19/8/18:

Πήρα τους δρόμους ξανά
για χάρτη είχα το όνειρο μου
και για οδηγό
τον ορίζοντα τις ημέρες
και τα αστέρια τις νύχτες
Ήλπιζα να φθάσω
κάπου μακριά
Εκεί που δεν θα με ακολουθεί
βλαβερά το παρελθόν μου
Εκεί που δεν θα τρομάζω δημόσια
και θα γίνομαι ευάλωτος
από κάθε σκιά ανθρώπου
Εκεί που θα χαίρομαι
για την απουσία των ψευδαισθήσεων!
Πήρα τους δρόμους ξανά
αναζητώντας συγκινήσεις μοναδικές
που θα μπορούσαν να γίνουν στιγμές
άξιες για αναμνήσεις
Θέλησα να γίνω ένα φάσμα ζωής
ένα πυροτέχνημα στον αέρα!
Προσπάθησα σκληρά
να γίνω ιερός τόπος
να σταθώ κάπου επιτέλους
και να θαυμάσω
καθετί καλό στον κόσμο αυτό
Μα ο τόπος μου ήτανε σκιερός
και κάθε φως νέκρωνε
κάθε φορά που με πλησίαζε!
Πέρα από τη θλίψη δεν υπάρχει Ζωή!
Είναι η ευτυχία μια αυταπάτη
επιλεγμένη συνειδητά
Ένα φάρμακο στην αρρώστια του κόσμου!

13/7/18:

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω, πως μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται. Κ.Γ.Καρυωτάκης

Δώρο θέλω να σου δώσω τον εαυτό μου

σήμερα που είναι μια ημέρα θλιβερή

Να χαιρόσουν μαζί μου, κορίτσι θνητό μου

κάθε στιγμή, κάθε πράξη που είναι ιερή

Ποιήματα θα θελα ξανά να σου χαρίσω

να κερδίσω ξανά χαμόγελο και ζωή

Τώρα πια δεν έχω χείλη για να φιλήσω

μου μαραίνει την καρδιά μια άδικη σιωπή

Μονάχα η φύση, μου μιλά καμιά φορά

το πράσινο, ο αέρας και τα νερά της

Γίνονται πια επιθετικά τα άπειρα

αστέρια που κοιτούσα όταν ήμουν μακριά της

Στη χώρα του ονείρου, όπως μας έμαθαν

υπάρχει η ιδανική, γλυκιά προσμονή

μια βαθιά επιθυμία, για όσους ένιωσαν:

Να παραμένουν οι σύντροφοι παντοτινοί

22/5/18:

16/5/18:

Είναι η μνήμη μου ένας νεκρός
που του πετάνε τα πράματα του
Δεν λογαριάζει κάθε ανύπαρκτος
τι αξία έχουν τα πλήγματα του

Σκόρπια και πεταμένα δω κι εκεί
μαρτυρούν τα τόσα ξένα χέρια
Βεβήλωσαν άσκοπα καθετί
που στοιχειώνει μια μορφή αιθέρια

Λένε πως δεν έχουν πια αξία
τα προσωπικά αντικείμενα
Όμως αποκτούν πάντα ουσία
αρκεί στη ζωή κάτι να σήμαινα

Όπως εκείνα που κρύφτηκαν
περίεργα μάτια να μην τα δουν
Σε συρτάρι μυστικό κλειδώθηκαν
με ελπίδα στο χρόνο να σωθούν

Και αν κάποιο χέρι άξαφνα
κρατούσε ως δώρο αντικλείδι
μερικά ποιήματα περίτεχνα
αποκάλυψε κάθε φτιασίδι

Η μνήμη μεθώντας απόκτησε
μια κάποια τρελή προσδοκία
να νιώθει τα χάδια πεθύμησε
Ώ τι πλούσια, φαιδρή φαντασία

Για όσο θα υπάρχει ανάγκη
μνήμες με κάποιον να μοιραστείς
Στέκεσαι στην άκρη σε φαράγγι
είτε θα πέσεις, είτε θα σωθείς

14/5/18:

Κάποιοι στη ζωή ψάχνουν μια Βεατρίκη

για να νιώσουν της ζωής το μεγαλείο

Ποιητές με αγέρωχο ύφος στη δίκη

υπερασπίζουν λένε, ένα αστείο

Είναι οι λίγοι ανάμεσα στους πολλούς

που επιλέγουν να ζουν μια κωμωδία

Άγνωστοι τους αποχαιρετούν σαν νεκρούς

και στήσανε νωρίς πένθος παρωδία

11/5/18:

7/5/18:

Δεν έχεις μάθει να γιατρεύεις τις πληγές

αυτές που άφησες για πάντα ανοιχτές θα μείνουν

Αγάπης λόγια σβήσανε στις αμμουδιές
Η θάλασσα μου πήρε όσα ήθελα να γίνουν

Με ακολουθεί ένα σύννεφο που στάζει
οι σταγόνες πάνω στα μάτια μου βασανιστήριο

Ακόμη μια φορά η σκέψη διχάζει
το συναίσθημα πλέον καθημερινό μαρτύριο

Τα δάκρυα που κύλησαν δεν βρήκαν δρόμο
και κάθε έδαφος που πατώ σημάδι αφήνω

Τα χέρια μου για καιρό κοιτάζω με τρόμο
με μαχαίρι τα αρχικά σου στο δέρμα μου ξύνω

Είμαι καιρός που ταιριάζει στην εποχή
χαίρομαι, λάμπω, και ύστερα ξανά όμως κλαίω

Γιατί με άφησε μια αλλιώτικη ζωή
αναρωτιέμαι αν μου άξιζε, και καταρρέω

Γνωρίζω μικρές στιγμές μα δεν μου αρκούν
θέλω να ξαναζήσω μια σύντομη καταιγίδα

Το καλοκαίρι άξαφνα να καραδοκούν
πάθη και έρωτες κι ας ήτανε ξανά παγίδα

Έχει πέσει νεκρή κάθε μου ελπίδα
οι άνθρωποι διστάζουν να ρισκάρουν στην αγάπη

Μην πληγωθούν και χάσουνε μια παρτίδα
είναι σκιές που τρέφονται από κάθε αυταπάτη

1/5/18:

21/4/18:

12/4/18:

6/4/18: