Καλώς Ήλθατε!

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013

4/6/13:



Οι απόψεις μου
Οι απόψεις σου
Οι απόψεις του
Οι απόψεις μας
Οι απόψεις σας
Οι απόψεις τους
Σιωπή….
Διαμαρτυρία…
Έκρηξη!
Πόλεμος!
Πόλεμος στα οδοφράγματα!
στις οικογένειες
στα σχολεία
στις δουλειές
στις δημόσιες υπηρεσίες
στα νοσοκομεία
Για κάποια ιδεολογία
Για τον εγωκεντρισμό
Για τις θρησκείες
Για τις πολιτικές αντιλήψεις
Για το σωστό και για το λάθος!
Το δικό μου σωστό και λάθος
Το δικό σου σωστό και λάθος
Το δικό του σωστό και λάθος
Το δικό μας σωστό και λάθος
Το δικό σας σωστό και λάθος
Το δικό τους σωστό και λάθος
Όταν βαραίνει τον αέρα η μυρωδιά
των χημικών, να φυλάγεσαι
Ίσως να είσαι εσύ ο υπεύθυνος
του ξεσηκωμού
της ιδέας
της αντίληψης
της καχυποψίας
της σκλαβιάς
της ελευθερίας
Ποίος θα σηκώσει με τόλμη
στους δικούς του ώμους
τη βαριά ευθύνη
ενός ακόμη αιματοκυλίσματος;
Ο πολιτικός;
Ο στρατιωτικός;
Ο θρησκευτικός;
Οι ταμπέλες που καθορίζουν
το ποιόν του κάθε ανθρώπου;
Το κρατικό σύνταγμα;
Ο απλός λαός;
Οι αγνωστικιστικές αντιλήψεις
δεν φέρνουν ποτέ την άνοιξη
Παρά δημιουργούν
μια ακόμη απορία
στα όσα συμβαίνουν
Αιτία είναι μονάχα μία!
Κανείς δεν προσπάθησε ποτέ
Ποτέ του δεν θέλησε
να ανακαλύψει και να ζήσει
Την αλήθεια του πραγματικού του εαυτού!

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

21/5/13:

Ώ Σαλαμίνα!
Νεράιδα της αρχαιότητος
Δοξασμένο το όνομα σου στην Ευρώπη!
Συ που μες τα σπλάχνα σου
αντιθέσεις αρκετές φυλάττεις
Ως όμοια τα λείψανα του Καραϊσκάκη
και του Γκούρα!
Το σπήλαιο του μέγιστου Ευριπίδη
και την οικία ενός μικρού Σικελιανού!
Πλαστικά μπουκάλια
και κάθε λογής σκουπίδια
στολίζουν τα λιγοστά σου δάση
εξαιτίας της αδιαφορίας των ανθρώπων σου!
Περιττώματα και λοιπά παράνομα λύματα
γεμίζουν τα νερά σου
που είναι κοινό το μυστικό μεταξύ
των ξενόφερτων κατοίκων σου
Οι οποίοι φροντίζουν για την ολική
αμνημόνευτη απαξίωσή σου!
Ώ Σαλαμίνα!
Πατρίδα μου μοναδική
Δίχως σημαία!
Προάστιο του Πειραιά
νήσος δίχως ταυτότητα…
Αντίγραφο των κοντινών σου πόλεων!
Στα πράσινα και μολυσμένα φύκια
περιμένει άυπνο και ανήσυχο το αρχαίο χρέος!
Και πλάι σε σκουριασμένα
των παράνομων ναυπηγείων σου πλοία
και δρόμους δίχως ταυτότητα
αλλά με όνομα μεγάλο
ορισμένοι πολιτικάντηδες
τοποθετούν πινακίδες
ίσως για να ξεγελάσουν τους αφελείς!
Πολλά έτη πέρασαν
και ορισμένοι θέλησαν να τιμήσουν
τον αρχαίο βασιλιά σου
που ο Όμηρος, ο μέγας των ποιητών δάσκαλος
τη μνήμη του σώζει σε έπους το ύφος!
Όμως η κατάντια της εποχής
που μοιάζει με μια αξιολύπητη κραυγή
οδήγησε τα χέρια του τεχνίτη
ώστε να φτιάξει έναν Αίαντα
στο ύψος του δημάρχου!
Και εκεί στα στενά
στης ναυμαχίας της ξακουστής
γίνεται μάχη των συμφερόντων
Ξέπεσε και η μάχη!
Σε σκουπιδότοπο δεκαετιών τη ράχη
άγαλμα στήθηκε στη μνήμη
της σωζόμενης Ευρώπης
Στο οποίο τα κατατεθειμένα στεφάνια
ανίκανα μοιάζουν για να καλύψουν
την ασχήμια του τόπου!
Τι κρίμα να έχεις την τύχη του Θεμιστοκλή
εξαιτίας  των ανίκανων πολιτικάντηδων σου;
Πότε για εσένα ο λαός σου θα ενδιαφερθεί;
Πότε τους Έλληνες για έναν κοινό σκοπό θα ενώσει;

