20/1/21:

Τι να κάνουμε;

Τουλάχιστον ας πεθάνουμε μαζί!

Μεγαλώσαμε τόσο πολύ

και τη μοναξιά δεν την αντέχω!

Να μην είμαι μόνος

η μόνη προσδοκία

Δεν είμαι αθώος πια

και μου είναι αδύνατο να ερωτευτώ

γιατί τους έμαθα

πλέον τους ανθρώπους!

Γαλήνη και ηρεμία

Ναι! Αυτό μπορώ να το καταφέρω!

Δες πόσοι άλλοι μπορούν!

Κοίτα την ικανοποίηση

στα πρόσωπα τους

Σε έχω και με έχεις

Αρκεί αυτό μόνο!

Ούτε αγωνίες για το πότε

θα χτυπήσει το τηλέφωνο

Ούτε ενόχληση στο στομάχι

για το πρώτο ραντεβού

που καθορίζει τα πάντα

Η ακόμη ιδιαίτερος καλλωπισμός

τεράστια επιθυμία και θέληση

για την κατάκτηση του σώματος

και του πνεύματος εκείνου

που μας έλκει ερωτικά!

Η μόνη επιτυχία που προσδοκούμε

ορμώμενοι από την αίσθηση επιβίωσης

είναι το να μην είσαι μόνος

και να νιώθεις έστω μια αγκαλιά

χωρίς όμως μούδιασμα στα χείλη!

Διότι η ζωή όπως μας έμαθαν

χρειάζεται θυσίες

Μας αρκεί λοιπόν να σκοτώνουμε

την πλήξη που νιώθουμε

για τον εαυτό μας!

Χειρότερος θάνατος από αυτόν

δεν υπάρχει!

Την αίσθηση πως είσαι ζωντανός

χωρίς όμως να είσαι υπαρκτός

να μην αποκτάς υπόσταση

εξαιτίας του αξιοθαύμαστου

εκείνου θάρρους

που καταπονεί τις αισθήσεις

κερδίζοντας όμως μια θέση

στην αθανασία!

16/1/21:

Οι ζωές μας μοιάζουν
σαν άνοστα φαγητά νοσοκομείου!
Τις γευόμαστε αναγκαστικά
τρώμε ό,τι μας σερβίρουν
σε ανοξείδωτους δίσκους
καταπίνοντας με δυσκολία
αρρωστημένοι από την κλεισούρα
Θέλω να βγω από εδώ!
Να γευτώ τον καθαρό αέρα
Να πιώ νερό από κάποια πηγή
Να μην θεωρώ φυσιολογικό
προσωπικό μου χώρο
ένα άθλιο σκουριασμένο κρεβάτι
και μοναδική μου βόλτα
το περπάτημα σε διαδρόμους
με οχλαγωγία εφημερίας
ή μοναδικό μου άρωμα
την οσμή φαρμάκων
και ούρων!
Δεν μου ταιριάζει αυτή η εποχή!
Είναι διεστραμμένη!
Μια πραγματικότητα ανεστραμμένη!
Ανοίξτε να φύγω!
Κανείς δεν πέθανε κοιτώντας τον Ήλιο!

15/1/21:

Πάθος!

Μια λέξη

Δύο συλλαβές

Δύο... εραστές!

Κορμιά που τυλίχθηκαν

εξαρτώμενο το ένα

από την οδύνη του άλλου!

Ηθελημένα να γιατρέψουν

πληγές και μοναξιά

Δύο ενέργειες που εξαντλήθηκαν

από ηδονή

και πεθαίνοντας

να γνωρίζουν την αιώνια χαρά

κερδίζοντας στο άπειρο

μια θέση ενός κόκκου σκόνης

απόδειξη πως κάποτε

υπήρξαν στον χρόνο!

