8/10/19:

Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έχασαν οι λέξεις την μαγεία τους πια
την δυναμική τους
τη σημασία τους
Εγώ που πίστευα κάποτε τόσο πολύ στις λέξεις
έχασα πια την πίστη μου
Τις φοβάμαι όσο τίποτε άλλο!
Αν θέλεις να μου πείς κάτι
πές το με τα μάτια σου
με το χαμόγελο σου
και με το άγγιγμα σου
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Έγιναν οι σχέσεις λόγια σκορπισμένα στον αέρα
και σύννεφα που πήραν μορφή για λίγο
κάποιας θελκτικής μορφής
Δεν θέλω πια να μιλάω!
Κουράστηκα!
Ξόδεψα τις λέξεις μου δω κι εκεί άδικα
εγώ που τις σύλλεγα μια, μια
και τις φυλούσα ώς κόρη οφθαλμού
σαν πολύτιμο λίθο
για τις χαρίσω σε όποια
μπορούσε να τις νιώσει
κλείνοντας τα μάτια
και αναστενάζοντας λέγοντας το όνομα μου!
Μην μου μιλάς!
Πάψε πια να μου μιλάς!
Άφησε με απλά να σε σφίξω στην αγκαλιά μου
σαν κάποια που ποτέ δεν θα ξαναδώ
σαν κάποια που αποχαιρετώ από τη ζωή μου
μετά από την τελευταία μας ημέρα και νύχτα
Εκείνη την αξημέρωτη νύχτα!
Θέλω να γευθώ τα δάκρυα που κύλησαν στα χείλη σου
Είναι το Σ΄ αγαπώ εκείνο
που ειλικρινά πιστεύεις!
Θέλω να κοιμηθώ στα στήθη σου
αφού πρώτα τα φιλήσω
Θέλω να αφήσω σημάδια πάνω στο λαιμό σου
και εκδορές στα χείλη σου
Για να με θυμάσαι όλη σου τη Ζωή!
Οι λέξεις τελικά μόνο σβήνουν
σαν μελάνι που βράχηκε
σε κάποιο τετράδιο που πετάχτηκε
σαν κάθε ανάμνηση που πιάνει απλά χώρο
στη μνήμη μου
Στο σώμα σου σύντομα θα σβηστεί
η σκιά από το δικό μου σώμα
Όμως για πάντα θα με θυμάται
επειδή κατάφερα να γίνω
κομμάτι του εαυτού σου!

20/9/19:

Κι αν χαραμιζομαι σε ξένους αφιλόξενους τόπους

Και πιάνω κουβέντα πάντα με τους λάθος ανθρώπους

Είναι που ψάχνω όσο θυμάμαι, μόνο εσένα

Δεν θα δώσω αξία ξανά σε απωθημένα

Κι αν ολοένα βυθιζομαι σε θάλασσες μακρινές

Είναι που τα αστέρια μου, αχ τα έσβησαν στο χθές

Και έγινα κάτι που δεν με αγγίζει ο χρόνος

Το άπειρο του ουρανού, θαυμασμός και πόνος

Όσο συλλογίζομαι σκυμμένος σε κάθε βιβλίο

Ποια είν' η αλήθεια, κουράστηκα να αναλύω

Μου λείπει μονάχα μια αγκαλιά που χωράει

Κάθε πίκρα, κάθε χαρά, αλλά μου ξεγλιστράει

Όσο λυπάμαι τη φωνή δεν πρόκειται να ακούσω

εντός μου μια ντροπή που πρέπει να αντικρούσω

Μοιάζει ο πόνος μου με πουλί κρυμμένο στη βροχή

Που ο μικρός του κόσμος το γεμίζει ενοχή

13/9/19:

7/9/19:

Πλέον η ''ματαίωση''

ένα άχαρο άγαλμα

που στέκεται στη μέση του δρόμου

Μου κόβει την πορεία

με την σιχαμερή μορφή του

που κάποιος ατάλαντος του έδωσε

που όμως ασκεί μεγάλη επιρροή

εξαιτίας της μεγάλης της αποδοχής

από τους παραιτημένους

Είναι τόσοι πολλοί...

Ναι! Είναι τόσοι πολλοί!

