6/4/18:

30/3/18:

27/3/18:

26/3/18:

Η ευτυχία μου
δεν βρίσκεται στις ανεκτικές
και συμφεροντολογικές σχέσεις σας
Στην επισημότητα με την οποία
προσπαθείτε απεγνωσμένα να κρατήσετε τον άλλο
στη νομιμότητα των υπογραφών σας
και στους όρκους σας ενώπιον μαρτύρων
Η ευτυχία μου δεν βρίσκεται
στον μελλοντικό σχεδιασμό
στις ανύπαρκτες υποσχέσεις
και στις απόλυτα συνηθισμένες σας στιγμές
δίχως πάθος, έρωτα και αγωνιώδη αναμονή
Δεν βρίσκεται στις συμφωνίες των ενηλίκων
και στις εφήμερες σχέσεις
Δεν βρίσκεται στις πανικόβλητες αποφάσεις
εξαιτίας ακόμη μιας κοινωνικής υποχρέωσης
και στα καλοστημένα χαμόγελα
της υποκριτικής κοινωνικότητας σας
Ή στο περιττό ξόδεμα χρημάτων
στην προσπάθεια να εξαγοράσετε
χαμόγελα, λόγια και γλοιώδεις χειραψίες
Η ευτυχία μου βρίσκεται
στην συνετή λιτότητα
και στην μη σχεδιασμένη ζωή
Στα ελάχιστα αλλά ενθουσιώδη χαμόγελα
και στις απλόχερες αγκαλιές
Στον κοινό ευγενικό σκοπό
και στην διαρκή επιθυμία να φύγεις
μακριά από αυτόν τον κόσμο
Κρατώντας όμως σφιχτά ένα χέρι
και ονειροπολώντας μέσα σε μια αγκαλιά
για τη δημιουργία της δικής σας πραγματικότητας
Κανένας αληθινός άνθρωπος
δεν σκύβει μπροστά στην κοινωνική υποταγή
και δεν του επιλέγουν την ευτυχία του!
Παίρνει τις αποφάσεις που του επιτρέπουν
να ρισκάρει τα πάντα
για να μπορέσει να αισθανθεί τον Έρωτα
μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξης του!
Μόνο με αυτόν τον τρόπο
κερδίζει το δικαίωμα να χαρεί
αλλά ακόμη και να θρηνήσει αργότερα
αυτο που δεν διαρκεί για πάντα!
Ο αληθινός άνθρωπος
δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν
για την ιδιαίτερη χαρά του!

23/3/18:

Θέλω να σου μιλήσω για τις μειονότητες...
Όχι για εκείνους που ήδη γνωρίζεις
Τους διαφορετικούς στις σεξουαλικές τους προτιμήσεις
Τους μετανάστες, τους νόμιμους και μη
Ή για εκείνους που δεν είναι εύκολα αποδεκτοί
σε κάθε μορφή κοινωνίας
Όπως... τους πολύ ψηλούς
ή τους πολύ κοντούς
Τους πολύ παχείς
ή τους πολύ αδύνατους
Για εκείνους που έχουν
κάποια ασύμμετρα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο τους
Για εκείνους που έχουν υπερβολική ευφυΐα
ή υπερβολική παιδικότητα
Για εκείνους που νοσούν από ασθένειες
που δεν γνωρίζουν πως έχουν
και η μόνη τους θεραπεία
είναι η προσωπική τους πάλη
και η αναζήτηση της αίσθησης μιας αγκαλιάς
από οποιονδήποτε μπαίνει στη ζωή τους
Υπάρχουν όμως και άλλες μειονότητες!
Λιγότερο γνωστές και ακόμη περισσότερο παρεξηγημένες
Είναι οι δημιουργικοί καλλιτέχνες
οι ηθελημένα απομονωμένοι
εξαιτίας της μη κατανοητής τους φύσης
ή της σπανιότητας των συνήθειων τους
Οι συναισθηματικοί ονειροπόλοι μιας άλλης ζωής
και μιας πιο υποφερτής πραγματικότητας
Είναι εκείνοι που ξέρουν να χαίρονται
αλλά και να λυπούνται το ίδιο έντονα
χωρίς να νιώθουν καθόλου ντροπή
Οι ειλικρινείς και αληθινοί
που πάντοτε υποφέρουν
και ποτέ τους δεν κερδίζουν
επειδή οι ίδιοι το επιδιώκουν
εξαιτίας της ηθικής τιμιότητας τους!
Οι μόνιμα ερωτευμένοι
αναζητητές του ωραίου
του σπάνιου, και του αληθινού
Οι αρνητές της οποιασδήποτε εκμετάλλευσης
των άλλων ανθρώπων
Όπως για παράδειγμα
εκείνοι που αρνούνται να πληρώνουν ''απολαύσεις''
τις οποίες πολλοί θεωρούν
απλά ως μια ακόμη αποδεκτή πραγματικότητα
Ή εκείνοι που δεν δοκιμάζουν ''χημίες''
που προσφέρουν χαλαρότητα, όνειρα, ακόμη και ζαλάδες...
Εκείνοι που σκύβουν
μόνο μπροστά στα βιβλία τους
και χρησιμοποιούν ως μελάνι
ακόμη και το ίδιο τους το αίμα!
Είτε για να δημιουργήσουν κάποιο έργο
είτε απλώς για να καταγράψουν χωρίς καμία ενοχή
ακόμη και τις πιο σκοτεινές τους σκέψεις!
Σε μια κοινωνία ομοιόμορφων ανθρώπων
που ξέρει το πως να απομονώνει
οτιδήποτε ξεφεύγει
από τα πρότυπα της μετριότητας
δεν χωρά κανείς άλλος!
Δεν έχουν θέση στα όρια που θέτουν οι πολλοί
τα οποία ως φυσιολογικά χαρακτηρίζουν
έτσι ώστε να γίνουν ευκολότερα αποδεκτά
μέσω της πρακτικής της συνήθειας
οι παράξενοι σιωπηλοί ακτιβιστές
Η νομιμοποίηση κάθε ποταπότητας
από τον θανάσιμα μονότονο κόσμο τους
γίνεται η σπουδή κάθε νέου ανθρώπου!
Και για οποιονδήποτε θελήσει να αντισταθεί
στην κάθε μορφή ασχήμιας
υπάρχει πάντα η επίγεια κόλαση
με την μορφή της δαχτυλοδειχτούμενης ενοχής
που θα τους γεμίζει με διαρκή πόνο τη ζωή τους!

19/3/18:

Δεν υπάρχει πια νόημα να ξυπνάω το πρωί!
Μου λείπει η καλημέρα εκείνη
που μου επέτρεπε να βλέπω τον Ήλιο
ακόμη και πίσω από τα πυκνά σύννεφα!
Η προσδοκία να δω την εικόνα σου
στο τέλος της κουραστικής βάρδιας
Και τα φιλιά που μου έστελνες
που ήταν η παρηγοριά της θλίψης μου
Δεν θα με κούραζε ποτέ
αυτή η γλυκιά επανάληψη!
Μονάχα η καθημερινότητα με κουράζει
αυτός ο κύκλος της ανούσιας ζωής
Η ολική απουσία της ποίησης
Η κυνικότητα χωρίς σοφία
Η κανονικότητα χωρίς αντίκρισμα
Μου λείπει έντονα η καληνύχτα εκείνη
που μου επέτρεπε να βλέπω
δίχως φυσικά εμπόδια
το μεγάλο Αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Μια σου λέξη μονάχα
έπαιρνε από πάνω μου
το βάρος του ύπνου!
Ήθελα να κοιμηθώ για να ξεκουράσω
το σώμα που τόσο πολύ σε επιθυμούσε
και όχι όπως τώρα που απλώς αναγκάζομαι
να κλείσω τα μάτια για να αντικρίσω ξανά
μια ακόμη συνηθισμένη ημέρα!
Πριν από εσένα δεν υπήρχε πραγματική ποίηση!
Μονάχα η ευγενική, ιδεατή ατμόσφαιρα
της προσωπικής μου επιθυμίας!
Φεύγοντας πήρες μαζί σου στις αποσκευές σου
φιλιά, στίχους, νότες, αρώματα, φωτογραφίες...
Εσύ που συλλέγεις μνήμες
έχεις για πρώτη φορά στα χέρια σου
όλες τις αποδείξεις μιας πραγματικής αγάπης!
Χειροπιαστές αποδείξεις!
Όχι απλώς εικόνες μικρών πράξεων
και ηχώ άπειρων υποσχέσεων!