5/1/21:

Ο χρόνος εφευρέθηκε για να μας κάνει δυστυχισμένους!
Ξέρουμε εξαιτίας του
πόσα χρόνια έχουμε να αγκαλιάσουμε κάποιον
να αφεθούμε
να ερωτευτούμε
να γελάσουμε...
Υπολογισμένα μαθηματικά λοιπόν
οι μοναχικές στιγμές μας;
Αχ αυτά τα κυνικά μαθηματικά!
Δεν οδηγούν πουθενά
σε καμία ευτυχία!
Με αυτά μάθαμε να υπολογίζουμε
ακόμη και τους ανθρώπους
στον αιώνα της απλής λογικής!
Γνωρίζουμε κάποιον
και αμέσως υπολογίζουμε με αριθμούς
πόσο μακριά μένει από εμάς
ή τι δουλειά κάνει
Δεν δίνουμε καμία σημασία
στην ουσία του!
Δεν υπολογίζονται με μαθηματικά τα πάντα!
Όπως η καλοσύνη
και η αγάπη που έχει μέσα του!
Υπολογίζουμε τα πάντα λοιπόν
έτσι στυγνά
Για αυτό χάνουμε από τα χέρια μας
σώματα που δίνονται
ψυχές που χαρίζονται
Όταν γνωρίζεις πόσο χρόνο είσαι μόνος
γίνεσαι περισσότερο δυστυχισμένος!
Με χρόνο κοιμάσαι και ξυπνάς για να πας στη δουλειά
Με χρόνο υπολογίζεις
πόσο καιρό έχεις να εργαστείς
Με χρόνο μετράς τις στιγμές ελευθερίας σου
Τον ονομάζεις ελεύθερο χρόνο!
Για αυτό το λόγο είναι περιορισμένη η ελευθερία σου!
Μετράς στιγμές της φυλακής σου
ώσπου να σε αφήσουν να βγείς για λίγο στο προαύλιο
να δεις λίγο ήλιο για να ξεχαστείς που είσαι!
Μετράς ώρες μακριά από υποχρεώσεις
Η δυστυχία είναι η απουσία ελευθερίας
Υπάρχω σημαίνει πως ζω χωρίς χρόνο!
Για αυτό αγαπάμε και τις τέχνες
Είναι μια απελευθερωτική διαδικασία έκφρασης!
Αν δεν είχαμε εφεύρει το χρόνο
θα ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι!
Τα ραντεβού μας θα δινόταν ανάλογα
με το πόσο ψηλά είναι το Ήλιος
Θα διαρκούσαν μέρες και νύχτες
Όχι σε ώρες που μας περιορίζουν
σε βιαστικές κινήσεις!
Για αυτό ο έρωτας είναι το μόνο που μας απέμεινε
που μας δίνει τόση χαρά
Επειδή εξαιτίας του
υπάρχει απουσία χρόνου!
Νιώθουμε επιτέλους ελεύθεροι
μόνο κάθε φορά που κάνουμε έρωτα!
Τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος
αν ήξερε τη σημασία της στιγμής!
Παραδινόμαστε συνεχώς
ψάχνοντας
και απαιτώντας
σε έναν καθορισμένο χρόνο!
Είμαστε απεγνωσμένοι διαβάτες έρημων δρόμων
γεμάτους με ανθρώπους
που πηγαίνουν συνέχεια κάπου

ενώ δεν φτάνουν ποτέ πουθενά!

13/12/20:

Θυμάσαι κάποτε που τραγουδούσαμε

Δεν θα περά

Δεν θα περάσει ο φασισμός;

Τελικά πέρασε!

Ανάλογα τις εποχές

άλλαζαν απλά το όνομα του!

Πλέον τον ονομάζουν Δημοκρατία!

Απόδειξη πως όσο περισσότερο μιλάνε για αυτή

τόσο λιγότερο υπάρχει!

Όπως και η Ελευθερία

αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα

Διότι στη φύση η ελευθερία

είναι δικαίωμα

ενώ στον άνθρωπο

λειτούργημα!

Γίνε ο δημιουργός της επιτέλους!

Εσύ μικρέ

Εσύ τιποτένιε οραματιστή

Δειλέ που κοιτάζεις τα γεγονότα

όπως τις σκηνές ενός έργου

Δεν είναι ταινία η ζωή σου!

Όχι δεν είναι!

Αλλά είναι βολικά τα παραμύθια

που παρακολουθείς τόσα χρόνια

Σε ανακουφίζουν από την οδύνη

της ταλαιπωρημένης σου ζωής

Εθισμένος είσαι

σε κάθε είδους νόμιμο ναρκωτικό

Σε έμαθαν πως ο καλός πάντα κερδίζει

το δίκαιο στη ζωή του

Ο ερωτευμένος αμείβεται

με μια όμορφη ξέγνοιαστη ζωή

Ο φίλος βρίσκεται πάντα δίπλα σου

Η οικογένεια είναι οι δικοί σου άνθρωποι

και άλλα πολλά!

