30/4/19:

Θέλω μια ποιητική καρδιά για να επικοινωνήσω!

Εκείνη που ξέρει να αντιστέκεται

στη βρωμιά

στην ανηθικότητα

στην... καθημερινότητα!

Κάποια που να συμμερίζεται

μια ευγενική σκέψη

μια δυσνόητη για τους πολλούς πράξη

Αξία της να είναι η θλίψη

μέσα στα μάτια

και τα βρεγμένα από τα δάκρυα χέρια

Κάποια που να ξέρει να δίνεται

χωρίς σκοπό

χωρίς αύριο!

Κάποια που να ξέρει να χαίρεται

την απλότητα μιας αγκαλιάς

και την σημασία μιας λέξης

Εκείνη που ξέρει να χαμογελά

σαν παιδί

και να θλίβεται

σαν έφηβη!

Εκείνη που δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση

της ομορφιάς της

δεν έχει ανάγκη μια προσωπικότητα

για να επιβιώσει!

Σε καλώ!

Κάθε μου ημέρα!

Κάθε μου νύχτα!

Σε κάθε Ανατολή

και κάθε Δύση μου!

Απλά αφέσου!

Μην ρωτάς... μην μολύνεις τη στιγμή

με ανούσιες ερωτήσεις!

Μην γίνεσαι κι εσύ επανάληψη

του κόσμου γύρω μου!

Αυτό που μπορώ να αγαπήσω σε εσένα

είναι ο θαυμασμός που θα νιώθω

κάθε φορά που θα σε αντικρίζω!

23/4/19:

17/4/19:

30/3/19:

Θέλησα να μιλήσω σε γλώσσα απλή
ώστε να μπορέσουν να με νιώσουν όλες οι καρδιές!
Προσπάθησα να εκφράσω τη συλλογική συνείδηση
μέσα από τα δικά μου μάτια
Μα εκείνος που αρνείται
τις συγκεντρώσεις εκείνες που είναι οργανωμένες
από ορισμένους για λίγους
Εκείνος που τον πόνο έχει περιγράψει περισσότερο
παρά ωραιοποιημένες και ονειρικές
πολυτραγουδισμένες ωδές
Παραμένει μια σκιά
δημιουργημένη από τον δικό του Ήλιο!
Ποιος είπε πως το φως
δεν είναι εξαρτώμενο από το σκοτάδι;
Ποια θα ήταν η μοίρα του;
Η χαρά του τι νόημα θα είχε
αν δεν είχε την ιδιότητα να εξαφανίζει το σκοτάδι
και να δημιουργεί σκιές;

19/3/19:

Δεν ήμουν ποιητής πριν σε γνωρίσω!
Ήμουν μια αμυδρή αχτίδα ενός ασήμαντου ήλιου
που χωνόταν στις σκιές και αναζητούσε
απεγνωσμένα ένα δάκρυ
για να το φωτίσει και να το στεγνώσει!
Ήμουν μια άσημη κραυγή
που κανείς κοντινός μου δεν μπορούσε να ακούσει
Ένα νεκρό ρόδο κρυμμένο σε ένα συρτάρι
και μελάνι που μόλις φαινόταν
ξεχασμένες λέξεις από τον χρόνο
Ήμουν κάτι λιγότερο από άνθρωπος
Ένας ξεχασμένος άνδρας
Φιλιά και χάδια υπήρχαν μόνο στη φαντασία μου
Και ροδισμένα σώματα μακριά μου
Ήμουν φτωχός χωρίς εσένα!
Κοιμόμουν από ανάγκη
και ξυπνούσα από συνήθεια
Έγραφα με στυλό πάνω στους δρόμους
λόγια που δεν μπορούσε κανείς να δει
και να διαβάσει!
Ήμουν μια επώδυνη ντροπή της ζωής!
Περπατούσα στο χλωρό χορτάρι μόνος
και ενώ αισθανόμουν τη γή
σαν ανατρίχιασμα μέσα μου
ο πόθος μου παρέμενε μια διαφυγή
από την πραγματικότητα
και ποτέ ένα πάθος!
Ήμουν...
Χάρη σε Εσένα έμαθα πως είναι
να σου λείπει κάτι που κάποτε υπήρξε
η πιο όμορφη 
η πιο αληθινή
πραγματικότητα!

14/3/19:

Σήμερα άνοιξα το παράθυρο
για να πετάξει έξω
σαν πεταλούδα εγκλωβισμένη η θλίψη
Μου έκανε παρέα στο σκοτάδι
αυτό το μικρό και ασήμαντο πλάσμα
που είχε φωλιάσει στο σπίτι μου
και πετούσε δω κι εκεί
ασυνάρτητα και αθόρυβα
Άνοιξα το παράθυρο να βγει
και αυτός ο βαρύς χειμωνιάτικος αέρας
που είχε γεμίσει τα πνευμόνια μου
με αρρωστημένη υγρασία
Ο Ήλιος έλουζε τα πάντα με καλοσύνη!
Το φως του μου έφερνε μια χαρμόσυνη είδηση
πως σήμερα είναι γιορτή!
Και ο γαλάζιος ουρανός
που του αφοσιώθηκαν κάποτε δυο μάτια
μες την απεραντοσύνη του
για ένα μοναδικό ταξίδι μας καλεί
που λέγεται Αγάπη!
Δεν σε ξέχασα ουρανέ μου!

