18/10/18: (1)

Ύπνος βαθύς και ανονειρος
η ζωή μας
Φοβόμαστε μήπως ξυπνήσουμε
σε λάθος όνειρο
που δεν μας ανήκει!
Η αίσθηση της ματαιότητας
εκδορά στη μνήμη
που προσπαθούμε να επουλώσουμε
με καινούριες στιγμές
Λάθος τρόπος για να συνεχίσεις να ζεις!
Κάθε ημέρα που περνά
μην την υπολογίζεις
ως χρόνο χαμένο
Ειναι σαν να μην αποδέχεσαι
το δώρο του Ήλιου!

Κ.Γ.Καρυωτάκης - Δὸν Κιχῶτες

Οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶνε ὀμπρὸς καὶ βλέπουνε ὡς τὴν ἄκρη

 τοῦ κονταριοῦ ποὺ ἐκρέμασαν σημαία τους τὴν Ἰδέα.

Κοντόφθαλμοι ὁραματιστές, ἕνα δὲν ἔχουν δάκρυ

 γιὰ νὰ δεχτοῦν ἀνθρώπινα κάθε βρισιὰ χυδαία.

Σκοντάφτουνε στὴ Λογικὴ καὶ στὰ ραβδιὰ τῶν ἄλλων

 ἀστεῖα δαρμένοι σέρνονται καταμεσὶς τοῦ δρόμου,

ὁ Σάντσος λέει «δὲ σ᾿ τὸ ῾λεγα;» μὰ ἐκεῖνοι τῶν μεγάλων

 σχεδίων, ἀντάξιοι μένουνε καί: «Σάντσο, τ᾿ ἄλογό μου!»

Ἔτσι ἂν τὸ θέλει ὁ Θερβάντες, ἐγὼ τοὺς εἶδα, μέσα

 στὴν μίαν ἀνάλγητη Ζωή, τοῦ Ὀνείρου τοὺς ἱππότες

 ἄναντρα νὰ πεζέψουνε καί, μὲ πικρὴν ἀνέσα,

μὲ μάτια ὀγρά, τὶς χίμαιρες ν᾿ ἀπαρνηθοῦν τὶς πρῶτες.

Τοὺς εἶδα πίσω νά ῾ρθουνε -- παράφρονες, ὡραῖοι

 ρηγάδες ποὺ ἐπολέμησαν γι᾿ ἀνύπαρχτο βασίλειο --

καὶ σὰν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πὼς ρέει,

τὴν ἀνοιχτὴ νὰ δείξουνε μάταιη πληγῆ στὸν ἥλιο!

10/10/18: Για την Δ.

Αν απορρίψεις ποιητή, αυλές για σένα θα κλείσουν
και τα δέντρα που άγγιξες, δεν θα καρποφορήσουν
Αν απορρίψεις ποιητή οι τοίχοι σου θα στενέψουν
τα καυσαέρια της πόλης, αφήνεις να σε κυριεύσουν

Το σώμα σου δεν θα σκεπάζει τρυφερά τα βράδια
κάποιος ξένος που σου έγραψε ποιήματα ρημάδια
Το μυαλό σου αναζητά μονάχα υποθέσεις
μόνη σου επιλογή για να κερδίσεις θα κλέψεις

Η ζωή είναι δική σου κι αν της φερθείς κυνικά
μπροστά σου θα βρεις μια ανεπιθύμητη μοναξιά
Όσα και να έχεις περάσει, μην δικαιολογείς
πάντα με την σκληρή σου στάση, την έλλειψη στοργής

5/10/18: (2)

Γίνε νερό είμαι φωτιά που χρειάζομαι να σβήσω

σε μια αγκαλιά, στάχτες τα δώρα που θα αφήσω
Γίνε αυγή είμαι σαν φεγγάρι που επιμένει
να κρύβει αστέρια και να ζει ζωή στερημένη

Όταν είμαι σιωπηλός και σου μιλώ με τα χάδια

βάθυνε μες στα μάτια μου, να λάμψουν στα σκοτάδια
Όταν νιώθω μικρός, σαν παιδί στην πόλη χαμένο
πιάσε μου το χέρι, όταν δεν θα σε περιμένω

5/10/18: (1)

Αντίκρισα στα μάτια σου αισθήματα κλεισμένα

παράθυρα που περίμεναν χέρια για να ανοίξουν

Ήμουν ναυαγός βουβός με αισθήματα πνιγμένα

Στην άμμο μήνυμα άφησα που κύματα θα σβήσουν

3/10/18:

Θυσία για τον Έρωτα, θα κάνω Αφροδίτη

εμένα που μερίμνησα άξιος να γίνω

Για τα μάτια κάποιας, θάμβος ή σκοτοδίνη

θάρρος έχω στην καρδιά, τίποτα να απομείνω

Αρκεί μόνο μια φορά τα χείλη μου να αισθανθούν

τα δάκρυα που κύλησαν απ' τα μάτια της γελώντας

και καθώς θα φεύγω τα χέρια της να τυλιχτούν

γύρω από τους ώμους μου, το σ' αγαπώ υμνώντας!