Το θέμα είναι πως

τα τραγουδάκια εκείνα

που τραγουδούσαμε στο σχολείο

στις γιορτές

χαρούμενοι για κάποια δημοκρατία

ήταν επιλεγμένα

από εκείνους που μιλάνε για αυτή

πάντα παθιασμένα!

9/12/20:

Στόλισαν ξανά τους δρόμους!

Λαμπερά πολύχρωμα φωτάκια

μαγικά για τα παιδικά μάτια

ή για τους ερωτευμένους!

Όμως κανείς δε θα δει φέτος τη λάμψη τους

Κανείς δεν πρόκειται να τα απολαύσει περπατώντας

κρατώντας κάποιο χέρι τρυφερά

ή προσμένοντας με αγωνία

κάποιον αγαπημένο!

Κανείς δεν πρόκειται φίλο να συναντήσει

ευχές να δώσει ανθρώπινες

Κανένα παιδάκι δεν θα πάρει τους δρόμους από νωρίς

κουδούνια να χτυπήσει σε αγνώστους

για να νιώσει πλούσιος κάθε φτωχός της ζωής

Το παραμύθι πλέον μας τελείωσε!

Κλειστές πόρτες παντού

Χαμένες δουλειές

Οι κόποι μιας ζωής που προσμέναμε

να λάβουμε για ανταμοιβή, έστω δικαιοσύνη

πεταμένοι στους κάδους των δρόμων!

Ξεκινήσαμε ως ελπιδοφόροι εξερευνητές

κάθε αίσθησης

και καταλήξαμε ανώνυμοι

σε ομάδες διαδικτύου

αναζητώντας μια παρηγοριά

σε ψευδαισθήσεις ονείρων

Ζούμε πλέον πίσω από τις οθόνες!

Δώσαμε το δικαίωμα να μη ζούμε

πολύ πριν συμβεί αυτή η ολική κατάρρευση

του πολιτισμού

Περάσαμε τους εαυτούς μας για λίγους!

Και το λίγο που είχαμε κάποτε

ποτέ μας δεν το εκτιμήσαμε

όπως τις γιορτές που έρχονται!

22/11/20:

