Το παρόν ιστολόγιο έχει ως σκοπό την προβολή της ποίησης, έχοντας για οδηγό την προσωπική μου αγάπη. Επίσης δημιουργήθηκε με την επιθυμία της ανταλλαγής απόψεων και την επικοινωνία ανθρώπων με κοινά πάθη και ανησυχίες. Η όλη ιδέα της δημιουργίας αυτού είναι να δοθεί βάρος ιδιαίτερα στον ελεύθερο στοχασμό.
Δεν είσαι εσύ που με πληγώνεις! Είναι η ζωή που φεύγει και χάνεται στου ορίζοντα το απέραντο τέρμα Είναι η αναζήτηση της ελπίδας που χάνει το νόημα του χρόνου Και η απέραντη σιωπή της θάλασσας που πια έχει πάψει να μου μιλάει! Είναι το θρόισμα των φύλλων των δέντρων που ηχούν σαν μεταλλικά νυστέρια στα αυτιά μου Και ο γκρίζος ουρανός που με ακολουθεί σαν ανάμνηση ενός εφιάλτη Είναι το βουνό που φωνάζει το όνομα μου και ζητά να το ανέβω για να δω τον κόσμο διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι Είναι η άμμος της θάλασσας που μου πληγώνει τα πόδια σαν κοφτερά θραύσματα γυαλιού Και τα βράχια που σκαρφαλώνω για να κοιτάζω το άπειρο στον πυθμένα! Είναι και εκείνο το βιβλίο που ακόμη δεν τελείωσα και με κρατάει ακόμα στη ζωή ο ευγενικός σκοπός του!
Ο Έρωτας λύπης απόσταγμα Μονόγραμμα αγαπημένης πάνω στης χαράς σου το μνήμα Αγριόχορτα αγκαθωτά κρυμμένα καλά ανάμεσα στα ανθισμένα δίχως άρωμα λουλούδια Το πένθος ενός ποιητή! Η στέρηση ενός εραστή! Τι ειρωνεία! Κάτω από τον πεντακάθαρο νυχτερινό ουρανό ξαπλωμένος πάνω στο δροσερό υγρασιασμένο χορτάρι να φαντασιώνεσαι κρατώντας το δικό σου χέρι πως κρατάς ένα άλλο! Πως αγγίζεις ένα γυναικείο κορμί και πως κοιτάζεις γυρνώντας στο πλάι το κεφάλι τη λάμψη εκείνων των φλογερών ματιών που κάποτε φώτιζαν τις σκοτεινές σου νύχτες! Όλα είναι παροδικά σε αυτή τη Ζωή! Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα! Ακόμη και η εξιδανίκευση των επιφανειακά όμορφων συντρόφων! Είναι μάταιο το να πιστεύεις πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την Αγάπη! Υπάρχουν και εκείνοι που δεν τους έμαθε κανείς να αγαπάνε πάνω από όλα τον ίδιο τους τον Εαυτό! Η νοσταλγία είναι η τιμωρία της μνήμης! Και η ισόποση λύπη της χαράς που κάποτε αξιώθηκες να νιώσεις!
