάντες, δεν διακρίνουν τους λίγους

απευθύνονται σ' όλους, γονείς, νέους και εφήβους!

Δεν κοιμάμαι εύκολα γιατί πάντα ανησυχώ

όχι αν κλείδωσα την πόρτα, μα αν θα πρέπει να ανεχθώ

Κρύβομαι, θλίβομαι, να ξέρω πως δεν υπάρχω

κι όμως μένω ακίνητος ενώ μέλλον δεν θα 'χω!

Η ελπίδα δεν έχει την αξία της προσδοκίας

βρίσκεται σε φοβισμένα μυαλά της αχρηστίας

είναι καιρό φυλαγμένη

παραμένει φιμωμένη

Θα ξυπνήσει μια μέρα για να σας φέρει νέο φως

Αυτή είναι η ουσία

μεθάμε με αμβροσία

Και η επιμονή, ο μόνος τίμιος της ζωής σκοπός!

Έχω βαρεθεί τόσα χρόνια να μου λένε σώπα

Ποιοι; Εκείνοι που με ταΐζουν με νόμιμη ντόπα

Εγώ θα το φωνάζω πως: ''δεν γίνομαι πείραμα!''

Κόψτε τις πίπες! Σας μοιάζω εγώ για θήραμα;

Γελάς μαζί μου, λες πως μιλάω υποθετικά

Άνοιξε τα μάτια σου! Μας εξοντώνουν μεθοδικά!

Εμπιστεύεσαι τους δημοσιογράφους, τα κανάλια

Για κοίταξε μες τον καθρέπτη τα δικά σου χάλια!

Πάρτο απόφαση, το φθινόπωρο ξανά μαντρώσου

και να μην ξεχνάς όπου και να πας το φίμωτρο σου!

Στείλε μήνυμα και δώσε στο κράτος αναφορά

Μην ανασαίνεις, μην ησυχάζεις! Πράματα νοσηρά! 

Καλό παιδί, εμβολιάσου γίνε υπεύθυνος κι εσύ

θα σε πείσουν οι προπαγανδιστές με το φόβο που ζει

Μέσα σε κάθε κύτταρο σου που πεθαίνει, φτιάξε μνήμα

Το να διαμαρτύρεσαι στο διαδίκτυο σε καθιστά θύμα!

Ζεις χωρίς ενσυναίσθηση, μέσα στην αναισθησία

Άνθρωπος είσαι; Αναρωτήσου, ή απλώς οπτασία

Δεν έχεις δακρυγόνους αδένες, για αυτό δεν λυπάσαι

Μην κρύβεις τον πόνο, δεν αποδεικνύει πως δεν φοβάσαι!

 

Ιδού τα αποτελέσματα όταν δεν υπάρχει πυγμή

κατοικείς μόνιμα σε ένα ταλαιπωρημένο κορμί

Που είναι ο εγκέφαλός σου; Άγνωστο το πρόσωπο σου

Μην χαμογελάς,  έτσι δικαιολογείς το διωγμό σου!