Έλα να κάνουμε έρωτα!
Πρέπει να πάω στη δουλειά...
και σήμερα είναι Κυριακή!
Πόσο μας έμεινε πια;
Τόσος λίγος χρόνος μας ανήκει!
Κάποτε η Κυριακή ήταν δική μας!
Πρέπει να πάω στη δουλειά
Δώσε μου έστω ένα φιλί
Μόνο αυτό προλαβαίνουμε πλέον!
Φεύγω!
Και εσύ πρέπει να ψάξεις για δουλειά
από το σπίτι μου
επειδή μας απαγορεύεται να βγούμε!
Σε ευχαριστώ που ήρθες εδώ
έτσι στα κρυφά
Αυτό αποδεικνύει την Αγάπη σου!
Εμείς έχουμε τουλάχιστον ένα καταφύγιο
Σπίτια τα έλεγαν κάποτε!
Ψάξε για δουλειά, εγώ θα αργήσω
Θα κοιτάζω πότε πότε στα κλεφτά
τη φωτογραφία σου στο κινητό μου
για να ξέρω πώς υπάρχεις στη Ζωή μου!
Ναι! Κάποια με περιμένει στο καταφύγιο μου
φορώντας τα ρούχα μου που δεν της κάνουν
Κάποια που αντιστάθηκε και μένει εδώ
ένα μήνα τώρα
Κάποια λοιπόν με Αγαπάει και με νοιάζεται
ρισκάρει, αγωνιά όπως κι εγώ
κι ας έχει τη δική της αγωνία
κάνει τον προσωπικό της αγώνα
ώστε να βρει κι εκείνη δουλειά
σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς
που μετέτρεψαν αυτό το δικαίωμα
σε ζητιανιά και ανοχή!
Όταν επιστρέψω θα έχεις ένα χαμόγελο
και μια αγκαλιά
Και όσο κουρασμένος και να είμαι
θα βρω το χρόνο
θα βρω τον τρόπο
για να σε κάνω να αισθανθείς μοναδική
επειδή σου αξίζει!
Τα πάντα γύρω μας καταρρέουν
αλλά εμείς θα είμαστε εδώ μέσα
περιορισμένοι σε τέσσερις τοίχους
αλλά αποφασισμένοι να νικήσουμε
να επιβιώσουμε, να ζήσουμε
ακόμη και εδώ μέσα!
Δεν τελείωσαν όλα λοιπόν!
όσο η Αγάπη υπάρχει
όσο το πάθος μας Ζει
και η λογική μας κατευθύνει
μέσα σε αυτή τη νέα και αλλόκοτη πραγματικότητα
που μας θέλει ανύπαρκτους
μια εικονική πραγματικότητα
που μας επιβάλλει τρόπους
για να μην ζούμε ούτε το λίγο
που είχαμε πριν
Φόρα μάσκα!
Μη δείχνεις το πρόσωπο σου πλέον!
Προστατεύσου!
Μην αγγίζεις!
Κράτα αποστάσεις!
Χρησιμοποίησε αντισηπτικό
ώσπου να βγάλεις το δέρμα σου!
Απολύμανε τα ρούχα σου!
Κάνε μάθημα από απόσταση
Παρακολούθησε μια συναυλία από απόσταση
Περπάτησε εικονικά σε ένα όμορφο νησί
στη φύση, σε κάποιο αρχαιολογικό χώρο
μνημείο του πολιτισμού μας
Επισκέψου ένα μουσείο
ή μια έκθεση τέχνης
Ακόμη ζήτησε από κάποιον άγνωστο
να κάνετε εικονικό σεξ!
Φέρσου φυσιολογικά!
Μην παρεκτρέπεσαι!
Μην εκνευρίζεσαι!
Κράτα τα πάντα μέσα σου
ώσπου να σου βγει ο καρκίνος!
Μην ζεις πλέον!
Επιβίωσε! Μόνο επιβίωσε!
Αυτό μόνο μας αξίζει;
Ο χρόνος μας τελείωσε, μην είμαστε μόνοι!
Εγώ είμαι τυχερός! Βρήκα εσένα
που με περιμένεις στο σπίτι
Εσένα που είμαι η πρώτη σου σκέψη
όταν ξυπνήσεις το πρωί
και η τελευταία πριν πέσεις για ύπνο!
Μην στεναχωριέσαι...
Εγώ είμαι εδώ!
Εγώ που έχω το δικαίωμα
και το πλεονέκτημα
να βλέπω το πρόσωπο σου χωρίς μάσκα!
Εγώ που βλέπω το χαμόγελο σου
αλλά και την αγωνία σου καθαρά
χωρίς να κάνω υποθέσεις
τι μπορεί να νιώθεις
Εγώ είμαι εδώ!
Να σε αγγίζω σε όλο σου το σώμα
σπιθαμή προς σπιθαμή
εκεί που σου αρέσει περισσότερο
Γιατί χωρίς αυτή την αίσθηση
Έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει!
Η μεγαλύτερη αξία στον άνθρωπο
είναι το να βρει κάποιον
που θα μοιραστεί μαζί του άφοβα
καθετί που μας κατατάσσει
στο ανθρώπινο γένος
Οι κρίσεις αυτές μας εξοντώνουν
και δεν νομίζω πως θα μείνει τίποτα όρθιο
Μας θέλει εγκεφαλικά νεκρούς
συναισθηματικά κενούς
να ακολουθούμε σαν μυρμήγκια την ίδια πορεία
Αλλά εγώ έχω εσένα!
Περισσότερη Ζωή υπάρχει
όταν πεθαίνω μέσα σου
παρά εκεί έξω!
Όταν λυπάμαι για όσα μας βρήκαν
εσύ θα μου θυμίζεις πως όλα συμβαίνουν
για κάποιο λόγο
Ο αγώνας αυτός είναι προσωπικός
εγωιστικά ανθρώπινος
Και αν νικήσουμε οι δύο
νικάμε όλοι μαζί
επειδή είμαστε κοινωνικά όντα!
Αλίμονο σε εκείνους που δεν πρόλαβαν να βρουν
τον Άνθρωπο τους!
Θα τα καταφέρουμε!
Να μου κρατάς το χέρι!
Ο κόσμος όπως τον ξέραμε, ίσως τελειώσει!