Στο παρελθόν επιστροφή δεν έχει! Όση αξία μπορεί να του δώσει ο πλούτος της μνήμης να παλεύεις για να μην τη χάσεις με ανόητες προσπάθειες για να τη μειώσεις εξαιτίας ενός μελλούμενου φόβου! Ο ίδιος φόβος που δεν ευδοκιμεί τη δημιουργία του παρελθόντος και σου αφήνει κενή τη ζωή! Μην μικραίνεις τις στιγμές σου για να ελατώσεις τις λύπες σου επειδή οι χαρές σου τότε νόημα είχαν! Δεν υπάρχει ματαιότητα όταν αποκτάς γνώση! Κι αν η ευθυμία μοιάζει με μακρινό άφταστο στόχο επειδή για χρόνια περπατούσες στον ανυπόφορο δρόμο της λύπης εκείνος που η πραγματικότητα σου δημιούργησε φυτρώνοντας αγκάθινους θάμνους που σου έγδερναν όλο το σώμα Τότε να γνωρίζεις πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την πραγμάτωση της πιο μεγάλης σου επιθυμίας! Άλλωστε το παρελθόν αποτελείται από συντετριμμένους στόχους κομμάτια ονείρων και εσφαλμένες εκτιμήσεις ανθρώπων Χωρίς το παρελθόν Ζωή δεν υπάρχει! Υπάρχει βέβαια και ο εύκολος δρόμος της ανυπαρξίας αλλά αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θρυμματίσου στο μικρότερο ορατό κομμάτι της ύλης ξανά και ξανά, όπως στη θεωρία της αέναης επιστροφής ώσπου να γίνεις ξανά ορατός για όλα τα μάτια! Να ξέρεις πως κάποια θα αντιληφθούν την ολότητα σου ακόμη και από τα πιο μικρά σου κομμάτια!
Όταν θα ξεκινήσει το ταξίδι της ψυχής μου και τη ζωή όπως λένε θα τη δω σαν ταινία Βουβά θα με συνοδέψουν, αρχή της εποχής μου σαν μια τελευταία, αγνή, και σπάνια κοινωνία Η σιωπή σημαίνει το τέλος του κόσμου για μένα και την αρχή ενός ταξιδιού, δίχως καν χάρτη Όσοι άνθρωποι μου έδωσαν φιλιά προδομένα δεν θα λυπούνται, δεν ένιωσαν για εμένα κάτι Ο τελευταίος μου προορισμός ο παράδεισος έζησα αγαπώντας, χωρίς να αγαπιέμαι Ίσως είναι προτιμότερη μια κενή άβυσσος παρά μόνο να αναπνέω για να ξεγελιέμαι Απ' τον ουρανό θα βλέπω τον κόσμο που ζει το ψέμα από εκεί ψηλά, τους ανθρώπους μου θα χαιρετώ Θα με ξεχάσουν, παραδομένοι σε δυνατό ρέμα για να φύγω ένα όνειρο μου είναι αρκετό Η ζωή μας είναι ένα σύντομο παραμύθι ακούς, πιστεύεις λόγια μεγάλα, που σε προσπερνούν Δυνατή, χαώδης πάντα, η βουή από τα πλήθη ζώντας χλιαρά, όλοι τον αργό θάνατο, καρτερούν Το παράπονο μου, πως η κακία των ανθρώπων δεν πρόκειται για το καλό να πάψει να υπάρχει Ελπίζω ύστερα από παρέλαση προσκόπων η αγάπη στις καρδιές πολλών, πρώτη θέση να’ χει Με ένα τραγούδι οικτρό, θα αποχαιρετήσω μια άδεια ζωή, που τις αναμνήσεις τις έκαψα Μήπως ξεχάσω τι με έκανε να αγαπήσω κάθε πικρή στιγμή που με δάκρυα ποίημα έγραψα Το ξέρω πώς δεν πρόλαβα να δω θαύματα πολλά δεν εκμεταλλεύτηκα τη ζωή πού χαρίστηκε Αυτά τα λάθη ήταν για μένα σημάδια καλά μα η καρδιά μέσα μου, αρκετά δοκιμάστηκε