17/3/18:

13/3/18:

Ας ερχόσουν για λίγο...
μονάχα για να δω το πρόσωπο σου
Πίστεψε με δεν θα σε άγγιζα!
Θα μου αρκούσε να ξέρω
πως συνεχίζεις να υπάρχεις
και χωρίς εμένα!
Ακόμη και μπροστά σου
θα ήμουν η αλαφροΐσκιωτη μορφή
ενός κάποτε φλογερού εραστή
η αμυδρή ανάμνηση
μιας διαφορετικής ζωής
Θα ήθελα να αντικρίσω ξανά
εκείνα τα μάτια που τρεμόπαιζαν
από συγκίνηση όποτε αγκάλιαζα
τις σκοτεινές σου σκέψεις
Έχω θυσιάσει τα πάντα
εξαιτίας των αναμνήσεων που μου χάρισες!
Προβάλλω χωρίς ντροπή
τη θλίψη μου για τα αδικοχαμένα
συναισθήματα μου
με το ρίσκο να μην καταφέρω
να προσελκύσω κάποια άλλη στη ζωή μου!
Ας ερχόσουν για λίγο...
έστω σαν πόνος
που δίνει έναυσμα στην έμπνευση
και αποδεικνύει πως υπάρχει
ένα σώμα που νιώθει, άρα έχει ακόμη Ζωή!
Κι ας με σκοτώνει αργά...
Θα ήθελα να φορούσες
εκείνο το ασπρόμαυρο φόρεμα
που ταίριαζε τόσο πολύ στην σπάνια σου φύση!
Θα ήθελα στον ερχομό της άνοιξης
να έφτιαχνα με λουλούδια
ένα στεφάνι που θα στόλιζε
τα απαλά και μακριά μαλλιά σου!
Αχ, πόσο θα ήθελα να σε δω να χαίρεσαι
την ομορφιά του δάσους
σαν μια νεράιδα στα λευκά ντυμένη
να περπατάς με χορευτικά βήματα
επάνω στο φρέσκο γρασίδι
Αλλά ξέρω πως δεν θα έρθεις ποτέ ξανά!
Μονάχα σαν όνειρο επιθυμητό
θα με ξυπνάς τις νύχτες
και θα' σαι η θλίψη
που μου βαραίνει τις ημέρες
Νιώθω το σώμα μου βαρύ
σαν να κρέμεται από μια θηλιά
δεμένη πάνω σε ένα δέντρο
Σύμβολο ζωής, ειρωνεία θανάτου!
Αναζήτησα ξανά παρηγοριά στη φύση!
Όπως κάποτε που μου έλειπε η αγκαλιά
τις μοναχικές και άδειες νύχτες...
Μπροστά στη θάλασσα εκείνη
που έγραψα το πρώτο σου ποίημα
προσμένω υπομονετικά
να νιώσω τον βόρειο άνεμο
με την ελπίδα πως κλείνοντας τα μάτια
θα μου ξυπνήσουν οι μνήμες
φέρνοντας μου ως δώρο
την ανεπαίσθητη μυρωδιά σου
αποδεικνύοντας το όλον του κόσμου!

9/3/18:

7/3/18:

1/3/18:

27/2/18:

Η ανάμνησή σου

ένα άρωμα κρυμμένο

μές το κλειστό μου συρτάρι

Και η θέλησή σου

ένα στίγμα μολυσμένο

μνήμης μου απομεινάρι

Αναζητώ τις μέρες που ειχα ζωή

Έρμαιο στα πάθη για μια νέα αρχή

Κοιτάζω τα αστέρια και είσαι εκεί

μια παλιά εικόνα που κάνω προσευχή

Το φαιδρό φιλί σου

πικρή γεύση στο στόμα

και μια αξέχαστη πλάνη

Η συνενοχή σου

στη θλίψη μου ξερό χώμα

φυτρώνει μαβί βοτάνι

Αναζητώ τις μέρες που ειχα ζωή

Έρμαιο στα πάθη για μια νέα αρχή

Κοιτάζω τα αστέρια και είσαι εκεί

μια παλιά εικόνα που κάνω προσευχή

24/2/18:

Είμαι ένας καινούριος άνθρωπος στη ζωή σου!

Γι' αυτό θα καταβάλλω υπεράνθρωπη προσπάθεια

ώστε να καταφέρω να σε έλξω

με το παλιό, το σίγουρο, και το αληθινό

Θα είμαι για εσένα εκείνος που ήδη γνωρίζεις!

Η πραγματοποίηση της πιο βαθιάς σου επιθυμίας!

Μην πιστεύεις εκείνους που λένε

πως ο έρωτας είναι μια τυχαία παρόρμηση

ή το αποτέλεσμα μιας στερημένης ανάγκης

Μην πιστεύεις εκείνους που λένε

πως ερωτεύονται συχνά

και μάλιστα το διαλαλούν

ώς ένα ακόμη κατόρθωμα τους!

Γνώριζες από πάντα τι είναι ερωτεύσιμο για εσένα!

Ήταν γραμμένο μέσα σου από τότε που γεννήθηκες!

Τα βιώματα σου ήταν απλώς η αφορμή

για να διαπιστώσεις την θέληση

αυτό που οι άνθρωποι

συνηθίζουν να αποκαλούν μοίρα!

Η έλξη είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης σου!

Ένα στίγμα που φέρει στα χείλη σου

τον απερίγραπτο πόνο της μοναξιάς

Ώσπου να ανακαλύψεις κάποτε

το τρεμούλιασμα που σου αξίζει!

Μην απορείς για την σπανιότητα

αυτής της χαράς!

Πόσες φορές θα βρεις σε έναν άλλο

τον εαυτό σου;

22/2/18:

Δεν είσαι εσύ που με πληγώνεις!
Είναι η ζωή που φεύγει και χάνεται
στου ορίζοντα το απέραντο τέρμα
Είναι η αναζήτηση της ελπίδας
που χάνει το νόημα του χρόνου
Και η απέραντη σιωπή της θάλασσας
που πια έχει πάψει να μου μιλάει!
Είναι το θρόισμα των φύλλων των δέντρων
που ηχούν σαν μεταλλικά νυστέρια στα αυτιά μου
Και ο γκρίζος ουρανός που με ακολουθεί
σαν ανάμνηση ενός εφιάλτη
Είναι το βουνό που φωνάζει το όνομα μου
και ζητά να το ανέβω για να δω τον κόσμο
διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι
Είναι η άμμος της θάλασσας
που μου πληγώνει τα πόδια
σαν κοφτερά θραύσματα γυαλιού
Και τα βράχια που σκαρφαλώνω
για να κοιτάζω το άπειρο στον πυθμένα!
Είναι και εκείνο το βιβλίο που ακόμη δεν τελείωσα
και με κρατάει ακόμα στη ζωή
ο ευγενικός σκοπός του!