5/3/19:

Θα φτιάξω φωλιές για τα χελιδόνια!

Θέλω να δώσω λίγη χαρά

σε αυτούς τους αγγελιοφόρους

των χαρμόσυνων νέων

Πως η φύση αναγεννάται πάλι!

Θα μου δοθεί η ευκαιρία

να αντικρίσω ξανά την Περσεφόνη

Θα την υποδεχθώ με μια αγκαλιά αγριολούλουδα

Δεν έχει και τόση σημασία αν δεν μυρίζουν

διότι η πράξη είναι σημαντικότερη

από τα λόγια!

Εσύ γυναίκα

δεν έχει σημασία να έχεις την αξία ενός μύθου!

Αρκεί να μου επιτρέψεις να σου φορέσω

το λουλουδένιο στεφάνι

που έφτιαξα για να στολίσει

το όμορφο πρόσωπο σου!

Να ξέρεις πως είμαι ικανός να παλέψω

ακόμη και με τον Άδη

για εσένα που ξέρεις να ανθίζεις!

Όμως ακόμη και αν δεν καταφέρω

το σκοτάδι να νικήσω

θα φέρω έστω μια δέσμη φωτός

μέσα στο κελί σου

για να βρίσκει τα λαμπερά σου μάτια

και να νιώθεις την ελευθερία

που μόνο ο Έρωτας μπορεί να δώσει

έστω και για λίγο...

13/2/19:

Αν αισθανθείς δεν υπάρχει γυρισμός

είναι σαν ταξίδι απροετοίμαστο η θλίψη

Αν νοσταλγείς, μπροστά σου θα βρίσκεται πάντα γκρεμός

και κάποια σκιά ξένη, θα σε ακολουθεί σαν τύψη

Δεν κάνεις βήμα μπροστά, δεν θέλεις απλά να χαθείς

τραγικός ο θάνατος αν δεν υπάρξει η μνήμη

Προετοιμάσου, στη ζωή σαν θύμα μην αφεθείς

αρκεί να μην σε συνοδεύει μια άβολη φήμη

Αν αισθανθείς ξέρεις πως δεν υπάρχει κάτι πιο βαθύ

αν δεν είναι ανάγκη ο κάθε έρωτας σου

Δεν σβήνει από μέσα σου, και ποτέ δεν θα χαθεί

ο πόνος που ένιωσες απόδειξη της χαράς σου

Αφού υπήρξες κάποτε για δυο χέρια προσμονή

και για δυο μάτια μια λάμψη σαν από τα αστέρια

Πλέον υπάρχει μέσα σου μια ελπίδα που θρηνεί

και ένα όνειρο που σκοτώσανε σκληρά χέρια

4/2/19: Το κυκλάμινο του φθινοπώρου

Ένα μικρό κυκλάμινο, νοσταλγικά κοίταξες

εκείνη τη μέρα που είχες λύπη στην καρδιά σου

Ρωτώ γιατί, καρδούλα μου εμένα επέλεξες

αφού δεν ήθελες κανένα σύντροφο κοντά σου;

Το ήξερες πολύ καλά, από στιγμή σε στιγμή

πως σύντομα έπρεπε να με αποχαιρετήσεις

Το αγριολούλουδο σου, ενώ βρισκόταν στην ακμή

γίνηκε του φθινοπώρου θλιβερές αναμνήσεις

Μα κάθε τέλος λένε, πως είναι μια νέα αρχή

αρκεί το παρελθόν, να μπορείς πίσω να τ' αφήσεις

Είναι άδικο να στηρίζομαι σε μια προσευχή

αχ, ήλπιζα μάταια, πως μπορείς να αγαπήσεις

Θυμάμαι ήθελες με ποιήματα να σε νανουρίσω

τώρα διαβάζω μόνος μου, καταραμένους ποιητές

Δεν μπορώ μόνο με τους στίχους μου να ευτυχήσω

όσο και να γράφω, οι μέρες είναι ανύπαρκτες

Βασανιστικός σαν τιμωρία, ο ύπνος μου

δίχως όνειρα, άβουλος, απελπιστικά κενός

Βαραίνει η καρδιά, μέσα στο κρύο στήθος μου

που χτυπάει άχρονα, δεν είμαι Θέ μου ζωντανός!