Είδα τον Ήλιο να λάμπει μέσα απ' τα μαλλιά σου άστρο πρέπει να σε γέννησε, την ώρα της αυγής Έδινες χωρίς ενοχές, τα νόστιμα φιλιά σου αλμυρή η γεύση τους, ένδειξη θαλάσσιας στοργής Είδα τα μάτια σου, τόσο πολύ συχνά να δακρύζουν για τον κόσμο που δεν ήθελε, ποτέ να σε πιστέψει Κάνε φωτιά μου κάρβουνο, τα όσα σου θυμίζουν την παλιά σου ζωή, η στάχτη της θα σε γιατρέψει Απρόσμενη ευτυχία μου, λάθος μου μεγάλο πίστεψα το βλέμμα σου, και τα λαμπερά σου μάτια Τον εαυτό μου ρίσκαρα ενέχυρο να βάλω στην αγάπη ο εγωισμός γίνεται κομμάτια Είδα πως τα πέλματα σου επάνω στην αμμουδιά ελαφριά σημάδια άφηναν, όπως τα ποθούσα Αλλά παρασύρθηκα από μια ρηχή ρεματιά φοβόμουν πάντα το βουνό, στη θάλασσα μιλούσα Είδα τα σημάδια που άφηνες στους άλλους αχνά με βία βάθαιναν αργά, επάνω στις πληγές μου Ονειρευόμουν πως μέσα στα μαλλιά σου τα πυκνά έπαιζαν ξένα δάχτυλα, μαχαίρι οι έννοιές μου Απρόσμενη ευτυχία μου, λάθος μου μεγάλο
πίστεψα το βλέμμα σου, και τα λαμπερά σου μάτια Τον εαυτο μου ρισκαρα ενέχυρο να βάλω στην αγάπη ο εγωισμός γίνεται κομμάτια
Να συνεχίσεις να υπάρχεις φίλε μου πέρα από τη μοναξιά των άστρων! Το φως σου να νικάει τον περιορισμό του χρόνου! Αν νιώθεις μόνος φύγε μακριά από τα θολά φώτα της πόλης Στάσου στο πιο σκοτεινό σημείο που θα βρεις ώστε να θαυμάσεις την απεραντοσύνη του σύμπαντος για να νιώσεις μέρος του θαύματος της Ζωής! Να υπάρχεις με την παρήγορη γνώση πως εκείνη που σου λείπει κάπου θα στέκεται επίσης απομονωμένη και θα κοιτάζει την ίδια ακριβώς στιγμή με εσένα με τα γεμάτα θαυμασμό μάτια της τα ίδια ποθητά αστέρια! Κι αν τρεμοπαίζουν οι εικόνες των πιο βαθιών επιθυμιών της πάνω στις αλμυρές σταγόνες των δακρύων της να είσαι εσύ εκείνος που κάποτε με τα τρυφερά αλλα και αποφασιστικά του χέρια θα σβήσει αυτές τις εικόνες ώστε να κερδίσεις την αφοσίωση αλλά και την αγάπη τους! Από πάντα άλλωστε άξιζες αυτή τη θλιμμένη χαρά! Το σύμπαν είναι η Ποίηση της πραγματικότητας! Μην αισθάνεσαι μικρός και ασήμαντος μπροστά του εσύ κόκκε σκόνης!
Αγάπη σημαίνει δεν εγκαταλείπω τον αγώνα στην πρώτη ουσιαστική δυσκολία! Δεν ξεστομίζω λόγια σπουδαία με μεγάλη ευκολία! Δεν κοιτάζω στα μάτια τον άλλο με αυτό το εκφραστικό βλέμμα και ύστερα του γυρνάω την πλάτη σαν να μην υπήρξε ποτέ στη ζωή μου! Αγάπη δεν σημαίνει να ξεχνάω τις στιγμές ακόμη και αν με αυτόν τον τρόπο τον πόνο της απώλειας θέλω να μετριάσω! Και πως ακόμη και το χρόνο τον λογαριάζω με τη σημασία της σπατάλης για εκείνον που μπήκε στη ζωή μου! Δεν σημαίνει πως έτσι στα ξαφνικά σταματάω να νοιάζομαι τον άνθρωπο που κάποτε το κρεβάτι του μοιράστηκε μαζί μου! Αγάπη δεν είναι η παροδική αίσθηση ευτυχίας η εκπλήρωση