16/2/18:

Ο Έρωτας λύπης απόσταγμα
Μονόγραμμα αγαπημένης
πάνω στης χαράς σου το μνήμα
Αγριόχορτα αγκαθωτά
κρυμμένα καλά
ανάμεσα στα ανθισμένα
δίχως άρωμα λουλούδια
Το πένθος ενός ποιητή!
Η στέρηση ενός εραστή!
Τι ειρωνεία!
Κάτω από τον πεντακάθαρο
νυχτερινό ουρανό
ξαπλωμένος πάνω στο δροσερό
υγρασιασμένο χορτάρι
να φαντασιώνεσαι
κρατώντας το δικό σου χέρι
πως κρατάς ένα άλλο!
Πως αγγίζεις ένα γυναικείο κορμί
και πως κοιτάζεις γυρνώντας στο πλάι το κεφάλι
τη λάμψη εκείνων των φλογερών ματιών
που κάποτε φώτιζαν τις σκοτεινές σου νύχτες!
Όλα είναι παροδικά σε αυτή τη Ζωή!
Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα!
Ακόμη και η εξιδανίκευση
των επιφανειακά όμορφων συντρόφων!
Είναι μάταιο το να πιστεύεις
πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την Αγάπη!
Υπάρχουν και εκείνοι
που δεν τους έμαθε κανείς
να αγαπάνε πάνω από όλα τον ίδιο τους τον Εαυτό!
Η νοσταλγία είναι η τιμωρία της μνήμης!
Και η ισόποση λύπη της χαράς
που κάποτε αξιώθηκες να νιώσεις!

13/2/18:

Δεν θέλω να ταιριάξω με τον κόσμο σας

τον χειμώνα σας

δεν τον θέλω για εποχή

Και είμαι αντίθετος με το δρόμο σας

και τον φόβο σας

που με τις τύψεις κυριαρχεί

Αναγεννήθηκα άπ' το χέρι

που με χαϊδεψε με στοργή

Αχ και να ήμουνα πεφταστέρι

ένα βλέμμα να μου αφοσιωθεί

Δεν θέλω να θυμώσω με τις πράξεις σας

την κατάντια σας

δεν θέλω να τη διορθώσω

Για σας ο Ήλιος είναι ο δυνάστης σας

και ο ουρανός φράχτης σας

είμαι σύννεφο που θέλω να γλιτώσω

Αναγεννήθηκα άπ' το χέρι

που με χαϊδεψε με στοργή

Αχ και να ήμουνα πεφταστέρι

ένα βλέμμα να μου αφοσιωθεί

Δεν θέλω να πετάξω με την πλάνη σας

τη σκυτάλη σας

δεν την παίρνω για να συνεχίσω

Και κάθε σας ιδεα το δρεπάνι σας

το χωράφι σας

δεν θέλω να το θερίσω

Αναγεννήθηκα άπ' το χέρι

που με χαϊδεψε με στοργή

Αχ και να ήμουνα πεφταστέρι

ένα βλέμμα να μου αφοσιωθεί

Αν κάποτε εκείνο το χέρι
κάλυπτε επιδέξια τα μάτια
Το σώμα αυτό δεν υποφέρει
θα ανέβει ξανά σκαλοπάτια

8/2/18:

3/2/18:

Στο παρελθόν επιστροφή δεν έχει!
Όση αξία μπορεί να του δώσει ο πλούτος της μνήμης
να παλεύεις για να μην τη χάσεις
με ανόητες προσπάθειες για να τη μειώσεις
εξαιτίας ενός μελλούμενου φόβου!
Ο ίδιος φόβος που δεν ευδοκιμεί
τη δημιουργία του παρελθόντος
και σου αφήνει κενή τη ζωή!
Μην μικραίνεις τις στιγμές σου
για να ελατώσεις τις λύπες σου
επειδή οι χαρές σου τότε νόημα είχαν!
Δεν υπάρχει ματαιότητα όταν αποκτάς γνώση!
Κι αν η ευθυμία μοιάζει με μακρινό άφταστο στόχο
επειδή για χρόνια περπατούσες
στον ανυπόφορο δρόμο της λύπης
εκείνος που η πραγματικότητα σου δημιούργησε
φυτρώνοντας αγκάθινους θάμνους
που σου έγδερναν όλο το σώμα
Τότε να γνωρίζεις πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή
από την πραγμάτωση
της πιο μεγάλης σου επιθυμίας!
Άλλωστε το παρελθόν αποτελείται
από συντετριμμένους στόχους
κομμάτια ονείρων
και εσφαλμένες εκτιμήσεις ανθρώπων
Χωρίς το παρελθόν Ζωή δεν υπάρχει!
Υπάρχει βέβαια και ο εύκολος δρόμος της ανυπαρξίας
αλλά αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θρυμματίσου στο μικρότερο ορατό κομμάτι της ύλης
ξανά και ξανά, όπως στη θεωρία της αέναης επιστροφής
ώσπου να γίνεις ξανά ορατός για όλα τα μάτια!
Να ξέρεις πως κάποια θα αντιληφθούν την ολότητα σου
ακόμη και από τα πιο μικρά σου κομμάτια!