19/10/20:

20/8/20:

18/8/20:

9/8/20:

8/8/20:

18/7/20:

Έκανα λάθος που θέλησα
τον Έρωτα στις σκέψεις μου να φυλακίσω!
Του στέρησα τον αυθορμητισμό
Τη μοναδική αίσθηση ελευθερίας!
Τον σκέφτηκα ως μια εγωιστική παρόρμηση
Κίνηση απελπισίας
σε δύσκολους μοναχικούς καιρούς
Αντί για μια αγχολυτική κατάσταση
Απόλυτης δημιουργίας
Απόλυτης ελευθερίας
Και εκφραστικής ηδονής!
Ε λοιπόν εγώ ο ίδιος που τον έκλεισα σε ένα κελί
Εγώ ο ίδιος θα τον απελευθερώσω!
Φοβάμαι μονάχα μήπως ποτέ δεν με συγχωρέσει
για αυτό το μεγάλο λάθος μου
που τον θεώρησα αντικείμενο για κατοχή μου!
Ακούς εκεί να χρησιμοποιώ
την κτητική αντωνυμία "μου"!
Ποιος ήμουν λοιπόν;
Παρά ένας ανάξιος
που θεώρησε την κατοχή δικαίωμα του!
Αν αγαπάς λένε
άστον να φύγει!

11/7/20:

4/7/20:

Δεν φοβάμαι μήπως παρεξηγηθώ
φοβάμαι μην νιώσω!
Είμαι γεμάτος
από αισθήματα που περιμένουν υπομονετικά
τη λογική ώστε να μπορέσουν
να βρούν το δρόμο τους
Είμαι γεμάτος από όνειρα μοναχικά
που περιμένουν υπομονετικά μια αγκαλιά
για να μην μετατραπούν σε ανεπιθύμητους εφιάλτες
Είμαι ένας χαμένος Εαυτός
στο χάος του κόσμου!
Μοναχικός πεζοπόρος
ανάμεσα από πλήθη αγνώστων
μια σκιά που έχει πιάσει μια γωνιά
και φοβάται ο Ήλιος μην τη δει
και την εξαφανίσει για πάντα
Είμαι άδειος!
Χωρίς την αίσθηση των χειλιών σου
και των χεριών σου την τρυφερότητα
Ένα μονάχα ζήτησα!
Να με προσμένει ένα πλατύ χαμόγελο
και δυο μάτια λαμπερά να με κοιτάζουν
σαν να έχω επιστρέψει από ένα μακρινό ταξίδι!
Κι όμως!
Επέστρεψα από τον κάτω κόσμο
αυτό που οι άλλοι ονομάζουν ζωή
Είδα πολλά στην επιφάνεια
Ανθρώπινα μέλη να επιπλέουν σε μια θάλασσα
γνωστών - αγνώστων
που προσπαθούν να αγγίξουν το ένα το άλλο
για να μην νιώθουν μόνα τους στον κόσμο
Αυτό όμως δεν είναι έρωτας!
Είναι η απόγνωση ενός πνιγμένου
που προσπαθεί μάταια να πιαστεί από κάπου
μήπως και σώσει από τα συντρίμμια του ναυαγίου του
έστω κάποια αίσθηση της ματαιότητας
την επιστροφή δηλαδή στην μοναδική
αίσθηση της ζωής!

23/6/20:

Ξανά η ίδια κατάσταση!
Άνθρωποι γύρω μου πολλοί!
Με πνίγουν!
Με τις πράξεις τους
Τα υποκριτικά χαμόγελα τους
την σιωπηλή αποδοχή τους
Με τον συμβιβασμό τους
σε αυτή την καταναγκαστική πορνεία!
Το να κάνεις κάποιον πλούσιο
ακόμη πιο πλούσιο!
Και μην ξεχνάς!
Μην δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει!
Χρόνος είναι αυτός που σου επιτρέπουμε να έχεις εμείς!
Καθορισμένο στα δικά μας μέτρα
Αυτά τα χρήματα μόνο αξίζεις!
Αυτούς τους συναδέλφους!
Σας σιχάθηκα πια!
Με τις παλαιωμένες αντιλήψεις σας!
Με το συνηθισμένο σκεπτικό σας
Με τη νοητική σας ανιικανότητα
για τα πάντα γύρω σας!
Σαν να μην είσαστε Εσείς
ποτέ ο Εαυτός σας!
Πάντα μιλάτε αντιπροσωπεύοντας κάποιον ξένο
Κάνετε δηλαδή το δικηγόρο του διαβόλου!
Αυτή λοιπόν είναι η στριμωγμένη
άβολη θεσούλα σας στον κόσμο;
Δεν γεννηθήκατε με αυτές τις αντιλήψεις!
Δεν γινήκατε ξένοι μπροστά στον Εαυτό σας
σε μια μόλις βραδιά
μετά το πέρασμα κάποιου ονείρου
που είχε την αίγλη ενός εφιάλτη!
Πέρασαν χρόνια πολλά
όλες σας οι ηλικίες
ώσπου να γίνει συνήθεια η Ζωή!
Μια απεχθή πράξη αγνωμοσύνης!
Και δεν αλλάζετε τίποτα!
Όλα σας τα συναισθήματα
πλαστικές επεμβάσεις στα πρόσωπα σας
που κοστίζουν φθηνά
πολύ φθηνά!
Όπως πλέον οι ίδιες οι ψυχές σας!
Σταματήστε αυτό το τρένο να κατέβω!
Αυτό το τρένο που κυλάει μονότονα στις ράγες
στο ίδιο πάντα ταξίδι
για τον ίδιο προορισμό
που ονομάζεται Θάνατος!
Όχι!
Δεν παραδόθηκα ακόμα ολοκληρωτικά!
Θα κατέβω στον επόμενο σταθμό!
Πριν από εσάς!
Για εμένα!
Η έννοια της ισότητας άλλωστε
είναι αφηρημένη
Και η ομορφιά του ανθρώπινου γένους
βρίσκεται στην ποικιλομορφία
άρα στην ανισότητα!
Όχι ρε!
Δεν έχω τις ίδιες ανάγκες με εσάς!