μιας ακόμη ανάγκης Είναι το να φιλάς τις φωτογραφίες με τη θρησκευτική ευλάβεια ενός πιστού που βλέπει στην εικόνα σου τη μορφή του ιδανικού του! Αγάπη είναι η αίσθηση της απώλειας με την έντονη θλίψη ενός θανάτου! Η παρατεταμένη αίσθηση κενότητας η ανημποριά που τη ζωή σκοτώνει! Αγάπη είναι να υιοθετείς τη συμπεριφορά και τις συνήθειες εκείνου που σου λείπει για να μην νιώθεις μόνος! Να παρατηρείς σχολαστικά τα πρόσωπα που συναντάς τυχαία
στους δρόμους της μεγαλούπολης Με την ελπίδα μήπως αντικρίσεις τα μάτια εκείνα που σου λείπουν! Αγάπη είναι η αίσθηση της απώλειας του Εγώ χωρίς τη λύπη της εγκατάλειψης του κόσμου! Είναι η αρχή της άγνωστης χαράς το σπάραγμα των χειλιών σου για τον ερχομό ενός άλλου στη ζωή σου! Αγάπη σημαίνει να γράφεις περισσότερο όταν το πλήρωμα του χρόνου το νιώθεις σαν κόψιμο από μαχαίρι πάνω στο στήθος σου που στόχευε στο μέρος της καρδιάς! Παρά όταν θεωρούσες δεδομένη τη στιγμιαία ευτυχία τόσο σύντομη σαν ένα αστέρι που έλαμψε για λίγο και κατάφερε όμως τα μάτια σου να κάψει όταν το κεφάλι σου έστρεψες ψηλά για να διαπιστώσεις το πόσο σύντομα πέρασε από τον δικό σου προσωπικό ουρανό το θαύμα της ζωής! Εκείνον τον ουρανό που κάποτε μονάχος σου κοιτούσες!
Μου λέγανε: τι τους θές τους έρωτες; Κοίταξε εσύ καλά να περνάς να νιώθεις το γυναικείο κορμί και τα φιλιά σου να σπαταλάς για να έχεις μια πραγματικά γεμάτη ζωή! Αλλά εγώ δεν τους άκουγα! Μου λέγανε: Αυτό που ζητάς μπορείς πάντα να το έχεις Αν διεκδικείς μόνο τότε θα είσαι κερδισμένος Αλλά εγώ δεν τους άκουγα! Μου λέγανε: Άφησε τα βιβλία κοίταξε να παντρευτείς κέρδισε κι εσύ το δικαίωμα στην τεμπελιά των συμβιβασμένων στων δίχως νόημα και ουσία περιττών ασθενειών του μυαλού Αλλά εγώ δεν τους άκουγα! Μου λέγανε: κλείσου στο σπίτι να έχεις σύζυγο και παιδί αυτή είναι η μόνη ουσία στη ζωή! Ήξερα πολύ καλά όμως πως για όλους αυτούς ο έρωτας δεν υπήρχε στη ζωή τους επειδή είχαν χάσει την πίστη τους! Κι αν όλοι τους έμοιαζαν κοινότοποι η αλήθεια που δεν παραδέχονται σχεδόν ποτέ είναι πως ήντουσαν απογοητευμένοι από τις παλιές τους νεανικές αγάπες! Κουρασμένοι πια από τη θλίψη του πόνου ζητούσαν την ασφάλεια και την ηρεμία που μονάχα ένα ζεστό σπίτι θα μπορούσε να τους προσφέρει Ζητούσαν πλέον μονάχα την καθημερινότητα των υποχρεώσεων για να τους γεμίζει το χρόνο και την φθηνή ανούσια διασκέδαση πίσω από μια τηλεόραση ή έναν υπολογιστή Μου λέγανε να μην κοιτάζω τη θάλασσα τις νύχτες για να καταφέρνω να πατάω γερά τις ημέρες! Αλλά εγώ δεν τους άκουγα! Οι σκέψεις μου ταξίδευαν σαν πλοία προς τις άγνωστες χώρες των ονείρων μου! Δεν μου ταιριάζει η σταθερότητα της στεριάς επειδή η ακινησία σκοτώνει τη Ζωή!
