13/2/19:

Αν αισθανθείς δεν υπάρχει γυρισμός

είναι σαν ταξίδι απροετοίμαστο η θλίψη

Αν νοσταλγείς, μπροστά σου θα βρίσκεται πάντα γκρεμός

και κάποια σκιά ξένη, θα σε ακολουθεί σαν τύψη

Δεν κάνεις βήμα μπροστά, δεν θέλεις απλά να χαθείς

τραγικός ο θάνατος αν δεν υπάρξει η μνήμη

Προετοιμάσου, στη ζωή σαν θύμα μην αφεθείς

αρκεί να μην σε συνοδεύει μια άβολη φήμη

Αν αισθανθείς ξέρεις πως δεν υπάρχει κάτι πιο βαθύ

αν δεν είναι ανάγκη ο κάθε έρωτας σου

Δεν σβήνει από μέσα σου, και ποτέ δεν θα χαθεί

ο πόνος που ένιωσες απόδειξη της χαράς σου

Αφού υπήρξες κάποτε για δυο χέρια προσμονή

και για δυο μάτια μια λάμψη σαν από τα αστέρια

Πλέον υπάρχει μέσα σου μια ελπίδα που θρηνεί

και ένα όνειρο που σκοτώσανε σκληρά χέρια

4/2/19: Το κυκλάμινο του φθινοπώρου

Ένα μικρό κυκλάμινο, νοσταλγικά κοίταξες

εκείνη τη μέρα που είχες λύπη στην καρδιά σου

Ρωτώ γιατί, καρδούλα μου εμένα επέλεξες

αφού δεν ήθελες κανένα σύντροφο κοντά σου;

Το ήξερες πολύ καλά, από στιγμή σε στιγμή

πως σύντομα έπρεπε να με αποχαιρετήσεις

Το αγριολούλουδο σου, ενώ βρισκόταν στην ακμή

γίνηκε του φθινοπώρου θλιβερές αναμνήσεις

Μα κάθε τέλος λένε, πως είναι μια νέα αρχή

αρκεί το παρελθόν, να μπορείς πίσω να τ' αφήσεις

Είναι άδικο να στηρίζομαι σε μια προσευχή

αχ, ήλπιζα μάταια, πως μπορείς να αγαπήσεις

Θυμάμαι ήθελες με ποιήματα να σε νανουρίσω

τώρα διαβάζω μόνος μου, καταραμένους ποιητές

Δεν μπορώ μόνο με τους στίχους μου να ευτυχήσω

όσο και να γράφω, οι μέρες είναι ανύπαρκτες

Βασανιστικός σαν τιμωρία, ο ύπνος μου

δίχως όνειρα, άβουλος, απελπιστικά κενός

Βαραίνει η καρδιά, μέσα στο κρύο στήθος μου

που χτυπάει άχρονα, δεν είμαι Θέ μου ζωντανός!

Και το κυκλάμινο, που μου προκαλεί πλέον θρήνο

στη φύση επέλεξε, έρμαιο να της αφεθεί

Όσο δεν το αντικρίζω, αργά σαν κερί σβήνω
και τρέμω στη σκέψη πως μόνο του θα μαραθεί!

2/2/19:

Δεν είμαι τεχνουργός των λέξεων

Φιλόλογος ζηλευτός, και αρεστός πολυμαθής

Μήτε κάποιος που θα θέλεις να διαβάσεις

Κάποιος που γράφει για όμορφα τοπία της φύσης

για όμορφα παραμύθια

για ήλιους και πρόσωπα σκαμμένα από τις ταλαιπωρίες

μιας απλοϊκής και γεμάτους αγώνες ζωής

Δεν είμαι εκείνος που η χαρά του

Είναι αποτέλεσμα κάποιας ανοησίας

Είναι μόχθος, και υπερβατική προσπάθεια

Το χαμόγελο πάντα ειλικρινές

Όπως τα λόγια που ειπώθηκαν κάποτε

Γραμμένα πάνω σε κομμάτια από χαρτί

Με κόκκινο μελάνι

Σαν να διόρθωνα την έκθεση της ζωής μου!