8/11/2000: Απ' τον ουρανό

Όταν θα ξεκινήσει το ταξίδι της ψυχής μου
και τη ζωή όπως λένε θα τη δω σαν ταινία
Βουβά θα με συνοδέψουν, αρχή της εποχής μου
σαν μια τελευταία, αγνή, και σπάνια κοινωνία

Η σιωπή σημαίνει το τέλος του κόσμου για μένα
και την αρχή ενός ταξιδιού, δίχως καν χάρτη
Όσοι άνθρωποι μου έδωσαν φιλιά προδομένα
δεν θα λυπούνται, δεν ένιωσαν για εμένα κάτι

Ο τελευταίος μου προορισμός ο παράδεισος
έζησα αγαπώντας, χωρίς να αγαπιέμαι
Ίσως είναι προτιμότερη μια κενή άβυσσος
παρά μόνο να αναπνέω για να ξεγελιέμαι

Απ' τον ουρανό θα βλέπω τον κόσμο που ζει το ψέμα
από εκεί ψηλά, τους ανθρώπους μου θα χαιρετώ
Θα με ξεχάσουν, παραδομένοι σε δυνατό ρέμα
για να φύγω ένα όνειρο μου είναι αρκετό

Η ζωή μας είναι ένα σύντομο παραμύθι
ακούς, πιστεύεις λόγια μεγάλα, που σε προσπερνούν
Δυνατή, χαώδης πάντα, η βουή από τα πλήθη
ζώντας χλιαρά, όλοι τον αργό θάνατο, καρτερούν

Το παράπονο μου, πως η κακία των ανθρώπων
δεν πρόκειται για το καλό να πάψει να υπάρχει
Ελπίζω ύστερα από παρέλαση προσκόπων
η αγάπη στις καρδιές πολλών, πρώτη θέση να’ χει

Με ένα τραγούδι οικτρό, θα αποχαιρετήσω
μια άδεια ζωή, που τις αναμνήσεις τις έκαψα
Μήπως ξεχάσω τι με έκανε να αγαπήσω
κάθε πικρή στιγμή που με δάκρυα ποίημα έγραψα

Το ξέρω πώς δεν πρόλαβα να δω θαύματα πολλά
δεν εκμεταλλεύτηκα τη ζωή πού χαρίστηκε
Αυτά τα λάθη ήταν για μένα σημάδια καλά
μα η καρδιά μέσα μου, αρκετά δοκιμάστηκε

30/1/18:

Μίλησε μου, για μένα χαμογέλασε

όμορφη αγνή μου, νέα προσδοκία

Σταμάτα να δακρύζεις και να λυπάσαι

μην θεωρείς την αγάπη ουτοπία

Εγώ θέλω να ακούσω προσεκτικά

ακόμη και το κρυφό παράπονο σου

Μπορούν και θα γίνουν τα πάντα εφικτά

με οδηγό τον έναστρο ουρανό σου

Μίλησε μου, για σένα και ευτύχισε

μάθε πως σου αξίζει μια άλλη μέρα

Μοιάζεις με το καράβι που ναυάγησε

αμέτρητες φορές πάνω σε ξένη ξέρα

Θα φέρω όλο τον κόσμο ανάποδα
αρκεί να μου κρατήσεις γερά το χέρι
Μου χτύπησε τα συναισθήματα σφοδρά
βόρειος άνεμος, που κρυφά υποφέρει