30/9/18:

Δεν θα μάθω ποτέ μου
πως η ζωή δεν επαναλαμβάνεται!
Δεν είναι κάτι που εσύ καθορίζεις
δεν χωράει σε καλούπια
δεν περιγράφεται σε ταυτότητες
Είναι αόριστη
απρόβλεπτη
και ανεξήγητη!
Μην αναζητάς με την καρδιά πληγωμένη
Ξανά μπροστά σου σαν μοίρα θα βρεις
όσα ο χρόνος σου στέρησε!
Μάταιη είναι η σιωπή
όσο και το τραγούδι σου!
Αν δεν έχεις που να τραγουδήσεις
και μόνο το κενό ενός γκρεμού σε ακούει
αντιλαλώντας τη φωνή σου
Οι ψευδαισθήσεις είτε φίλο
θα εμφανίζουν μπροστά σου
είτε σύντροφο
Ανάλογα με το τι σου λείπει περισσότερο!
Πάψε να τραγουδάς!
Οι άνθρωποι τρομάζουν
στο άκουσμα του τραγουδιού σου!
Έχουν μάθει να μιλάνε
Μόνο να μιλάνε!!!

Καρυωτάκης - Αγάπη

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.

Και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της

 κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.

Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,

πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι

 δεν έιμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,

κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,

εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Νικηφόρος Βρεττάκος - Τα μάτια της Μαργαρίτας

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα.
Θάλασσες. Κόσμους. Πολιτείες. Ορίζοντες. Κανάλια.
Βρήκα τ’ αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους
τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα
ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους
που μου τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.
Τα λόγια που θα μου ’λεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μας
να στέκονται μες στη σιωπή σα ν’ ακούσανε τη φωνή μου.
Έρχομαι! ως να τους φώναζα, «έρχομαι» να κουνάνε
τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.
Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν
με τις χρυσές του ζωγραφιές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,
χιλιάδες, σ’ έναν κόκκινο κάμπο από παπαρούνες,
μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,
τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε
μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξι μου χρόνια.
Της θλίψης την αστροφεγγιά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται
κι όλα όσα αντίκρυσα παιδί να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου.
Της δικαιοσύνης η σκηνή∙ την καλοσύνη που έγνεφε
να πλησιάσουν τα βουνά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.
Τη χλόη να φέγγει των αρνιών τα πόδια. Την αυγή
να βάφει το άσπρο τους μαλλί. Στ’ άσπρα σαν την ειρήνη
ντυμένη τη μητέρα μου βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, όπως η «καληνύχτα»
κ’ η «καλημέρα», όπως το φως στα τζάμια την αυγή,
αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, τότε, σ’ αυτόν τον κόσμο,
θε να ’χαμε ένα απέραντο σπίτι. Θε να ’μαστε άγγελοι.
Το αιώνιο μου παράπονο βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αύριο, όταν φύγεις, άνοιξε τα μάτια σου να ιδεί,
να ξέρει ο ήλιος, ο Θεός να ιδεί, όσα με γνώρισαν
όλα να ιδούν στα μάτια σου. Σου αφήνω αυτό που είμαι
να ιδούν ότι έμεινα ο πιστός του ανθρώπου. Την ψυχή μου,
αυτόν τον λαβωμένο Ιησού αφήνω μέσα στα μάτια σου.