Και το κυκλάμινο, που μου προκαλεί πλέον θρήνο

στη φύση επέλεξε, έρμαιο να της αφεθεί

Όσο δεν το αντικρίζω, αργά σαν κερί σβήνω
και τρέμω στη σκέψη πως μόνο του θα μαραθεί!

2/2/19:

Δεν είμαι τεχνουργός των λέξεων

Φιλόλογος ζηλευτός, και αρεστός πολυμαθής

Μήτε κάποιος που θα θέλεις να διαβάσεις

Κάποιος που γράφει για όμορφα τοπία της φύσης

για όμορφα παραμύθια

για ήλιους και πρόσωπα σκαμμένα από τις ταλαιπωρίες

μιας απλοϊκής και γεμάτους αγώνες ζωής

Δεν είμαι εκείνος που η χαρά του

Είναι αποτέλεσμα κάποιας ανοησίας

Είναι μόχθος, και υπερβατική προσπάθεια

Το χαμόγελο πάντα ειλικρινές

Όπως τα λόγια που ειπώθηκαν κάποτε

Γραμμένα πάνω σε κομμάτια από χαρτί

Με κόκκινο μελάνι

Σαν να διόρθωνα την έκθεση της ζωής μου!

Δεν είμαι εκείνος που αγαπά από συνήθεια

Που τη μοναξιά του προσπαθεί να καλύψει

Έλκοντας θύματα των καιρών μας

Είμαι μελαγχολικός και ακατάδεκτος!

Γι αυτό ξέρω να χαίρομαι

καθετί που πραγματικά αξίζει!

Όπως τον έρωτα!

Δεν είμαι εκείνος που θα συμπαθήσεις αμέσως

Κοινωνικός και προσαρμοστικός

Είμαι μελαγχολικός, και ζω κρυμμένος

Στο καταφύγειο που μου προσφέρουν τα βιβλία!

Αλλά γι αυτό γνωρίζω να εκτιμώ την αξία του έξω κόσμου!

Το φώς του Ήλιου

Τον γαλανό ουρανό

Τα λευκά σύννεφα

Το πράσινο γρασίδι

Τα απλοικά άγρια λουλούδια

Τα πεύκα

Τη θάλασσα

Την αμμουδιά...

Δεν είμαι για εσένα που έχεις μάθει

Να εκτιμάς μόνο την πρώτη εικόνα!

Είμαι για εσένα που ξέρεις να νιώθεις

Που είσαι έτοιμη για να αγαπήσεις

Και να αφοσιωθείς

Με το σώμα και την ψυχή σου!

27/1/19:

Το βλέμμα σου ήταν δημιουργημένο
απο λαξευμένη πέτρα
Τα άκαμπτα χείλη σου έκρυβαν καλά
κάποιο παλαιότερο πόθο
Και το κορμί σου ενώ λύγιζε
σαν ενα κλαράκι
σε κάθε χτύπημα του ανέμου
δεν ένιωθε ασφαλή
ακόμη και στα δικά μου χέρια!
Αχ! Η ευτυχία νόμιζα πως μπορούσε
να χωρέσει σε αυτά τα μάτια
που κάποτε με κοίταξαν με πόθο!
Και σε αυτά τα μικρά χείλη
που με φιλούσαν
σαν να αποχαιρετάνε
έναν νεκρό έρωτα!
Αλλά και στο κορμί σου
που τυλίχτηκε πάνω μου
ζητώντας να του χαρίσω μια στιγμή ευτυχίας
Που όμως δεν ήταν ακόμη έτοιμο
να δώσει ηδονές
χωρίς τύψεις πως προδίδει
της ποίησης μου την ευγλωττία!
Τι κρίμα, αυτή η ποίηση που νότες αναζητούσε
να καταλήξει ξανά μια πεζή διαμαρτυρία!

Κώστας Ουρανης - Spleen V

Το κενό όλο του απείρου στην ψυχή μου το έχω
κι ούτε εσύ κι ούτε ο πόνος μου δε μπορούν να μου το φράξουν.
Είμαι κάτι σαν κύμα μέσα σ’ απέραντο πέλαγο,
που ποτές δεν του γράφτηκε σ’ ακρογιάλι να φτάσει.

Ποτές σου δε με μέθυσες κερνώντας μου λαγνείες
κι ο πόνος μου δε στάθηκε ποτές ανθρώπου πόνος.
Τον ουρανό εγώ νοσταλγώ, που κάποτε είχα ζήσει,
δίχως χαρές και συφορές κι ανθρώπους, πάντα Μόνος.

Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά

απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,

κι έλεγα: Θά ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά

κι από τα δάσα.

Θά ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,

αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι

και θα μυρίζει ήλιο και βροχή

και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,

στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,

και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ

χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»

που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει

καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά

προς τη Σελήνη . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·

κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –

μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή

κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,

που άκουγα διπλά τα βήματα μου!

Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;

κι εσύ κοντά μου . . .