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013

4/3/13:

Όταν θα έρθει η στιγμή
που θα κοιτάζω το νυχτερινό ουρανό
χωρίς κάποιο λόγο
Που θα σιγοτραγουδώ στίχους
οι οποίοι δεν θα μελοποιηθούν ποτέ
και θα νοιώσω την ανάγκη
να βρεθώ ανάμεσα σε ένα ξένο πλήθος
κάποιο Σαββατιάτικο βράδυ
ενώ οι άνθρωποι θα προσπαθούν ξανά
να ξεχάσουν την καθημερινή τους μιζέρια
με δυνατή μουσική και νοθευμένα ποτά
Εγώ ξέρω πως θα εξακολουθώ να είμαι μόνος
όπως άλλωστε είναι και εκείνοι!
Απλώς φοβούνται να το παραδεχθούν
Διότι ποτέ δεν είχαν το θάρρος να δουν
τη γύμνια του εαυτού τους
Διότι πάντοτε σκεφτόντουσαν
τα αρνητικά σχόλια του περίγυρου τους
στο άκουσμα πως ένοιωσαν την ανάγκη
κάποιο βράδυ να μείνουν μόνοι τους
μπροστά στην καλοκαιρινή θάλασσα
ή επάνω σε κάποιο λόφο κοιτάζοντας
τα φώτα της πόλης
Οι άνθρωποι αυτοί είναι δειλοί!
Επειδή φοβούνται να εκμυστηρευτούν
τις αγωνιώδεις σκέψεις τους
ακόμη και σε εκείνους που θεωρούν φίλους
Σπαταλούν το χρόνο τους
σε οτιδήποτε τους κάνει να ξεχνιούνται
ενώ θα μπορούσαν
αν έβαζαν τα θέλω τους ψηλότερα από καθετί
να ανακαλύψουν τι είναι αυτό
που τους κάνει μοναδικούς
και τους δίνει αξία σε μια εφήμερη ζωή
γεμάτη κενά που ίσως δεν καλυφθούν ποτέ!
Η χαρά του να ανακαλύπτεις αυτά τα κενά
δεν συγκρίνεται με καμία άλλη
δικαίωση της ύπαρξης!
Οι άνθρωποι αυτοί…
Παραιτούνται εύκολα από κάθε προσπάθεια
για την αυτογνωσία τους
με την πρόφαση της έλλειψης χρόνου!
Η οποία στην ουσία είναι σπατάλη χρόνου!
Υποχρεώσεις, όπως η εξόφληση
ανύπαρκτων χρεών της εποχής μας
ραντεβού με ιατρούς του ΕΟΠΥΥ
δουλειές στις οποίες σε πληρώνουν
-όποτε το θελήσουν- για να μην έχεις
ούτε μια στάλα αξιοπρέπειας!
Για να κάνεις ακόμη μεγαλύτερους
εκείνους που έμαθες να αποκαλείς αφεντικά!
Για όλους αυτούς τους λόγους
πάντα βρίσκεις χρόνο!
Βυθίσου λοιπόν στη μιζέρια σου
και άσε με εμένα να γνωρίζω
από την υπόκωφη ηχώ του βραδινού
μοναχικού κλάματος της ύπαρξης σου
τις προσπάθειες σου για να μισήσεις
περισσότερο αυτό που έγινες!
Εγώ ξέρω πότε πρέπει να δακρύσω
και δεν ντρέπομαι να το δηλώσω
επειδή η αποδοχή της ήττας μου
δεν καταφέρνει να με λυγίσει
Είναι ο λόγος που με κρατά στη ζωή
και με γεμίζει ελπίδα για τη βελτίωση της!
Και αν αυτό σου φαίνεται αντιφατικό
Σε συμβουλεύω να κάνεις το πρώτο
μεγάλο βήμα προς την ευτυχία
Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου!
Εκείνος που ψεύδεται ποτέ δεν γνωρίζει
την πραγματική ουσία
μιας ανιδιοτελής σχέσης με τους άλλους
Εμπρός λοιπόν!
Επέλεξε αν θέλεις να χασκογελάς
μαζί με ανθρώπους που δεν τους έδωσες
ποτέ το δικαίωμα να σε γνωρίσουν
Ή στην δραματική φύση της ύπαρξης σου
Όχι ανθρωπάκο!
Δεν μισώ τις στιγμές της ανεμελιάς
και της απλοϊκής χαράς
Αρκεί να είναι κάποιος άξιος
για να τις χαρεί με τη σειρά που πρέπει
Πρώτα πατάς πόδι στα όσα σε σκοτώνουν
και ύστερα κερδίζεις το δικαίωμα
να χαίρεσαι ακόμη και την ανοησία!
Μια ζωή γεμάτη θάνατο
είναι κατάρα στα χείλη των δειλών!
Ενώ ένας θάνατος γεμάτος ζωή
είναι η σύνεση του πάσχοντα!

Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013

16/1/13:

Γυναίκα! Μην με κατηγορείς
πως άσκοπα το κορμί σου ψηλαφίζω!
Ποτέ ένας ποιητής, δεν ξέρει ποια είσαι!
Χρειάζομαι χρόνο για να σκεφτώ
τα όσα ένοιωσα στης αγκαλιάς σου
την επιθυμητή θαλπωρή!
Μια ξαφνική καταχνιά με εμποδίζει
να αντικρύσω την πραγματική σου υπόσταση!
Ενώ τώρα το βλέπω καθαρά…
Είναι η κοινωνική σου μάσκα
που με εμποδίζει να σε γνωρίσω!
Που μου ζητά πράματα ανέφικτα
βασανίζοντας με, με εφιάλτες τις νύχτες
και ανεκδιήγητο πόνο τις ώρες του Ήλιου!
Άς είναι! Πρέπει να θυσιάσω κάτι πολύτιμο
ώστε να κερδίσω την ειλικρίνεια σου
Όμως κι εσύ με τη σειρά σου
πάψε πια να βασίζεσαι
για να καταφέρεις να επιβιώσεις
σε έναν κόσμο τόσο πλασματικό
στο χαμόγελο εκείνο
που ο άνδρας πάντα πιστεύει!
Μη διώχνεις από κοντά σου τις ευκαιρίες
να ευτυχήσεις μέσα σε προστατευτικά χέρια
Γυναίκα! Μην με κατηγορείς
πως δεν πιστεύω στην έκφραση των ματιών σου
Θέλω να καταφέρω να δω μέσα από αυτά
μήπως και χαθώ στο βάθος της ψυχής σου!

Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

6/1/13:


Ξέρω…
Δουλειά σου είναι να χαμογελάς, και να σερβίρεις ποτά.
Η γυναικεία σου φύση να μοιάζει, με εύκολη κατάποση αλκοόλ
από το λαρύγγι ενός μη συνηθισμένου στις καταχρήσεις.
Γνωρίζω καλά την κοινοτοπία αυτών των καθιερωμένων
και το μόνο που επιθυμώ, είναι να σπάσω τους μύθους των αστών.
Γυναίκα επιθυμητή! Θέλω να ξέρεις πως βρίσκομαι εδώ
φαινομενικά μόνος, αλλά αν θελήσεις ποτέ να με ανακαλύψεις
θα μάθεις πως οι σκέψεις μου, είναι οι ξέχωρες υποστάσεις
αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε εαυτό.
Γίνε συντρόφισσα των σκέψεων μου, διότι εκείνες μόνο μπορούν
να μετατρέψουν το συναίσθημα σε λογική.
Γίνε αστέρι της ερωτικής μου επιθυμίας!
Κι αμέσως οι σκέψεις μου θα εξαφανιστούν, από τον παραλογισμό
των κυκλοθυμικών συναισθημάτων μου!
Προτιμότερο είναι θαρρώ, να χαθώ στα σκοτεινά υψηλά μέρη
της θηλυκής σου ουσίας, παρά στην πεζότητα
της επιφανειακής ισότητας, όσων ομοίως υποφέρουν.
Μοιάζω πλέον έτοιμος, για τη μεγαλύτερη ανδρική θυσία!
Να εξαφανισθώ έπειτα από την ολοκληρωτική αφάνεια
ενός ζηλόφθονου και απαιτητικού Εγώ!
Δώσε μου την ευκαιρία, να κοιτάξω μες τον απύθμενο κόσμο σου
κι εγώ για δώρο, θα γεμίσω αυτά τα λευκά χαρτιά με στίχους
αφιερωμένους στο κρυφό μεγαλείο της καλοσύνης σου!
Ζητώ, χωρίς όμως κατεβασμένο πλέον το κεφάλι
από την ταπείνωση του παρελθόντος, την συμπόνια του χαμόγελού σου.
Αυτό που κοινωνικά, συνηθίσαμε να ονομάζουμε αλληλεγγύη!
Εσύ μυστήριο της ζωής, δημιουργία του κόσμου αυτού!
Μου είναι δύσκολο να ανταποκριθώ, σε αυτά τα χαμογελαστά μάτια!
Όμως αυτή τη φορά, θέλω να αψηφήσω ακόμη και τον χαρακτήρα μου
για να καταφέρω να βρεθώ κοντά σου!
Το τέλος της ζωής δεν μπορεί να έχει νόημα
χωρίς την αίσθηση του φιλιού σου!
Σε επιθυμώ -όπως κάθε ποιητής- τη μούσα του!