Οι παλιές μνήμες
σαν φωτογραφίες ξεθωριασμένες
που ο χρόνος περνά
μα τις αφήνεις να παραμένουν
κλειστές σε ένα ντουλάπι
Δεν θέλεις να τις πετάξεις
δεν θέλεις να τις βλέπεις
Σου αρκεί να ξέρεις
πως υπάρχουν κάπου φυλαγμένες
σαν παιδικός θησαυρός
κλεισμένος σε χαρτονένιο κουτί παπουτσιών!
Και όσο υπάρχουν
συνεχίζεις να υπάρχεις κι εσύ!
Τι άλλο μας απομένει στη ζωή
εκτός από την αξία των αναμνήσεων μας;
Όσο συλλέγω αναμνήσεις
ξέρω πως συνεχίζω να ζώ!
Η σταθερότητα είναι αργός θάνατος
χειρότερος από τον πραγματικό!
Θα κρατήσω για πάντα την ανάμνηση ανθρώπων
σε τυπωμένες φωτογραφίες σε εκείνο το ντουλάπι
Για να ξέρω πάντα ποιος είμαι
που ανήκω, και πως υπάρχω!
Ακόμη και κάποιους έρωτες
που χάθηκαν σαν ονειροπολήσεις
στο αμυδρό φως της ημέρας
λίγο πριν τη συναντήσει η μακριά νύχτα
που είναι βασανιστικά αργή
για τα μάτια που δεν κλείνουν ως το ξημέρωμα
Διότι η αναμονή μιας νέας ημέρας
κρατά στο σκοτάδι την ελπίδα
του αγγίγματος των λευκών χεριών
της αίσθησης από τις ζεστές ανάσες
και των μπλεγμένων κορμιών
με την επιθυμία μιας σιωπηλής ενατένισης!
Έχω καθήκον να συνεχίσω να υπάρχω
για να έχουν νόημα εκείνες οι φωτογραφίες
που αποδεικνύουν πως έζησα κάποτε
τη γλυκιά παραδοχή της ήττας του εγωισμού!