18/5/20:

Θα πέθαινα από αγάπη!
Μ' ακούς;
Γιατί τότε μόνο ο θάνατος
παίρνει αξία!
Ε! Σε εσένα μιλάω!
Εσένα που δάγκωνες νευρικά τα χείλη σου
ώσπου να ματώσουν
Που τσάκισες τα χέρια σου
χτυπώντας τα πάνω σε τοίχους
Που δόθηκες χωρίς όρους και όρια
Σε εσένα που πόνεσες
έπαψες να κοιμάσαι
να τρως
να διασκεδάζεις
να έχεις ενδιαφέροντα
Σε εσένα που εμπνεύστηκες από ένα χάδι
Που έδωσες υποσχέσεις και τις τήρησες
Που γέλαγες αυθόρμητα
και έκλαιγες δυνατά
Σε εσένα που ο Έρωτας
σε ώθησε να υπερβείς την πραγματικότητα!

Έχω πεθάνει από αγάπη χιλιάδες φορές
όσες οι μέρες που μετρώ, ενώ είμαι μακριά σου
Στέκει από επάνω μου ένα Φεγγάρι διαυγές
και όλα τα αστέρια που κοιτούσες, εύρημα σου!

Έχω πεθάνει όμως αναπνέω από πείσμα
Υπάρχει υποψία ζωής, ακόμη μέσα μου
Βλέπω τα πάντα μέσα από ένα άλλο πρίσμα
Δεν με πείθει κανένας, πως ήσουν ένα πταίσμα μου

Σε παρομοίασα με μια αχτίδα φωτός ζωής
Σ' αυτό το τσιμεντένιο δάσος γεμάτο ανθρώπους
Όταν βρέθηκες μπροστά μου, μια ευτυχία αίφνης
φυλακίστηκε σε άγνωστους για εμένα τόπους

Σε παρομοίασα με κάποιο κρυφό ανθότοπο μου
που μπόλιαζα μες στο μυαλό μου, λέξεις για τα πάντα
Μα έγινε η χαρά ρυτίδα στο μέτωπο μου
όταν έφυγες έκλεισα τον Ήλιο σε μια χάντρα

11/5/20:

Βία είναι...

