1/3/20:

17/2/20:

13/2/20:

Τον Εαυτό μου θέλω να σου δώσω!

Είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχω

Μην σου φαίνεται φτωχή η πρόταση μου

Έχω λουλούδια στα χέρια

Μπορώ να σου προσφέρω όλα τα χρώματα

και όλα τα αρώματα

Η φύση ολόκληρη αν θες

θα σου προσφερθεί για δώρο

Στην εποχή που φθάσαμε

να ζούμε σε αυτές τις αρρωστημένες πολυκατοικίες

των βρώμικων πόλεων
στην εποχή των άψυχων κτιρίων

και των άγνωστων ανθρώπων

που πάλλονται εκτεθειμένοι

σε αδιόρατες υπόδουλες δυνάμεις

Μην νομίζεις πως λέω υπερβολές

προκειμένου να σε κατακτήσω

Αυτή είναι η μέθοδος των άθλιων

Εγώ λέω αυτό που νιώθω

επειδή ψάχνω μια δίδυμη ψυχή

Ο εαυτός μου έχει πολλά να δώσει

σε μια πραγματική γυναίκα

Να δες!

Κρατάω λουλούδια στο ένα χέρι

και στο άλλο ένα βιβλίο

Το δικό σου βιβλίο!

Αναγράφεται στο εσώφυλλο το όνομα σου

Το βιβλίο αυτό δεν έχει κάποιο τίτλο

Περιττός ο στολισμός του με εντυπωσιακές φράσεις

Μονάχα μια ημερομηνία αναγράφεται

Θα είναι η ημέρα που σε γνώρισα!

Και αυτό είναι το μοναδικό που έχει σημασία

Αν διαβάσεις μέσα για όνειρα μην με παρεξηγήσεις
που δεν μπόρεσα να φέρω την πραγματικότητα στα μέτρα μου

Αυτός είμαι!

Και αν έχεις μάθει κι εσύ να ονειρεύεσαι

έλα κοντά μου
Κράτησε μου το χέρι τρυφερά
ακούμπησε το μάγουλο σου στο δικό μου
και απλά αφέσου στη μαγεία της Ζωής!

Μονάχα εκείνη που κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται
καθόλη τη διάρκεια της ημέρας

και ξέρει να τα ανοίγει τις νύχτες

κάτω από έναν εντυπωσιακό έναστρο ουρανό μου αξίζει!

3/2/20:

Για μερικούς ανθρώπους
η αίσθηση του θανάτου είναι διαφορετική
Δεν είναι μονάχα η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου
κάποιου συγγενή, φίλου ή έρωτα
Δεν έχει σχέση πάντα με κάποιον άνθρωπο
ακόμη και άγνωστο
που μας ενώνει με εκείνον
η ανθρώπινη αντίληψη μας για τον κόσμο
Ορισμένες φορές η αίσθηση του θανάτου
έχει σχέση με κάποιο αγαπημένο κατοικίδιο
που ήταν πιστό στη δική μας φροντίδα
ακόμη και με το κάψιμο
ενός και μόνο δέντρου
που η απαίσια μυρωδιά του
σημαίνει το τέλος του κόσμου!
Κανένας θάνατος που δεν έχει σχέση με εσένα
δεν πονάει τόσο πολύ
και μονάχα μια μορφή του φανερώνει το μεγαλείο σου!
Το να πεθαίνεις μέσα στον άλλο
Το να πεθαίνεις για τον άλλο!
Να σβήνεις τον εγωισμό σου
να μην υπάρχεις για εσένα
Και ο φόβος της ανυπαρξίας
να γίνεται πλέον η ασχολία των ανόητων
και των αργόσχολων
Όμως η βεβαιότητα της ολικής σου ασημαντότητας
πονάει περισσότερο από τη γνώση πως δεν ζεις για πάντα
περισσότερο και από την άγνοια
πότε θα αναπνεύσεις για τελευταία φορά
πότε θα φιλήσεις για τελευταία φορά
πότε θα αντικρίσεις για τελευταία φορά
μια ανατολή και μια δύση!
Η σημαντικότητα είναι το σπουδαιότερο επίτευγμα
ενός πραγματικού ανθρώπου
εκείνου που ξέρει πως δεν αρκεί μονάχα
να κάνει τον κύκλο του
και απλά να πέσει ηττημένος
από την ανία!
Να δίνεις μάχη πάντοτε
για να μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια ήσυχος
επειδή και αυτή η ημέρα
σου ανήκε!