7/9/18:

Έχω μια έντονη λύπη, στα μάτια που απωθεί

Ενώ χαμογελώ, στα χείλη φαίνονται οι ρωγμές

Εκείνη που θα επιλέξει να μου αφοσιωθεί

Θα' ναι κερί που δεν σβήνει στων βουνών τις κορυφές

Έχω ένα καράβι χάρτινο που ταξιδεύει

σε ρυάκια βροχής, μαζί με της πόλης τις βρομιές

Το όνομα του ''Ελπίδα'' που μονάχα στοχεύει

να συγκινήσει τις πονεμένες και αγνές καρδιές

Είσαι μια θάλασσα πλατιά που αφήνει

τη γεύση αλμύρας στο δικό μου στόμα

Γεννήθηκες με μια μοίρα που δεν φθίνει

σκόνη αστεριών έχεις πάνω στο σώμα

4/9/18:

Κρύφτηκα σε δύο χέρια ξένα
ζεστάθηκα σε λάθος εποχή
Ήταν τα αισθήματα ζωσμένα
επάνω μου σαν απεγνωσμένα
πουλιά, τσακισμένα από τη γη
Κρεμόντουσαν
Βαστιόντουσαν
Παγιδευμένα να κάνουν κύκλους
παρά τη δική τους θέληση
Δεν έχουνε πραγματικούς φίλους
πετούσανε στην άκρη του χείλους
Όπως κάνει πάντοτε η ζωή
Αν νομίζεις πως είσαι ελεύθερος
να επιλέξεις κάθε αμυχή
Γίνεται ο πόνος αιχμηρότερος
ενώ βαθαίνει ξαφνικά η πληγή
κι όμως
δεν είναι λάθος να παραμένεις παράλογος
κι όμως
δεν είναι η σιωπή σου ενάντια στο πάθος
Όπως το να μορφάζεις αδιάφορος
για κάθε πρόσωπο στη μνήμη
Αλήθεια, τι θα σου απονείμει
αυτή σου η σκληρή επιλογή
Πόνο μονάχα
Σοφία τάχα
Σημαίνει πολλά σαν εξαφανιστεί
κάθε σου μοναχική ελπίδα 
κάθε σου λέξη που δρόμο δεν βρει
Θα παγιδευτεί σε τρελή πυξίδα
στο πάντα εδώ, και στο ποτέ εκεί

19/8/18:

Πήρα τους δρόμους ξανά
για χάρτη είχα το όνειρο μου
και για οδηγό
τον ορίζοντα τις ημέρες
και τα αστέρια τις νύχτες
Ήλπιζα να φθάσω
κάπου μακριά
Εκεί που δεν θα με ακολουθεί
βλαβερά το παρελθόν μου
Εκεί που δεν θα τρομάζω δημόσια
και θα γίνομαι ευάλωτος
από κάθε σκιά ανθρώπου
Εκεί που θα χαίρομαι
για την απουσία των ψευδαισθήσεων!
Πήρα τους δρόμους ξανά
αναζητώντας συγκινήσεις μοναδικές
που θα μπορούσαν να γίνουν στιγμές
άξιες για αναμνήσεις
Θέλησα να γίνω ένα φάσμα ζωής
ένα πυροτέχνημα στον αέρα!
Προσπάθησα σκληρά
να γίνω ιερός τόπος
να σταθώ κάπου επιτέλους
και να θαυμάσω
καθετί καλό στον κόσμο αυτό
Μα ο τόπος μου ήτανε σκιερός
και κάθε φως νέκρωνε
κάθε φορά που με πλησίαζε!
Πέρα από τη θλίψη δεν υπάρχει Ζωή!
Είναι η ευτυχία μια αυταπάτη
επιλεγμένη συνειδητά
Ένα φάρμακο στην αρρώστια του κόσμου!

13/7/18:

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω, πως μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται. Κ.Γ.Καρυωτάκης

Δώρο θέλω να σου δώσω τον εαυτό μου

σήμερα που είναι μια ημέρα θλιβερή

Να χαιρόσουν μαζί μου, κορίτσι θνητό μου

κάθε στιγμή, κάθε πράξη που είναι ιερή

Ποιήματα θα θελα ξανά να σου χαρίσω

να κερδίσω ξανά χαμόγελο και ζωή

Τώρα πια δεν έχω χείλη για να φιλήσω

μου μαραίνει την καρδιά μια άδικη σιωπή

Μονάχα η φύση, μου μιλά καμιά φορά

το πράσινο, ο αέρας και τα νερά της

Γίνονται πια επιθετικά τα άπειρα

αστέρια που κοιτούσα όταν ήμουν μακριά της

Στη χώρα του ονείρου, όπως μας έμαθαν

υπάρχει η ιδανική, γλυκιά προσμονή

μια βαθιά επιθυμία, για όσους ένιωσαν:

Να παραμένουν οι σύντροφοι παντοτινοί