Δεν είμαι εκείνος που αγαπά από συνήθεια

Που τη μοναξιά του προσπαθεί να καλύψει

Έλκοντας θύματα των καιρών μας

Είμαι μελαγχολικός και ακατάδεκτος!

Γι αυτό ξέρω να χαίρομαι

καθετί που πραγματικά αξίζει!

Όπως τον έρωτα!

Δεν είμαι εκείνος που θα συμπαθήσεις αμέσως

Κοινωνικός και προσαρμοστικός

Είμαι μελαγχολικός, και ζω κρυμμένος

Στο καταφύγειο που μου προσφέρουν τα βιβλία!

Αλλά γι αυτό γνωρίζω να εκτιμώ την αξία του έξω κόσμου!

Το φώς του Ήλιου

Τον γαλανό ουρανό

Τα λευκά σύννεφα

Το πράσινο γρασίδι

Τα απλοικά άγρια λουλούδια

Τα πεύκα

Τη θάλασσα

Την αμμουδιά...

Δεν είμαι για εσένα που έχεις μάθει

Να εκτιμάς μόνο την πρώτη εικόνα!

Είμαι για εσένα που ξέρεις να νιώθεις

Που είσαι έτοιμη για να αγαπήσεις

Και να αφοσιωθείς

Με το σώμα και την ψυχή σου!

27/1/19:

Το βλέμμα σου ήταν δημιουργημένο
απο λαξευμένη πέτρα
Τα άκαμπτα χείλη σου έκρυβαν καλά
κάποιο παλαιότερο πόθο
Και το κορμί σου ενώ λύγιζε
σαν ενα κλαράκι
σε κάθε χτύπημα του ανέμου
δεν ένιωθε ασφαλή
ακόμη και στα δικά μου χέρια!
Αχ! Η ευτυχία νόμιζα πως μπορούσε
να χωρέσει σε αυτά τα μάτια
που κάποτε με κοίταξαν με πόθο!
Και σε αυτά τα μικρά χείλη
που με φιλούσαν
σαν να αποχαιρετάνε
έναν νεκρό έρωτα!
Αλλά και στο κορμί σου
που τυλίχτηκε πάνω μου
ζητώντας να του χαρίσω μια στιγμή ευτυχίας
Που όμως δεν ήταν ακόμη έτοιμο
να δώσει ηδονές
χωρίς τύψεις πως προδίδει
της ποίησης μου την ευγλωττία!
Τι κρίμα, αυτή η ποίηση που νότες αναζητούσε
να καταλήξει ξανά μια πεζή διαμαρτυρία!

Κώστας Ουρανης - Spleen V

Το κενό όλο του απείρου στην ψυχή μου το έχω
κι ούτε εσύ κι ούτε ο πόνος μου δε μπορούν να μου το φράξουν.
Είμαι κάτι σαν κύμα μέσα σ’ απέραντο πέλαγο,
που ποτές δεν του γράφτηκε σ’ ακρογιάλι να φτάσει.

Ποτές σου δε με μέθυσες κερνώντας μου λαγνείες
κι ο πόνος μου δε στάθηκε ποτές ανθρώπου πόνος.
Τον ουρανό εγώ νοσταλγώ, που κάποτε είχα ζήσει,
δίχως χαρές και συφορές κι ανθρώπους, πάντα Μόνος.

Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά

απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,

κι έλεγα: Θά ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά

κι από τα δάσα.

Θά ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,

αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι

και θα μυρίζει ήλιο και βροχή

και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,

στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,

και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ

χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»

που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει

καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά

προς τη Σελήνη . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·

κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –

μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή

κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,

που άκουγα διπλά τα βήματα μου!

Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;

κι εσύ κοντά μου . . .

Μαρία Πολυδουρη - Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.

Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.

Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη

ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει

που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά

κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,

πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι

κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.

Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,

σα χάδι, σα Δροσούλα, σαν πνοή.