31/1/20: Αριάδνη

Εσύ που στον Θησέα έδωσες το νήμα
για να δέσει στην αρχή της πύλης της ζωής του
και μέσα στο σκοταδερό λαβύρινθο να ψάξει
τον φοβερό Μινώταυρο της Κρήτης την τρομάρα
που θυσίαζαν τους νέους πριν καν γνωρίσουν
του σώμα τους το τρεμούλιασμα
την γήινη χαρά τους
που ονόμαζαν αγνότητα
οι σοφοί της ζωής
και προώρως γερασμένοι θύματα
Μα όταν ήρθε η στιγμή
των νιάτων η παρορμητικότητα
του κινδύνου την άγνοια που ονομάζουνε ηρωική
την απόφαση να περπατήσει στης Κρήτης τα σκοτάδια
με μόνη βοήθεια την υπόσχεση κοπέλας που αγαπούσε
και που μισούσε τον άδικο φόρο αίματος
που ο πατέρας της ο φοβερός Μίνωας
διέταξε στην Αθήνα
εξαιτίας του χαμού του υιού του Ανδρόγεω
να δίνει κάθε εννιά χρόνους δίχως να αντισταθεί
επτά νέους και επτά νέες
στην κυριαρχία του κράτους που τείχη μπορεί να μην είχε
μα θαλασσοκρατία επέβαλε σε πολλούς χρόνους
με μπρούτζινο πέλεκυ διπλό και κοφτερό
Και ο έρωτας γίνηκε ξανά η αφορμή
όπως μας δίδαξε σε πολλές περιπτώσεις η ιστορία
κάποιος νέος άνδρας να γίνει
ήρωας για μια γυναίκα του βασιλιά θυγατέρα
και σκότωσε αυτό που όλοι πίστευαν αθάνατο
το δημιούργημα του Ποσειδώνα τον τερατόμορφο προστάτη
της φήμης του τελευταίου πολιτισμού
που έκανε ανθρωποθυσίες
Αλλά κατάφερε η υπόδουλη Αθήνα
να γεννήσει ήρωα που έδωσε τέλος στην τυραννία
Μα όπως πάντα τραγική είναι η ζωή ετούτη
ο νέος απερίσκεπτος ξέχασε την εντολή
του πατέρα του Αιγαία να βγάλει τα μαύρα τα πανιά
καθώς στο πλοίο του γλεντούσε την αξιοθαύμαστη νίκη
Και ο έρωτας και ο θάνατος ξανά βρέθηκαν μαζί
όπως η χαρά στη ζωή δεν διαρκεί παντοτινά
όπως πάντα πληρώνουμε ακριβά την μέθη της νίκης
πως κατακτήσαμε τον έρωτα, μα λησμονούμε τη φύση
που πάντα ξέρει να φέρνει σε όλα ισορροπία
Και ενώ ο νέος γλεντούσε τη χαρά του
την πρώτη κοπέλα που κατέκτησε και γίνηκε δικός της
να ζήσει πένθος απαρηγόρητο, να χάσει τον πατέρα
που η θάλασσα η Ελληνική πήρε το όνομα της
καθώς εκείνος έπεσε βλέποντας τα θλιβερά
τα μαύρα τα πανιά να υψώνονται στο πλοίο
από του Σούνιου τον ιερό βράχο
Με τρόπο πάντοτε σκληρό η φύση της Ζωής
θυμίζει στους ανθρώπους την θεϊκή της υπόσταση
και κάνει τον έρωτα φάρμακο στον πόνο
που κάθε θλίψη παρηγορεί
δίχως να σβήνει το όνομα της θάλασσας
που της δόθηκε με μια αυτοχειρία

22/1/20:

Δεν θα ανοίξω τα μάτια να δω τον χρόνο!