Που σχεδόν όλοι μας ακολουθούμε

όνειρα χωρίς φαντασία

και ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα

που θα δώσει ξαφνικά νόημα

σε αυτό το δημόσιο έκτρωμα

μήπως και καταφέρουμε να κλέψουμε

τη μόνη δόξα που αντέχουμε στον κόσμο

Αυτή της κοινωνικής αποδοχής

Και έτσι, εξαρτημένοι βαδίζουμε

με δέος μπροστά σε αυτό το άγαλμα

που λίγοι θα σταθούν
με την περιφρονηση στα μάτια τους

και θαρραλέα θα πουν την αλήθεια

για τις αξίες που πρεσβεύει

η κακόγουστη αυτή φάρσα της ζωής

6/8/19:

Αξίζω τον Έρωτα σου!

Επί σειρά ετών τα βράδια μου

έγραφα για εσένα

Άυπνος σε μια κατάσταση ανάμεσα στον ύπνο

και το θάνατο

σε ονειρευόμουν να έρχεσαι

μες το σκοτάδι

που γινόταν αντιληπτός ο ερχομός σου

από τα σιγανά σου βήματα

και την ανεπαίσθητη αίσθηση

της κοντινής σου ανάσας

Αξίζω τον Έρωτα σου!

επειδή προσπάθησα πραγματικά

με όλες μου τις δυνάμεις

να κερδίσω κάθε άλλον

που ήθελε να σε κατακτήσει

ενώ προσπαθούσε να σε προσεγγίσει πρώτα

με συνηθισμένα λόγια

που θα έλεγε στην οποιαδήποτε

με κινήσεις χωρίς φαντασία

και με δόλο

ακόμη και με κλεμμένα σχέδια

για μια μελλοντική ελκυστική ζωή

Κι άν η φωνή μου ακούγεται

σαν ηχώ που πέφτει πάνω στα κοφτερά βράχια

ενός αβύθιστου γκρεμού

Μην με φοβάσαι!

Για αρκετό καιρό πετούσα εκεί

την ψυχή μου

και την άφηνα να γκρεμοτσακιστεί

για να μην πέσω ποτέ ο ίδιος!

Αξίζω τον Έρωτα σου

γιατί παραμένω ζωντανός

εξαιτίας της επιμονής μου

να γνωρίσω εσένα

που από πάντα επιθυμούσα!

27/7/19:

Οι παλιοί μας Έρωτες δεν ξεχνιούνται!
Είναι μια ανάμνηση που πονά
περισσότερο από κάθε άλλη αλήθεια!
Είναι η γεμάτη αίσθηση του παρελθόντα χρόνου
που φθάνει ώστε να γεμίζει για πάντα
ολάκερη τη ζωή μας
ως το τέλος!
Είναι μια ανάμνηση που δεν ξεψυχά
αφού αγκιστρώθηκε για πάντα
στην καρδιά μας
από τη στιγμή που μετατράπηκε σε ύλη
μέσα στου μυαλού μας
τα απύθμενα βάθη!
Μοιάζει με πλοίο που ξεκίνησε για ξένα νερά
μα πάντα καταλήγει στης πατρίδας του
τα ποθητά λιμάνια!
Αχ η πραγματικότητα είναι μία!
πως δεν πεθαίνει όσο και αν το θελήσεις
όσο και να προσπαθήσεις να το μισήσεις
αυτό που αισθάνθηκες τότε!
Όσο μεγάλος και αν ξεκίνησες
όσο μικρός και αν κατέληξες
στο χρόνιο ταξίδι της λησμονιάς
ψάχνοντας δω κι εκεί
για άλλες συγκινήσεις...
Αυτό το μεγάλο πλοίο
που με βαρκούλα μοιάζει
σαν την χτυπούν τα κύματα
και την οδηγούν οι πειρασμοί
σε άλλες φαντασιώσεις
και προσδοκίες
Πάντα θα επιστρέφει
σε εκείνο το λιμάνι
που αγκυροβόλησε για λίγο!

1/7/19:

Μην κοστολογείτε τον Έρωτα!
Δεν είναι η αξία του
ισάξια των χρημάτων σας!
Δεν είναι η αξία του τιποτένια
σαν τις συνήθειες σας!
Είναι η αγνότητα του
ισάξια με ενός αθώου παιδιού
που την πονηριά του κόσμου δεν γνωρίζει
μα ξέρει ασυνείδητα πως να χαίρεται τη στιγμή!
Μην ξοδεύετε τον Έρωτα!
Δεν είναι η ιερότητα της πράξης του
δούναι και λαβείν
όπως μας μάθανε!
Είναι η απόλυτη ένωση δύο σωμάτων
με συναισθήματα έντονα
μεγάλα λόγια
και ανάσες!
Ναι!
Ανάσες ρυθμικές
σιγανές
και χέρια ενωμένα
δάχτυλα ανάμεσα στα δάχτυλα!
Αφοσίωση ματιών
και σωμάτων!
Η αυγή ανήκει μονάχα σε εκείνους
που τίμησαν με αγρύπνια τη νύχτα!
Και ύστερα δεν τους ένοιαξε
η πρωινή τους ρουτίνα
Για τους εραστές
σε κάθε ξημέρωμα
υπάρχει ο Ήλιος
μαζί με το Φεγγάρι!
Και εκείνοι στο ενδιάμεσο
να μην γνωρίζουν
αν υπάρχει καινούρια ημέρα!
Να αναρωτιούνται αν η Γη έπαψε να κινείται
και μαζί της ο χρόνος!

24/6/19:

Καλοκαίρι!
Ανοιχτά τα παράθυρα
Ο Ήλιος λάμπει!
Η ζέστη σχεδόν ανυπόφορη
Οι παραλίες γεμάτες με κόσμο
που θέλει να ξεχαστεί
που θέλει να δροσιστεί
που θέλει να θαυμάσει
ένα όμορφο νεανικό κορμί
Κλείστε τα παράθυρα!
Κλείστε τα παράθυρα!
Ο Έρωτας μπορεί να αντέξει
μόνο μέσα στο μισοσκόταδο
μπορεί να αντέξει τη ζέστη
και την έλλειψη της θάλασσας!
Μέσα στο μισοσκόταδο
τα πάντα έχουν μια πρωτόγνωρη μαγεία!
Οι εραστές είναι πάντα όμορφοι
πάντα νέοι
πάντα γεμάτοι ενέργεια!
Μέσα στο μισοσκόταδο
τα λόγια ηχούν χαμηλόφωνα
από παθιασμένα στόματα
Οι κινήσεις μπλέκουν τα ιδρωμένα σώματα
το κρεβάτι γίνεται ο ιερότερος χώρος
για έναν άνδρα και μια γυναίκα!
Μην αφήσετε την ηδονή να σας εξοντώσει!
Μην αφήσετε τα λόγια σας να γίνουν
μια συνηθισμένη ανίαρη κουβεντούλα
όπως συνηθίζουν να κάνουν πολλά ζευγάρια!
Να πείτε λόγια όμορφα
Να είστε της ζωής οι τιμημένοι
που δεν θυσίασαν την ηδονή στον χρόνο!
Μέσα στο μισοσκόταδο
κοιτάζεις τα μάτια που γίνονται το φως σου
και το λευκό κορμί που ροδίζει
σε κάθε άγγιγμα
σε κάθε φιλί!
Μην ανοίξετε τα παράθυρα!
Γιατί το όνειρο φωλιάζει
σαν πουλί πάνω από κάθε κρεβάτι
Μην αφήσετε να φύγει
αυτός ο αγγελιοφόρος
των χαρμόσυνων νέων!
Ποτέ ξανά τέτοια χαρά
τέτοια λαχτάρα
και τόση Ζωή
δεν πρόκειται να σε επιλέξει
αν βιαστείς να ανοίξεις τα παράθυρα
και μάθεις πως υπάρχει χρόνος
έξω από το δωμάτιο!

12/6/19:

Σε θέλω έτσι απλή όπως είσαι
χωρίς μακιγιάζ στο πρόσωπο σου
απέριττη και σίγουρη για τον εαυτό σου
Δεν εμπιστεύομαι εκείνες
που προσπαθούν να καλύψουν
με χρώματα πολλά
αρώματα έντονα
και φορέματα προκλητικά
την απουσία του πνεύματος τους
Μήτε εκείνες που πιστεύουν
πως είναι κάτι ξεχασμένα κάδρα
ανεκτίμητης αξίας
που ακόμη κανείς δεν έχει ανακαλύψει!
Η ομορφιά είναι το συχνό χαμόγελο σου
και το ελκυστικό βλέμμα!
Το ντελικάτο σώμα σου
που ξέρει να περπατά
σαν να χορεύει
ερωτοτροπώντας για εκείνον
που αξίζει να του δοθεί!
Γίνε άπλετο φως
για να πάψουν οι σκιές
να νομίζουν πως τις βλέπει ο Ήλιος!
Καμία σκιά γυναίκας
δεν μου αξίζει!