5/1/19:

Σαν να μην πέρασα ποτέ μου από τη ζωή σου

σαν να μην υπήρξα ούτε ένα δικό σου κομμάτι

Αχνός καπνός απο σβησμένη φλόγα, το φιλί σου

Αγκαλιάζομαι μονάχος μου στο κρύο κρεβάτι

Μάταια όλα, αλλά πιο πολύ οι παρομοιώσεις

σε εκείνους τους στίχους που υπήρξες μελωδία

Σου αφιέρωνα τις ερωτικές μου εκδηλώσεις

που δεν γίναν για σένα, φάρμακο στη δυστυχία

2/1/19: 2

Ω ποίηση!

Πόσο μα πόσο φτώχυνες!

Που είναι ο λυρισμός σου;

Ο φροντισμένος στίχος

ο ρυθμός σου;

Κάποτε ξέρω, θα βρω ξανά

δυο μάτια που θα κοιτάζουν

μέσα μου σαν να προσπαθούν

να δούν την ψυχή μου!

Δυο χείλη που θα τα φιλώ

και θα τρέμουν

καθώς θα αγγίζουν το στόμα μου

Και δυο χέρια που θα κρατούν τρυφερά

τα προσφερόμενα λουλούδια!

2/1/19:

Σου είχα ετοιμάσει μια μαγευτική βραδιά

εκείνη που σχεδιάζαμε να περάσουμε μαζί

Παλιές μπαλάντες η μόνη μουσική για συντροφιά

και ένα μπουκάλι κόκκινο γλυκόπιοτο κρασί

Αρωματικά κεριά και στίκ να μας ταξιδέψουν

σε ανατολίτικη ατμόσφαιρα ερωτική

Αχ αυτά τα όνειρα μου, θα με καταστρέψουν

και η δημιουργία μου ίσως γίνει πια φτωχική

Θα έκανα τα πάντα για να νιώσεις μαζί μου

της ποίησης το μεγαλείο, του έρωτα την ουσία

Εσύ ήσουν απόμακρη, δεν ήθελες μικρή μου

πληρώνω ακριβά του μυαλού μου τη φαντασία

Δεν έφθασε ακόμα της ζωής μου το δείλι!

Θα πίνω μόνος μου εκείνο το κρασί - ως πότε;

Μήπως και ξεπλύνω τη γεύση σου απ τα χείλη

με βαραίνει η θύμηση σου, θλιμμένε μου νότε

Cesare Pavese - Last blues, to be read some day

‘T was only a flirt

you sure did know–

some one was hurt

long time ago.

All is the same

time has gone by–

some day you came

some day you’ll die.

Some one has died

long time ago–

someone who tried

but didn’t know.

Cesare Pavese and Constance Dowling

31/12/18:

30/12/18:

Τώρα σιωπή, κουρτίνες έκλεισαν

Ήλιοι έδυσαν

όλοι μέσα μου

Μια μουσική ηχεί στα αυτιά μου

φέρνει κοντά μου

εικόνες, μνήμες

Και οι σκιές κάποιων πλέον εχθρικών

ωδικών πτηνών

σχεδόν αρπακτικών

Χτυπούν του σπιτιού μου τους τοίχους

τρέμω τους ήχους

από τα ράμφη

Αχ, τα φρόντιζα για να σου στέλνουν

λόγια που μένουν

τα ποιήματα σου

Και ό,τι πιο πολύτιμο ακόμα

το νέο σώμα

ζεστό μα άδειο

29/12/18:

27/12/18: 2 Για τον φίλο μου Cesare Pavese

Το να γράφεις ποιήματα είναι σαν να κάνεις έρωτα:  δεν θα μάθεις ποτέ εάν την ευχαρίστησή σου τη συμμερίζεται πραγματικά ο άλλος. 
Cesare Pavese