Είμαι σίγουρος πως είναι νωρίς ακόμα

Με ορμητικά κλειστά τα μάτια θα προσπαθήσω

να μη χάσω το όνειρο και σε ξεχάσω

Ανάμνηση παλιά πως σε προσμένω

σαν νοσταλγώ μες το σκοτάδι

την αίσθηση του φιλιού σου

Πόσο νωπή είναι ακόμα

η εικόνα του πόθου σου στο βλέμμα

και η υπέροχη αίσθηση

των μικρών απαλών χεριών σου

στον γυμνό λαιμό μου

Ακόμη η ηχώ της φωνής σου

γεμίζει τον χώρο

σαν παραίσθηση φαντάσματος

τις νύχτες που κοιμάμαι μόνος

Και η μυρωδιά του γιασεμιού

το άρωμα που δεν πρόλαβα
επάνω σου να μυρίσω
όπως μου είχες υποσχεθεί

Τουλάχιστον πρόλαβα να γευτώ
σε εκείνα τα μικρά σου χείλη

το λίγο που μου επέτρεψαν

ώστε να μπορώ ακόμη να σε θυμάμαι

έστω σαν μια ακόμη περαστικη
που μου έδωσε για λίγο Ζωή!

Νίκος Καββαδίας - Αγαπάω

Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε σαν σήμερα το 1910. Το ποίημα ''Αγαπάω'' το έγραψε σε ηλικία μόλις 18 ετών, και δεν έχει δημοσιευτεί στις ποιητικές του συλλογές.

Αγαπάω τ' ότι είναι θλιμμένο στον κόσμο.

Τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,

τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,

τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ' ένα δισάκι

για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,

τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,

τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν

τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ' όνειρό τους,

να φανεί απ' τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ' άσπρο φτερό τους.

Τα καράβια που φεύγουν για καινούργια ταξίδια

και δεν ξέρουν καλά - αν ποτέ θα γυρίσουν πίσω

αγαπάω, και θα 'θελα μαζί τους να πάω

κι ούτε πια να γυρίσω.

Αγαπάω τις κλαμμένες ωραίες γυναίκες

που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα,

αγαπάω σε τούτο τον κόσμο - ότι κλαίει

γιατί μοιάζει μ' εμένα.

6/1/20:

3/1/20:

26/12/19:

Να χεις ποίηση μέσα σου!
Το σώμα μιας γυναίκας
είναι ένα ταξίδι σε θάλασσα
η κίνηση του σε παρασέρνει
σε κόσμους ξένους, μαγευτικούς
ώστε να γεμίζεις ιστορίες
όπως οι ναυτικοί τα περασμένα χρόνια
Να δημιουργείς το μύθο
να τον διατηρείς και να τον μεταδίδεις
από στόμα σε στόμα
όπως το φιλί!
Και η αίσθηση των τρεμάμενων ηδονών
θρησκεία πιστευτή του κόσμου όλου
μυστικά κρυφή, δοξαστικά παγανιστική
Χωρίς ενοχές και φόβους
δικαιώνεται το σώμα
Χωρίς κεκαλυμμένες σιωπές
και λόγια περιττά
Μονάχα τα μάτια λένε την αλήθεια!
Εκείνος που σέβεται τη Ζωή
είναι εκείνος που γεύεται τη στιγμή
Τίποτε περισσότερο δεν αξίζει
παρά μονάχα να χεις ποίηση
στον Έρωτα!

19/10/19:

Ένα καλοκαίρι ολάκερη η ζωή μου!
Τρεις μήνες που έμοιαζαν με τρεις ζωές
Ήρθες και έφυγες σαν μια ακόμη εποχή
και νόμιζα πως θα επέστρεφες ξανά
μετά από έναν ολόκληρο χρόνο
όπως κάθε άλλη εποχή
Δεν ήρθες όμως ποτέ ξανά!
Κι εγώ που πρόσμενα την αίσθηση του φιλιού
πάνω στα χείλη μου
όποτε ο νοτιάς σήμαινε την κυριαρχία του Ήλιου
Νιώθω τον βοριά το φθινόπωρο
και την υγρασία ως τα κόκαλα μου
όπως τότε που με άφησες
με πρόσχημα πως σου αρκούσε ένα μονάχα καλοκαίρι
εσύ που λόγια μεγάλα έλεγες
πως δεν θα με αφήσεις!
Αλλά αξίζω κάτι περισσότερο από μια εποχή
μια λέξη, ένα περαστικό χάδι, και ένα δάκρυ
Αξίζω το χαμόγελο που δεν σβήνει
εκείνο που αντιστέκεται πεισματικά στη θλίψη
Και ένα δώρο φτιαγμένο από τα χέρια σου
κάτι μικρό που όμως θα εκφράζει την Αγάπη!
Αξίζω το ερωτικό παιχνίδι
χωρίς κανόνες και ανούσιους περιορισμούς
Αυτά είναι για όσους νομίζουν
πως η ζωή είναι μια επανάληψη του κόσμου γύρω τους!
Όχι! Η ζωή είναι η έντονη επιθυμία να φεύγεις μακριά
από ανόητες υποχρεώσεις και ευθύνες
Για αυτό ερωτεύθηκα εκείνο το χέρι
που με τράβαγε μακριά από την καθημερινότητα
Εκείνο το απαλό χέρι που ήξερε να αγγίζει τρυφερά
να παρηγορεί κάθε μαύρη σκέψη
και να εξαφανίζει κάθε βεβαιότητα

8/10/19:

Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έχασαν οι λέξεις την μαγεία τους πια
την δυναμική τους
τη σημασία τους
Εγώ που πίστευα κάποτε τόσο πολύ στις λέξεις
έχασα πια την πίστη μου
Τις φοβάμαι όσο τίποτε άλλο!
Αν θέλεις να μου πείς κάτι
πές το με τα μάτια σου
με το χαμόγελο σου
και με το άγγιγμα σου
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έγιναν οι σχέσεις λόγια σκορπισμένα στον αέρα
και σύννεφα που πήραν μορφή για λίγο
κάποιας θελκτικής μορφής
Δεν θέλω πια να μιλάω!
Κουράστηκα!
Ξόδεψα τις λέξεις μου δω κι εκεί άδικα
εγώ που τις σύλλεγα μια, μια
και τις φυλούσα ώς κόρη οφθαλμού
σαν πολύτιμο λίθο
για τις χαρίσω σε όποια
μπορούσε να τις νιώσει
κλείνοντας τα μάτια
και αναστενάζοντας λέγοντας το όνομα μου!
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Άφησε με απλά να σε σφίξω στην αγκαλιά μου
σαν κάποια που ποτέ δεν θα ξαναδώ
σαν κάποια που αποχαιρετώ από τη ζωή μου
μετά από την τελευταία μας ημέρα και νύχτα
Εκείνη την αξημέρωτη νύχτα!
Θέλω να γευθώ τα δάκρυα που κύλησαν στα χείλη σου
Είναι το Σ΄ αγαπώ εκείνο
που ειλικρινά πιστεύεις!
Θέλω να κοιμηθώ στα στήθη σου
αφού πρώτα τα φιλήσω
Θέλω να αφήσω σημάδια πάνω στο λαιμό σου
και εκδορές στα χείλη σου
Για να με θυμάσαι όλη σου τη Ζωή!
Οι λέξεις τελικά μόνο σβήνουν
σαν μελάνι που βράχηκε
σε κάποιο τετράδιο που πετάχτηκε
σαν κάθε ανάμνηση που πιάνει απλά χώρο
στη μνήμη μου
Στο σώμα σου σύντομα θα σβηστεί
η σκιά από το δικό μου σώμα
Όμως για πάντα θα με θυμάται
επειδή κατάφερα να γίνω
κομμάτι του εαυτού σου!