11/6/19:

Να δοξάζουμε ότι μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί!
Δεν είναι στο μέτρο του θνητού ανθρώπου
να δοξάζει κάτι πάνω από αυτόν!
Να δοξάζουμε την ηδονή
ώς την υπέρτατη αίσθηση πληρότητας
και απόδειξης της ύπαρξης μας
μέσα στον κόσμο!
Τα πάντα άλλωστε είναι μέσα σε αυτό το σώμα
Συναισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις, πόνος, χαρά...
Μάθετε επιτέλους να είστε γήινοι
και αυτό να γίνει η αφορμή
για τη δημιουργία ενός νέου Ανθρώπου!

7/6/19:

Οδήγησε με σε ναούς θνητών
όπου λατρεύεται η μόνη αληθινή
θρησκεία του κόσμου!
Οδήγησε με στου έρωτα το καταφύγιο
εκεί που προστατεύεται από τους ανάξιους
το πάθος και η ηδονή
αλλά και η άπειρη γαλήνη
Οδήγησε με συ γυναίκα
σε δρόμους που ως τώρα δεν περπάτησα
και δώσε μου τον ρόλο
που μόνο ένας πραγματικός άνδρας αντέχει!
Το να πάρει την ευθύνη
της προσωπικής σου ευτυχίας
και της έκρυθμης χαράς
που αρμόζει σε ότι ονομάζουμε Ζωή!

6/6/19:

Είδα στις κόγχες των ματιών σου
φυλακισμένο τον ουρανό μέσα τους!
Κι όμως! Αυτή η ηθελημένη φυλάκιση
δεν είναι τιμωρία και απόγνωση
αλλά εσωτερική αναζήτηση!
Εσύ που κατάφερες να εγκλωβίσεις το φως μέσα σου
Πες μου! Πως είναι να ζει κανείς χωρίς σκοτάδι;

1/6/19:

Ποιά είναι η πραγματική ευτυχία;

Να κόβεις τα φρούτα από τον δικό σου κήπο
να περπατάς πάνω στο δικό σου χορτάρι
και τίποτε από όλα αυτά να μην σου ανήκει!
Γιατί πραγματική αγάπη σημαίνει
πως η κτητική αντωνυμία ''μου''
έχει την έννοια της κατάκτησης
αλλά όχι και της κτητικότητας!
Να είσαι περήφανος
αν πριν από το ''μου''
υπάρχει ένα ψευδώνυμο
ή μια αγκαλιά!
Η αγάπη είναι η υγιής κατάσταση ευτυχίας
και όχι μια εντολή
ή μια κρυφή εξουσία
Είναι από τη φύση της ισότιμη και δοτική!
Να χαίρεσαι στον κήπο της αγάπης
όπου τίποτε δεν πεθαίνει
αν ο ίδιος δεν το θελήσεις!

30/5/19:

Ο ποιητικός λόγος πρώτα απο όλα
είναι λόγος ερωτικός
Προς τη φύση
την αλήθειά
τον φίλο
τη γυναίκα!
Ένας ύμνος προς τη ζωή
που τον θάνατο ξορκίζει!
Ειναι η ειλικρινής έκφραση της στιγμής
Ένας σιωπηλός λυγμός τα βράδια
μια μοναχική αναγκαιότητα
μια ατέρμονη ερώτηση
μπροστά στο κενό
Είναι η εγωτική ενόραση
και ο πόνος που τη συνοδεύει
Μια παρήγορη λάμψη ενός άστρου
μια ελπιδοφόρα ανατολή
αλλά και μια αποφασισμένη δύση!
Ο ποιητικός λόγος πάνω από όλα
έχει την ευγένεια και την ομορφιά
ενός αναπάντεχου έρωτα!
αλλά και την αποφασιστικότητα των νιάτων!
Δεν γκρεμίζει για να αφήσει ερείπια
ούτε και χτίζει πάνω σε εγκαταλελειμμένα νεκροταφεία!

22/5/19:

Να μην ξεχνάμε ποτέ πως είμαστε εραστές

είναι το προνόμιο που μας έδωσε η φύση

Ζωής σεβαστοί, των συναισθημάτων εκφραστές

και μεθυσμένοι με κρασί, φιλιά, ή ποίηση

Αδιάκοπα να αναζητάμε την αλήθεια

σε κάθε βλέμμα, ή ένα χάδι, σε μια λέξη

Μακριά μας ο θάνατος που φέρνει η συνήθεια

η επαφή μας με όσους στη ζωή έχουν κλέψει