τα κοινωνικά πρέπει

τα παράλογα θέλω

και οι περιττές ανάγκες

Οι κατασκευασμένες φιλίες

οι εκλιπόντες έρωτες

και οι ερωτευμένοι που δεν κοιμούνται

ποτέ στο ίδιο κρεβάτι

Η εγωιστική αποφυγή μιας αγκαλιάς

Το παράλογα διογκωμένο Εγώ που επιβάλλεται

και η απαιτητική προσοχή του ανασφαλή

Τα ψεύτικα χαμόγελα

η υποκριτική ευδιαθεσία

Η επιλεγμένη σιωπή στους γνωστούς

και η παρορμητική εξομολόγηση σε αγνώστους

Ο θυμός που δεν εξωτερικεύεται

και η καλοσύνη που δεν βρίσκει ανταπόκριση

Η ήρεμη διαμαρτυρία
παραμιλώντας στο δρόμο

Η καθημερινή αϋπνία

σε στρωμένο κρεβάτι

Οι ανήσυχες σκέψεις

που δεν τελειώνουν ποτέ

Η μοναχική δικαίωση

και η ανύπαρκτη δικαιοσύνη

Η βολική ηθική των πολλών

που κυριαρχεί τις συνειδήσεις

Οι αργά κινούμενες σκιές ανθρώπων

με σκυμμένο το κεφάλι

κάτω από έναν αταίριαστο Ήλιο

Τα σύννεφα ονείρων

που γίνονται καταφύγια άδειων ζωών

Τα μίζερα σπίτια παλιών πολυκατοικιών

Οι πόλεις των στριμωγμένων ανθρώπων

Τα μαζεμένα σκουπίδια

στα πεζοδρόμια και τα πάρκα

Τα αδέσποτα πεινασμένα και διψασμένα ζώα

Η περιορισμένη άγρια ζωή

Τα σπίτια που χτίστηκαν

στη θέση των καμένων δασών

Οι μολυσμένες καλλιέργειες

από τα νόμιμα φυτοφάρμακα

Η οργισμένη Γη μας που ξεσπά

προσπαθώντας μάταια να μας αποβάλλει

από τον οργανισμό της

Η εργατική τάξη που πλουτίζει τα αφεντικά

για ένα κομμάτι ψωμί

Η διαμάχη ανάμεσα στους έχοντες

και στους μη έχοντες

Η ολιγαρχία που ελέγχει το χρήμα

και επιβάλλει τον καπιταλισμό

Οι τρομερές ανισότητες

ακόμη και στους ανθρώπους της ίδιας τάξης

Οι τραπεζίτες με άψογη εμφάνιση

που κλέβουν περιουσίες

Οι άδικοι φόροι χωρίς αντίκρισμα

Τα άθλια δημόσια νοσοκομεία

Τα στρατευμένα σχολεία

Το αρχαιότερο επάγγελμα

που έχει ακόμη ζήτηση

Τα γεμάτα μπαρ με γυναίκες

από το πρώην ανατολικό μπλοκ

Η δημιουργημένη από χρόνια αντιδικία

ανάμεσα στους νόμιμους

και τους παράνομους μετανάστες

Οι χαμένες πατρίδες και η επιβολή

μιας μη ανθρωπιστικής παγκοσμιοποίησης

Ο έλεγχος που νομιμοποιείται

Η διαπόμπευση των αντιφρονούντων

Οι κάμερες ασφαλείας για ''το καλό μας''

Οι στρατιές ανθρώπων με το ίδιο βήμα

Οι κακές ειδήσεις που μοιάζουν φυσιολογικές

Ο πολιτισμός σε κρίση!

Η βία πλέον δεν είναι ανάγκη

να στάξει ούτε μια σταγόνα αίματος!

Είναι σιωπηλή και ύπουλη

Εκπολιτίστηκε όπως τα πάντα γύρω μας!

4/5/20:

Σε ψάχνω όπως με ψάχνεις κι εσύ
Σε κάθε όνειρο
Σε κάθε ηθελημένη πλάνη
Κάτω από τα σκεπάσματα
πίσω από κουρτίνες
Καθισμένος μπροστά από το γραφείο μου
η πάνω στο κρεβάτι
Πίσω από ένα κλειστό τζάμι
Στην άμμο που βαθαίνει ελαφρά
και παίρνει τη μορφή ενός γυναικείου σώματος
Στον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας
η στο απαλό αεράκι
που σαν γυναικείο χέρι
παίζει με τα φύλλα των ανθισμένων δέντρων
Σε κάθε όμορφο ποίημα
που ξυπνά έντονα συναισθήματα
Σε κάθε τελειωμένο στυλό
σκόρπιες λέξεις γραμμένες
σε πρόχειρο κομμάτι από χαρτί
Μέσα σε βιβλία πολύτιμα
Σε τραγούδια μελαγχολικά
Σε περιόδους απομόνωσης
η μοναχικών εξόδων
Σε λόγια που διάβασα από περαστικες γυναίκες της ζωής μου
Σε λόγια που άκουσα ενθουσιασμένος
Σε αγκαλιές που δέχτηκα υποταγμένος
Ακόμη αναρωτιέμαι πού θα σε βρω
Εσένα της ζωής μου αγαπημένη!