Εσένα που σε νιώθω τόσο πολύ μέσα μου
όπως το αίμα που κυλά στις φλέβες μου
Εσένα που ξέρω μονάχα μέσα από το έργο σου
και του σύντομου βίου σου τα γεγονότα
που σε κατέληξαν εκεί που επιστροφή δεν υπάρχει!
Εσύ που παραλίγο να πεθάνεις έφηβος ακόμα
όταν περίμενες μες τη βροχή εκείνη τη μπαλαρίνα
για να συνοδέψει την μοναχική σου σιλουέτα
στο βάθος του χειμώνα
Εσύ που λιποθύμησες στο άκουσμα
πως η παλιά αγαπημένη σου παντρεύτηκε
επειδή δεν άντεξες την πραγματικότητα
Εσύ που ο τελευταίος σου έρωτας
σε ταξίδεψε σε εκείνον τον παράδεισο
που βρισκόταν για εσένα πάνω στις στέγες
Σε διαβάζω και σου μιλώ πολλά χρόνια τώρα
Επειδή ξέρω πως ένιωθες φίλε μου ποιητή!
Εσύ που έφηβος παρέμεινες ως το τέλος σου
και την ενήλικη ζωή τόσο απεχθανόσουν
Ξέρω πως ένιωσες!
Μακάρι να σε είχα γνωρίσει
Αχ, τι κουβέντες θα κάναμε μαζί!
Τι ονειροπολήσεις!
Και θα αφήναμε τη φαντασία μας
να δημιουργεί κόσμους όμορφους
όπως εκείνους που στα έργα μας περιγράφουμε!
Φίλε μου!
Ξέρω πως τα γράμματα σου
δεν διαβάστηκαν από κάποια που σου άξιζε!
Αυτό δεν σημαίνει πως κι εγώ πρέπει να πάψω να γράφω!
Επειδή η ζωή υπάρχει για να της αφοσιωθούμε
όχι για να της γυρίσουμε την πλάτη και να χαθούμε!
Μακάρι να ζούσες όσο η φύση θα σου είχε επιτρέψει!
Ποιος ξέρει τι άλλο θα είχες δημιουργήσει
Παρόλο που ο ίδιος έγραψες
ότι δεν είχες τίποτε άλλο να προσφέρεις στην τέχνη σου...
Είναι η θέληση μου ισχυρότερη από τη δική σου!
Κι αν τα χρόνια περνούν γρήγορα
και φαίνεται πως μας κλέβουν στιγμές
Στο χέρι μας είναι να δημιουργούμε
καθετί που επιθυμούμε στον κόσμο
Φίλε μου!
Το αντίο για ακόμη μια φορά
είναι μια δύσκολη στιγμή
Μα πρέπει να τελειώσω αυτόν τον αποχαιρετισμό σε εσένα
που με έμαθες τόσα πολλά!
Και πάνω από όλα, το να παραμένω ο εαυτός μου
και να μην ντρέπομαι καθόλου
για την ιδιαίτερη φύση μου!
Θα συνεχίσω να γράφω για τον Έρωτα
το μεγαλύτερο ιδανικό και προσμονή μου!
Θα τους αντέξω τους ανθρώπους φίλε μου!
Θα τους παλέψω!
Για να κερδίσω τη ζωή που μου αξίζει!
Αντίο!

27/12/18: 1

Αν χάσεις φίλο, άνοιξε μονοπάτι

Που θα σε οδηγεί στο δάσος μέσα σου

Κι αν μοιάζει σαν ψέμα, μια οφθαλμαπάτη

Η μορφή που θα συναντήσεις στο τέρμα σου

Δεν θα σου είναι πια εχθρός η εσχάτη

μνήμη που έχει χαράξει το δέρμα σου

Κάθε άνθρωπος μας, να ξέρεις πως είναι

λάμψη από ένα μακρινό αστέρι

Σημασία πλέον στον ουρανό δίνε

Όταν τον κοιτάζεις εκείνος το ξέρει

Κι αν νομίζεις πως το άγονο χώμα

Είναι το τέλος που δεν θα αποφύγεις

Πάντα να έχεις μες τα μάτια σου χρώμα

Και ποτέ ξανά τον πόνο σου μην πνίγεις

25/12/18: